Geert Wilders is niet meer. Nee, hij is niet dood, noch wens ik hem de dood toe. Nee, de PVV is uitgespeeld op het Nederlandse politieke toneel. Nu het CDA officieel is afgevallen als coalitiepartner en de Christendemocraten officieel een handreiking hebben gedaan naar links, is de kans dat de anti-Islambeweging ooit nog een plekje krijgt in een regering, gedaald naar vrijwel nul. De PVV is een partij geworden van weglopers; nadat bijna alle Statenleden in de provincie Noord-Holland zijn opgestapt en de coalitie in Limburg is gevallen, stapten ook in belangrijke PVV-provincies als Noord-Brabant en Drenthe Statenleden op. Met het nieuwe verkiezingsprogramma “Hun Brussel, Ons Nederland” verlegt de PVV de angst van de Moslim naar de machtswellustelingen Brussel. Maar aan de dikte van het verkiezingsprogramma (een brochure van slechts 25 pagina’s A4) lijkt de PVV zich voor te bereiden op een periode in de oppositiebankjes. Er zijn politiek analisten die nog steeds geloven in de kracht van de PVV, die juist in de oppositiebankjes goed tot zijn recht kwam. Juist in de oppositie genereerde de PVV de meeste steun onder de Nederlandse bevolking, wier niveau steeds bedenkelijker wordt.
Het was schokkend om te zien, maar Nederland stond luid te juichen als Geert Wilders de huid van voormalige PvdA-leider Job Cohen vol schold. Nederland vond het fantastisch, als een bevriend staatshoofd in Nederland op bezoek was, en een lid van de regering schrijft een berichtje op Twitter, waarin het staatshoofd eveneens de huid werd vol gescholden. Maar die retoriek is alom bekend en de plaat van de PVV is sleets geworden. De PVV was een partij van angstige mensen, voor angstige mensen en met het nieuwe verkiezingsprogramma ‘Hun Brussel, Ons Nederland’ wordt dat alleen maar bevestigd. De angst dat de Sharia in Nederland zal worden ingevoerd is in Nederland zo goed als verdwenen en de Moslim is al lang niet meer een angstaanjagende terrorist. Tien jaar lang deed de anti-Islambeweging om het volk bang te laten zijn voor alles wat uit het Midden-Oosten kwam, want een overvloed aan Moslims zou volgens de PVV betekenen dat de Sharia ook in Nederland zou worden ingevoerd. Invoering van de Sharia betekent volgens de PVV dat de vrijheid van meningsuiting onder druk zal komen staan en vrouwen worden onderdrukt. De PVV keek niet naar dictatoriaal geleide landen als Zimbabwe, China en Noord-Korea, waar de Sharia niet is ingevoerd, maar waar de vrijheid van meningsuiting wel twijfelachtig is en vrouwen worden onderdrukt.
Voorheen werden alle woorden van Wilders op een weegschaaltje gelegd en drie weken lang uitvoerig door deskundigen besproken. Dat was de kracht van de PVV: die discussie genereerde aandacht en die aandacht genereerde zetels. Maar ondertussen is algemeen bekend hoe Wilders over bepaalde zaken denkt en dus worden zijn woorden nu niet meer serieus genomen. Zelfs niet door zijn eigen kiezers. Zijn kiezers zijn zwaar teleurgesteld en zullen hem op 12 september massaal in de steek laten. Het moment dat Wilders de onderhandelingen in het Catshuis verliet, duikelde hij 10 zetels. Bij de komende verkiezingen op 12 september a.s. zullen er hooguit tussen de 15 en 18 zetels overblijven van wat ooit het succes van politiek Den Haag was. De PVV-kiezer is teleurgesteld: Nederland heeft de gulden niet terug, er wonen nog altijd Moslims in Nederland en Nederland zit nog altijd bij de EU. De PVV-kiezer heeft niet meer het idee dat Geert Wilders echt de oplossing heeft voor het probleem en vlucht massaal naar die andere anti-Europa-partij: de SP. Van extreem rechts, naar extreem links dus.
Geert Wilders wilde geen LPF-toestanden in zijn partij en regeerde daarom met harde hand: hij en alleen hij had het voor het zeggen en de rest zou hem moeten volgen. Die strategie werkt als je met 9 mensen in de oppositiebankjes zit, maar biedt geen soulaas meer als je partij is uitgegroeid tot een regeringspartij met personeelsbestand van meer dan 100 mensen, die allemaal naar één en dezelfde leider moeten luisteren. Regeren wordt dan steeds moeilijker. Wilders kon al die taken in zijn eentje simpelweg niet meer aan. Iets, waar Job Cohen in januari 2012 al voor heeft gewaarschuwd, maar wat destijds werd weggehoond door de erg op de hand van de PVV zijnde populistische pers. Good old Job heeft dus gelijk gehad. Iets meer dan twee maanden na zijn uitspraak viel het Kabinet Rutte-Wilders, het meest rechtse kabinet dat Nederland ooit heeft gekend en ooit zal kennen. Want een dergelijk kabinet komt er niet meer.
Is het einde van de PVV in zicht? Niet direct, maar de PVV zal net als die andere rechts-populistische partijen Trots op Nederland en LPF langzaam maar zeker van het politieke toneel verdwijnen. De PVV-kiezer gelooft er simpelweg niet meer in en over twee verkiezingen zal er van de PVV niet veel meer over zijn dan een naam in de politieke geschiedenisboekjes. De PVV heeft laten zien dat het geen verantwoordelijkheid durft te nemen en, misschien nog wel belangrijker, geen oplossingen heeft voor het behoud van de banen van Henk & Ingrid. Het is de PVV niet gelukt alle Moslims de grens over te jagen en het is niet gelukt de pensioenleeftijd op 65 jaar te houden. Het is over en sluiten met de PVV. Het Tijdperk Wilders is voorbij. Wilders zal de leiding van zijn partij na de komende verkiezingen overdragen aan Fleur Agema, die de organisatie naar haar graf mag leiden.
Komt er dan nooit meer een extreem-rechtse partij? Is Nederland dan verlost van het rechts-extremistisch populisme? Nee, dat denk ik niet. De opvolging van Wilders komt namelijk uit de eigen gelederen van de PVV zelf. Terwijl Wilders, Agema en geestelijk vader Martin Bosma een mooie positie bij een denktank in Israël of de Verenigde Staten bekleden, zal er iemand uit de huidige top-10 van de PVV opstaan, die het gat dat de gevallen PVV in de kiezersmarkt achterlaat, zal opvullen. Niet de ondanks opgestapte PVV’ers Hero Brinkman, Jihm van Bemmel of Richard de Mos, maar een andere belangrijke PVV’er zal het gat dat de PVV achterlaat, opvullen.
En dat baart zorgen. Juist omdat de taal uit het rechtse kamp steeds harder is geworden. Sinds de opkomst van nieuw-rechts eind jaren ’90 van de vorige eeuw met wijlen Pim Fortuyn is de taal steeds harder geworden. De grenzen zijn steeds verder verlegd. Vonden we toen de taal van Fortuyn spijkerhard; met het verdwijnen van Fortuyns LPF kwam Rita Verdonk met Trots op Nederland en scherpte de taal van Fortuyn hier en daar nog even aan. Op gegeven moment was de taal van Verdonk zo hard, dat we dat als grens beschouwden. Nee, het kon allemaal nog feller en harder en die taal bezigde oud-VVD’er Wilders. Het is niet voor niets, dat Wilders voor dde rechter is gedaagd omdat men twijfelde aan zijn taalgebruik. Dat zette aan tot haat en discriminatie en riep op tot geweld. Op dit moment beschouwen we de gebezigde taal van Verdonk als normaal en die van Fortuyn als linkse retoriek. Wilders’ taal is hard, maar ook die langspeelplaat is inmiddels sleets geworden. Die taal zal niet meer aanslaan, omdat bij iedere gelijksoortige uitspraak direct naar Geert Wilders zal worden gewezen en daar lopen PVV-kiezers immers niet meer warm voor.
De opvolger van Wilders zal dus nóg steviger taal moeten bezigen om überhaupt maar publieke aandacht te krijgen en dat baart zorgen. Het probleem is namelijk, dat de taal van Wilders nog net niet opriep tot geweld, haat en discriminatie. De taal van de opvolger van Wilders zal dit zeker wel doen en gezien de mate, waarin de PVV-kiezers de taal van Wilders als een soort gebed zagen, zullen diezelfde kiezers nu de keiharde taal van de opvolger als een heilig beschouwen. Ze zullen hem/haar volgen en zelfs overgaan tot het gebruiken van geweld tegen allochtonen of mensen die er allochtoon uit zien. En dat is ernstig, maar het is iets dat we kunnen voorkomen. Niet alleen door deze opvolger zoveel mogelijk te negeren, maar ook door nu al wettelijke barricades op te werpen en in de wet duidelijk te omschrijven tot hoever de vrijheid van meningsuiting eigenlijk mag gaan. Waar houdt de vrijheid van meningsuiting op en wordt de uitspraak beschouwd als beledigend, opruiend en discriminerend? Op dit moment zijn daar in Nederland geen wettelijke kaders voor. Daar, waar in veel andere Westerse landen daar hele duidelijke omschrijvingen voor zijn. Daarnaast moeten we wellicht zelfs het hele politieke beeld in Nederland te veranderen. Hierbij moet worden gekeken naar het Duitse-, Engelse-, Australische- of Amerikaanse model: hierbij is het politieke speelveld overzichtelijk ingedeeld in liberalen, sociaaldemocraten, christendemocraten en groenen. De rest sluit zich maar bij één van deze 4 groepen aan. Het is helder en overzichtelijk en voorkomt excessen als politici die oproepen tot haat, discriminatie en geweld. Want al vindt de rechter van niet, Wilders riep wel degelijk op tot geweld, haat en discriminatie en dreef hele bevolkingsgroepen uiteen, om ze vervolgens weer tegen elkaar op te zetten voor eigen gewin. Zijn opvolger zal dus een graadje erger worden en dat kunnen we in een instabiel en sterk ontwricht land als Nederland vandaag de dag is, niet meer gebruiken.op
maandag 30 juli 2012
maandag 2 juli 2012
Is de G500 een mislukt experiment?
Is de G500 een mislukt experiment? Als je de venijnige berichtjes op Twitter tussen G500-voorman Sywert van Lienden en het partijbestuur van de PvdA dit weekeinde zou lezen, dan zou je haast zeggen van wel. Van Lienden beklaagde zich over de in zijn ogen ondemocratische partijstructuur van de sociaaldemocraten, waardoor voorstellen van de jongerenorganisatie vrijwel geen gehoor vinden op congressen, met als gevolg dat de punten waarop de G500 de grote politieke partijen van binnenuit wil veranderen, op een dood spoor zitten. Eerder waren de jongeren van de G500 wel erg succesvol bij de VVD en ook bij het CDA werden belangrijke punten in het verkiezingsprogramma van de christendemocraten gewijzigd, ten faveure van de G500. Kat in het bakkie bij de PvdA, dachten Van Lienden en de zijnen. Het congres dacht daar echter heel anders over.
Allereerst moeten we denk ik drie zaken onderscheiden: 1) de standpunten van de G500 zijn vrij rechts (D66 of VVD) en dat vindt bij de PvdA niet snel een goede voedingsbodem. De G500 wil bijvoorbeeld een versoepeling van het ontslagrecht (paradepaardje van het CDA) en nóg meer marktwerking in de zorg. Met die standpunten maak je op het PvdA-congres weinig vrienden, want iedereen is er inmiddels van overtuigd dat de marktwerking in de zorg alleen maar slechts heeft gebracht voor mensen die het echt nodig hebben en goeds doet, voor de mensen die het toch al goed hebben. Het zijn VVD-standpunten; die vallen slecht bij de PvdA. Logisch dus, dat je daarmee goed scoort bij CDA en VVD. Bovendien is de zorgverzekeraar steeds vaker op de stoel van de dokter gaan zitten en zijn alle ziekenhuizen in Nederland door de marktwerking in de zorgen vrijwel zonder uitzondering zo goed als bankroet. 2) Je kunt niet zomaar even met een tiental mensen een partij van meer dan 55.000 leden groot in een paar dagen tijd naar je hand zetten. Dat heeft tijd nodig en is bovendien dictatoriaal. Dan nog: in eerste instantie wordt de koers van de partij bepaald door het wetenschappelijk bureau van de PvdA, de Wiardi Beckmanstichting. De leden mogen daar vervolgens over stemmen. 3) Elke politieke partij heeft zijn eigen partijstructuur, die je eerst zal moeten doorgronden, alvorens je actie onderneemt. Bij de PvdA is het namelijk heel simpel: iedere afdeling heeft zijn eigen congresafgevaardigde, die zo ongeveer verplicht is de standpunten van zijn/haar afdeling op het congres onder de aandacht te brengen. Om daaraan te beginnen, moeten Van Lienden en zijn mensen dus van alle 400 bestaande afdelingen de afgevaardigde afzetten en zichzelf op die plaats hijsen. Daarvoor is echter weer een ledenvergadering nodig, waar een meerderheid van de afdelingsleden zijn instemming geeft. Pas dan kan de afgevaardigde op het congres zijn woordje doen. Om dit nog vóór de verkiezingen van 12 september te realiseren, is voor de G500 onbegonnen werk. Bovendien zullen er nogal wat afgevaardigden zijn, die geen zin hebben hun plek af te staan aan een nieuwkomer van de G500, die wel even de partij van binnenuit gaat veranderen. Binnen een kleinere afdeling is deze opgave makkelijker dan een afdeling met honderden, zo niet duizenden leden. In dat geval staat de G500 voor een onmogelijke opgave. In dat licht is het begrijpelijker dat de G500 beter scoort bij de VVD en het CDA; daar is een handtekeningenactie voldoende om standpunten op het congres naar je hand te zetten.
Van Lienden en de zijnen waren hevig verbouwereerd, toen zij naar hun eigen zeggen geen spreektijd kregen toebedeeld op het PvdA-congres in Utrecht. Voor de media was het Super Zaterdag, omdat maar liefst vijf partijen hun congres hielden: naast de PvdA waren dit CDA en GroenLinks in Utrecht, ChristenUnie in Amersfoort en de SP in ’s-Hertogenbosch. Super Zaterdag was het minder voor de G500, voor wie het PvdA-congres op een deceptie uitliep. Alle standpunten die de jongerenorganisatie in het partijprogramma wilden hebben veranderd, werden door de aanwezige congresleden (de afgevaardigden) weggestemd. Ook kreeg de G500 naar eigen zeggen vrijwel geen spreektijd. Wie het congres echt had gevolgd, zag dat de spreektijd van ook niet-G500 leden stevig in bedwang werden gehouden. Het is nou eenmaal erg menselijk om aandacht voor iets te vragen en daar dan stevig over door te zagen, omdat je nou eenmaal de aandacht van 2.000 á 3.000 mensen in die zaal hebt. Onder hen belangrijke PvdA partijbonzen. Die aandachtsgeilheid geldt voor de G500, alsmede de aanwezige leden die wijzigingsvoorstellen hadden ingediend. Slechts een enkeling kreeg zijn zin; op hoofdlijnen gaf het congres akkoord voor de uitvoering van het partijprogramma.
Dat de G500 weinig binnen de PvdA te zoeken heeft ligt ook aan de aanwezigheid van de Jonge Socialisten, de JS. De JS drukt een belangrijke stempel op het partijbestuur, mede door zijn omvang en sterke organisatie. Binnen de VVD (met jongerenorganisatie JOVD) en het CDA (met de Jonge Democraten als jongerenclub) is dit blijkbaar een stuk minder goed georganiseerd. Leden van de JS tellen sinds een paar jaar als volledig lid mee binnen de PvdA, waarbij de binnen de VVD en het CDA nog altijd worden afgeschermd door de respectievelijke jongerenbewegingen. Het geeft de JS meer invloed op het partijbestuur, dan (blijkbaar) bij de VVD en het CDA mogelijk is. Juist in dit partijprogramma hebben de jongeren van de JS een stevige stempel gedrukt. Als G500 kom je dan echt met je eieren na Pasen. Dan helpt het uitdelen van oranje rozen tijdens een bepaalde stemming aan de voormiddag niet meer. Dan ben je te laat.
In de Twitterberichten kondigde Van Lienden aan een brief te schrijven aan het partijbestuur, om zo een klacht in te dienen over de gang van zaken. Misschien is het een tip voor Van Lienden en zijn jongerenbeweging: sluit je massaal aan bij de JS en probeer dáár een en ander gedaan te krijgen. Je moet dan wel actief worden, plaatsnemen in commissies en je gezicht regelmatig laten zien binnen gewesten en op het partijbureau. En niet onbelangrijk: je zult onder de huidige leden steun moeten verwerven voor je standpunten, want anders ben je al helemaal nergens. Kortom: je moet actief worden in je afdeling en de straat op gaan; vanuit je luie stoel een hele politieke partij veranderen is echt een illusie.
Allereerst moeten we denk ik drie zaken onderscheiden: 1) de standpunten van de G500 zijn vrij rechts (D66 of VVD) en dat vindt bij de PvdA niet snel een goede voedingsbodem. De G500 wil bijvoorbeeld een versoepeling van het ontslagrecht (paradepaardje van het CDA) en nóg meer marktwerking in de zorg. Met die standpunten maak je op het PvdA-congres weinig vrienden, want iedereen is er inmiddels van overtuigd dat de marktwerking in de zorg alleen maar slechts heeft gebracht voor mensen die het echt nodig hebben en goeds doet, voor de mensen die het toch al goed hebben. Het zijn VVD-standpunten; die vallen slecht bij de PvdA. Logisch dus, dat je daarmee goed scoort bij CDA en VVD. Bovendien is de zorgverzekeraar steeds vaker op de stoel van de dokter gaan zitten en zijn alle ziekenhuizen in Nederland door de marktwerking in de zorgen vrijwel zonder uitzondering zo goed als bankroet. 2) Je kunt niet zomaar even met een tiental mensen een partij van meer dan 55.000 leden groot in een paar dagen tijd naar je hand zetten. Dat heeft tijd nodig en is bovendien dictatoriaal. Dan nog: in eerste instantie wordt de koers van de partij bepaald door het wetenschappelijk bureau van de PvdA, de Wiardi Beckmanstichting. De leden mogen daar vervolgens over stemmen. 3) Elke politieke partij heeft zijn eigen partijstructuur, die je eerst zal moeten doorgronden, alvorens je actie onderneemt. Bij de PvdA is het namelijk heel simpel: iedere afdeling heeft zijn eigen congresafgevaardigde, die zo ongeveer verplicht is de standpunten van zijn/haar afdeling op het congres onder de aandacht te brengen. Om daaraan te beginnen, moeten Van Lienden en zijn mensen dus van alle 400 bestaande afdelingen de afgevaardigde afzetten en zichzelf op die plaats hijsen. Daarvoor is echter weer een ledenvergadering nodig, waar een meerderheid van de afdelingsleden zijn instemming geeft. Pas dan kan de afgevaardigde op het congres zijn woordje doen. Om dit nog vóór de verkiezingen van 12 september te realiseren, is voor de G500 onbegonnen werk. Bovendien zullen er nogal wat afgevaardigden zijn, die geen zin hebben hun plek af te staan aan een nieuwkomer van de G500, die wel even de partij van binnenuit gaat veranderen. Binnen een kleinere afdeling is deze opgave makkelijker dan een afdeling met honderden, zo niet duizenden leden. In dat geval staat de G500 voor een onmogelijke opgave. In dat licht is het begrijpelijker dat de G500 beter scoort bij de VVD en het CDA; daar is een handtekeningenactie voldoende om standpunten op het congres naar je hand te zetten.
Van Lienden en de zijnen waren hevig verbouwereerd, toen zij naar hun eigen zeggen geen spreektijd kregen toebedeeld op het PvdA-congres in Utrecht. Voor de media was het Super Zaterdag, omdat maar liefst vijf partijen hun congres hielden: naast de PvdA waren dit CDA en GroenLinks in Utrecht, ChristenUnie in Amersfoort en de SP in ’s-Hertogenbosch. Super Zaterdag was het minder voor de G500, voor wie het PvdA-congres op een deceptie uitliep. Alle standpunten die de jongerenorganisatie in het partijprogramma wilden hebben veranderd, werden door de aanwezige congresleden (de afgevaardigden) weggestemd. Ook kreeg de G500 naar eigen zeggen vrijwel geen spreektijd. Wie het congres echt had gevolgd, zag dat de spreektijd van ook niet-G500 leden stevig in bedwang werden gehouden. Het is nou eenmaal erg menselijk om aandacht voor iets te vragen en daar dan stevig over door te zagen, omdat je nou eenmaal de aandacht van 2.000 á 3.000 mensen in die zaal hebt. Onder hen belangrijke PvdA partijbonzen. Die aandachtsgeilheid geldt voor de G500, alsmede de aanwezige leden die wijzigingsvoorstellen hadden ingediend. Slechts een enkeling kreeg zijn zin; op hoofdlijnen gaf het congres akkoord voor de uitvoering van het partijprogramma.
Dat de G500 weinig binnen de PvdA te zoeken heeft ligt ook aan de aanwezigheid van de Jonge Socialisten, de JS. De JS drukt een belangrijke stempel op het partijbestuur, mede door zijn omvang en sterke organisatie. Binnen de VVD (met jongerenorganisatie JOVD) en het CDA (met de Jonge Democraten als jongerenclub) is dit blijkbaar een stuk minder goed georganiseerd. Leden van de JS tellen sinds een paar jaar als volledig lid mee binnen de PvdA, waarbij de binnen de VVD en het CDA nog altijd worden afgeschermd door de respectievelijke jongerenbewegingen. Het geeft de JS meer invloed op het partijbestuur, dan (blijkbaar) bij de VVD en het CDA mogelijk is. Juist in dit partijprogramma hebben de jongeren van de JS een stevige stempel gedrukt. Als G500 kom je dan echt met je eieren na Pasen. Dan helpt het uitdelen van oranje rozen tijdens een bepaalde stemming aan de voormiddag niet meer. Dan ben je te laat.
In de Twitterberichten kondigde Van Lienden aan een brief te schrijven aan het partijbestuur, om zo een klacht in te dienen over de gang van zaken. Misschien is het een tip voor Van Lienden en zijn jongerenbeweging: sluit je massaal aan bij de JS en probeer dáár een en ander gedaan te krijgen. Je moet dan wel actief worden, plaatsnemen in commissies en je gezicht regelmatig laten zien binnen gewesten en op het partijbureau. En niet onbelangrijk: je zult onder de huidige leden steun moeten verwerven voor je standpunten, want anders ben je al helemaal nergens. Kortom: je moet actief worden in je afdeling en de straat op gaan; vanuit je luie stoel een hele politieke partij veranderen is echt een illusie.
woensdag 13 juni 2012
GroenLinks is toe aan een naamsverandering
Het is werkelijk ongehoord, maar blijkbaar kan het in Nederland: beperking van de persvrijheid. RTL, De Telegraaf en De Volkskrant (!!) vroegen de Tweede Kamer om actie te ondernemen tegen de websites van de Nederlandse Publieke Omroep (NPO) in het algemeen en de NOS in het bijzonder. Het drietal vindt dat de NPO teveel websites heeft, waarop het gemakkelijker nieuws kan verspreiden en dan gebeurt ook nog eens met belastinggeld. Het drietal noemt zichzelf commercieel en kan naar eigen zeggen niet putten uit een immense pot overheidsgeld Daarom moet de nieuwsvoorziening van de NPO en NOS worden ingeperkt. CDA, VVD en PVV hebben hiertoe een wetsvoorstel ingediend en aangezien zij niet (meer) over een meerderheid in de Tweede Kamer beschikken, moest er een vierde partij bij en dat werd uiteindelijk GroenLinks. Tot ieders stomme verbazing heeft GroenLinks zich laten meesleuren in een wetsvoorstel wat we tot nu toe eigenlijk alleen maar kennen uit dictatoriaal geleide landen als Rusland, Oekraïne, Iran, Afghanistan, China en Pakistan. Landen, waar zowel CDA, VVD, PVV maar zeker ook GroenLinks uiterst kritisch tegenover staan als het gaat om onafhankelijke nieuwsvoorziening en nu doen diezelfde partijen dat in Nederland. Land van persvrijheid en vrijheid van meningsuiting. Aan die persvrijheid is vandaag dus abrupt een einde gekomen.
Dat de PVV de persvrijheid in Nederland drastisch wil inperken zal niemand echt verbazen. De ultrarechtse anti-Islambeweging van Geert Wilders heeft al langer kritiek op het functioneren van de NPO, die ze te links vindt. De PVV vindt dat de NPO en NOS veel te kritisch tegenover de PVV en haar ultrarechtse standpunten staan. Het wil daarom bijvoorbeeld niet meer verschijnen in programma’s, die in het (recente) verleden kritiek hebben geuit op Wilders’ haatpartij. Ook besteedt de NOS in haar nieuwsvoorziening onvoldoende aandacht aan de problemen die allochtonen in de Nederlandse samenleving veroorzaken en zitten er veel te veel PvdA’ers in het bestuur van de NPO, zo meent de PVV. Om de NPO en NOS te straffen, wilde de PVV de Hilversumse kliek fors minder belastinggeld toezeggen en moesten omroepen fuseren. Vooral die linkse VARA moest van de PVV van het toneel verdwijnen. De PVV wilde zelfs invloed op de programmering van de zenders; men meende dat er op Radio 2 meer Nederlandstalige muziek moest worden gedraaid. Het komt de PVV dus goed uit, dat de NOS kan worden gestraft met het beperken van de nieuwsvoorziening. De NOS mag bijvoorbeeld geen STER-reclame meer maken op haar websites en moet afzien van het aanbieden van apps voor iPhone en Android, zodat nieuwsuitzendingen op de GSM kunnen worden bekeken.
Dat de PVV, VVD en zelfs het CDA deze zogenaamde Poetin-wet op tafel smijten, is eigenlijk niet zo verwonderlijk. Maar dat GroenLinks dit steunt, is verrassend en eigenlijk meer dan verbazingwekkend. GroenLinks, broeder en helper in nood, draait de vrije nieuwsgaring hiermee een stukje de nek om en dat is eigenlijk wel het laatste wat je van ze verwacht. De partij maakt steeds sneller een ruk naar rechts, want eerder steunde het al een soepeler ontslagbeleid in het Kunduzakkoord. Het is een ideetje van het CDA, die vindt dat de Nederlandse arbeidsmarkt te star is en op slot zit. Het wil jongeren een kans geven op de arbeidsmarkt en daarom hoeven werkgevers geen ontslagvergoeding meer te betalen als ze van een oudere medewerker af willen, om deze in te ruilen voor een jonger en goedkoper exemplaar. Wordt je ontslagen, dan hoeft de werkgever straks niet meer via de kantonrechter of het UWV een vergunning aan te vragen. Je kunt – al heb je een vast contract – zonder pardon worden ontslagen en mag je via de kantonrechter een vergoeding gaan eisen. Daarmee moeten veel mensen zich in de schulden steken, omdat advocaten nou eenmaal niet komen opdraven voor een appel en een ei. Bovendien is in landen als Canada, VS en Engeland al een dergelijk ontslagbeleid en daar heeft het niet tot meer banen geleid. Je treft hiermee dus de arbeider; de gewone man. De werkgever, die over het algemeen toch eerder VVD-gezind is dan GroenLinks, is de lachende derde. Verbazingwekkend dat GroenLinks dit steunt. De werknemer minder macht geven en de werkgever meer, is niet echt sociaal.
GroenLinks, partij van het Openbaar Vervoer. Men trok altijd samen op met PvdA en SP in het bevorderen van het gebruik van het OV. De marktwerking in het OV is buiten de grote steden gehouden dankzij GroenLinks, die steun kreeg van de PvdA. Maar toch steunt GroenLinks een voorstel van D66, die vindt dat het maar eens afgelopen moet zijn met de onbelaste reiskostenvergoeding die werknemers krijgen uitbetaald. Je verzint het niet, maar GroenLinks is gedraaid als een blad aan een boom. Het heeft een ruk naar rechts gemaakt en is nu rechtser dan de PvdA en D66 ooit samen waren. Overigens is het een impopulaire maatregel, omdat het een groot deel van de Nederlandse beroepsbevolking treft. Daarom hebben vrijwel alle ondertekenaars van het Kunduzakkoord, waar deze maatregel in staat, inmiddels al aangegeven tegen hun eigen voorstel te zijn. Van het Kunduzakkoord is inmiddels weinig meer over; vrijwel alles is teruggedraaid of weg gebagatelliseerd, omdat de ondertekenaars - die eind april nog hoog van de toren bliezen over verantwoordelijkheid nemen en over je schaduw heen springen - hebben ingezien dat het akkoord ze stemmen kost.
GroenLinks maakte niet echt de sier met het afzeiken van hun eigen Kamerlid Tofik Dibi. Dibi wilde een gooi doen naar het partijleiderschap, maar het bestuur zag daar helemaal niets in. Bij de andere twee partijen die leiderschapsverkiezingen hielden, PvdA en CDA, zaten voldoende ongeschikte kandidaten. Zo had het CDA met Henk Bleker en Liesbeth Spies eerder comédiennes dan kandidaat-lijsttrekkers in huis. Bij de PvdA was Martijn van Dam eerder een afsplitsing van de VVD dan een PvdA’er en sloeg Lutz Jacobi werkelijk een pleefiguur. Ronald Plasterk was te moeilijk in zijn woordkeus en Nebahat Albayrak meldde zich op het laatste moment aan. Vooraf was duidelijk dat Diederik Samsom de verkiezingen glansrijk ging winnen en dat gebeurde ook. Toch haalden PvdA noch CDA het in hun hoofd, om de kandidaten publiekelijk aan de schandpaal te nagelen. GroenLinks deed dit met straatvechter Dibi wel en sloeg daarmee zelf een pleefiguur. Voor zowel PvdA als CDA deden de lijsttrekkersverkiezingen goeds voor de partij; ze stegen in rap tempo in de peilingen. Bij GroenLinks zijn die verkiezingen uitgelopen op een drama; een Griekse tragedie. Dibi heeft, moedig als hij is, aangegeven dat hij op plaats tien wil staan, omdat hij GroenLinks die 10 zetels wil geven. Dapper van Dibi, maar het is een gelopen koers.
Inderhaast is GroenLinks wel een lijstverbinding aangegaan met SP en PvdA, om mee te liften op de linkse wind die langzaam weer door Nederland begint te waaien. Maar met deze geschiedenis is GroenLinks allesbehalve links. Ze is eerder rechts en daarom toe aan een naamsverandering.
Dat de PVV de persvrijheid in Nederland drastisch wil inperken zal niemand echt verbazen. De ultrarechtse anti-Islambeweging van Geert Wilders heeft al langer kritiek op het functioneren van de NPO, die ze te links vindt. De PVV vindt dat de NPO en NOS veel te kritisch tegenover de PVV en haar ultrarechtse standpunten staan. Het wil daarom bijvoorbeeld niet meer verschijnen in programma’s, die in het (recente) verleden kritiek hebben geuit op Wilders’ haatpartij. Ook besteedt de NOS in haar nieuwsvoorziening onvoldoende aandacht aan de problemen die allochtonen in de Nederlandse samenleving veroorzaken en zitten er veel te veel PvdA’ers in het bestuur van de NPO, zo meent de PVV. Om de NPO en NOS te straffen, wilde de PVV de Hilversumse kliek fors minder belastinggeld toezeggen en moesten omroepen fuseren. Vooral die linkse VARA moest van de PVV van het toneel verdwijnen. De PVV wilde zelfs invloed op de programmering van de zenders; men meende dat er op Radio 2 meer Nederlandstalige muziek moest worden gedraaid. Het komt de PVV dus goed uit, dat de NOS kan worden gestraft met het beperken van de nieuwsvoorziening. De NOS mag bijvoorbeeld geen STER-reclame meer maken op haar websites en moet afzien van het aanbieden van apps voor iPhone en Android, zodat nieuwsuitzendingen op de GSM kunnen worden bekeken.
Dat de PVV, VVD en zelfs het CDA deze zogenaamde Poetin-wet op tafel smijten, is eigenlijk niet zo verwonderlijk. Maar dat GroenLinks dit steunt, is verrassend en eigenlijk meer dan verbazingwekkend. GroenLinks, broeder en helper in nood, draait de vrije nieuwsgaring hiermee een stukje de nek om en dat is eigenlijk wel het laatste wat je van ze verwacht. De partij maakt steeds sneller een ruk naar rechts, want eerder steunde het al een soepeler ontslagbeleid in het Kunduzakkoord. Het is een ideetje van het CDA, die vindt dat de Nederlandse arbeidsmarkt te star is en op slot zit. Het wil jongeren een kans geven op de arbeidsmarkt en daarom hoeven werkgevers geen ontslagvergoeding meer te betalen als ze van een oudere medewerker af willen, om deze in te ruilen voor een jonger en goedkoper exemplaar. Wordt je ontslagen, dan hoeft de werkgever straks niet meer via de kantonrechter of het UWV een vergunning aan te vragen. Je kunt – al heb je een vast contract – zonder pardon worden ontslagen en mag je via de kantonrechter een vergoeding gaan eisen. Daarmee moeten veel mensen zich in de schulden steken, omdat advocaten nou eenmaal niet komen opdraven voor een appel en een ei. Bovendien is in landen als Canada, VS en Engeland al een dergelijk ontslagbeleid en daar heeft het niet tot meer banen geleid. Je treft hiermee dus de arbeider; de gewone man. De werkgever, die over het algemeen toch eerder VVD-gezind is dan GroenLinks, is de lachende derde. Verbazingwekkend dat GroenLinks dit steunt. De werknemer minder macht geven en de werkgever meer, is niet echt sociaal.
GroenLinks, partij van het Openbaar Vervoer. Men trok altijd samen op met PvdA en SP in het bevorderen van het gebruik van het OV. De marktwerking in het OV is buiten de grote steden gehouden dankzij GroenLinks, die steun kreeg van de PvdA. Maar toch steunt GroenLinks een voorstel van D66, die vindt dat het maar eens afgelopen moet zijn met de onbelaste reiskostenvergoeding die werknemers krijgen uitbetaald. Je verzint het niet, maar GroenLinks is gedraaid als een blad aan een boom. Het heeft een ruk naar rechts gemaakt en is nu rechtser dan de PvdA en D66 ooit samen waren. Overigens is het een impopulaire maatregel, omdat het een groot deel van de Nederlandse beroepsbevolking treft. Daarom hebben vrijwel alle ondertekenaars van het Kunduzakkoord, waar deze maatregel in staat, inmiddels al aangegeven tegen hun eigen voorstel te zijn. Van het Kunduzakkoord is inmiddels weinig meer over; vrijwel alles is teruggedraaid of weg gebagatelliseerd, omdat de ondertekenaars - die eind april nog hoog van de toren bliezen over verantwoordelijkheid nemen en over je schaduw heen springen - hebben ingezien dat het akkoord ze stemmen kost.
GroenLinks maakte niet echt de sier met het afzeiken van hun eigen Kamerlid Tofik Dibi. Dibi wilde een gooi doen naar het partijleiderschap, maar het bestuur zag daar helemaal niets in. Bij de andere twee partijen die leiderschapsverkiezingen hielden, PvdA en CDA, zaten voldoende ongeschikte kandidaten. Zo had het CDA met Henk Bleker en Liesbeth Spies eerder comédiennes dan kandidaat-lijsttrekkers in huis. Bij de PvdA was Martijn van Dam eerder een afsplitsing van de VVD dan een PvdA’er en sloeg Lutz Jacobi werkelijk een pleefiguur. Ronald Plasterk was te moeilijk in zijn woordkeus en Nebahat Albayrak meldde zich op het laatste moment aan. Vooraf was duidelijk dat Diederik Samsom de verkiezingen glansrijk ging winnen en dat gebeurde ook. Toch haalden PvdA noch CDA het in hun hoofd, om de kandidaten publiekelijk aan de schandpaal te nagelen. GroenLinks deed dit met straatvechter Dibi wel en sloeg daarmee zelf een pleefiguur. Voor zowel PvdA als CDA deden de lijsttrekkersverkiezingen goeds voor de partij; ze stegen in rap tempo in de peilingen. Bij GroenLinks zijn die verkiezingen uitgelopen op een drama; een Griekse tragedie. Dibi heeft, moedig als hij is, aangegeven dat hij op plaats tien wil staan, omdat hij GroenLinks die 10 zetels wil geven. Dapper van Dibi, maar het is een gelopen koers.
Inderhaast is GroenLinks wel een lijstverbinding aangegaan met SP en PvdA, om mee te liften op de linkse wind die langzaam weer door Nederland begint te waaien. Maar met deze geschiedenis is GroenLinks allesbehalve links. Ze is eerder rechts en daarom toe aan een naamsverandering.
vrijdag 1 juni 2012
Vijftigers zijn niet meer welkom
Sinds 27 mei kijken we naar een geheel vernieuwd journaal. Een Journaal met flitsende decors, jongere presentatoren en makkelijker taalgebruik. Niet dat het oudste nieuwsinstituut van Nederland leed onder de kijkcijfers. Het NOS Journaal is nog altijd het best bekeken programma van de Nederlandse televisie. Het kijkerspubliek verouderde echter in rap tempo. Misschien is dat ook wel, omdat de gehele Nederlandse populatie in rap tempo ouder wordt, omdat er bijna geen kinderen meer bij komen. Boeit de NOS blijkbaar niet. U bent als kijker geheel uit de gratie, wanneer u de vijftig bent gepasseerd. Het kijkerspubliek van het NOS Journaal was namelijk ouder dan vijftig jaar en dat wil de Nederlandse Publieke Omroep niet. Het wil een doelgroep bereiken van tieners, twintigers, dertigers en veertigers. Het liefst dan ook nog eens hoog opgeleid en een leuke baan; dure auto, GSM en laptop van de zaak en een veelbelovende carrière als manager X of directeur Y in het vooruitzicht. Dit is de groep die beter, hoger, sneller, harder, langer en breder kan. De groep die daarna komt, is geheel oninteressant. De groep die daarboven komt is niet meer boeiend; die kun je niets meer wijs maken. Als je de veertig bent gepasseerd, dan moet je op z'n minst die directeursfunctie al in je zak hebben, anders ben je toch wel een enorme loser. Wat doe je eigenlijk dan nog in deze maatschappij? Het moet allemaal jong, snel, wild, … Mocht het kijkerspubliek niet rap verjongen, dan moeten de journaalpresentatoren ook verjongen en eventueel nog eens schaars gekleed gaan en straattaal gebruiken. Het NOS Journaal is helemaal van deze tijd.
Het nieuwe Journaal is er bekaaid vanaf gekomen in de kritieken en ook Opinie Paultje zal ze niet sparen. Het nieuwe NOS Journaal is meer dan waardeloos geworden. Een programma waar je naar kijkt, omdat je wilt weten wat er allemaal in de wereld gebeurd, vindt de aankleding tegenwoordig interessanter dan de inhoud. Het programma is dan ook onnodig storend. Niet alleen huppelen de presentatoren hinderlijk door het decor heen, waardoor je helemaal op de presentator gaat letten en geen idee meer hebt, wat hij of zij zegt. Het decor wijzigt met de minuut, waardoor je ook nog eens dáár op gaat letten, in de plaats van de inhoud van het verhaal. De weermannen Marco Verhoef en Gerrit Hiemstra en weervrouw Willemijn Houbert zijn tijdens hun weerpraatje hinderlijk lang bezig met hun veel te grote iPad, waardoor je geen idee hebt wat voor weer het morgen wordt. Na het uitspreken van twee of drie zinnen, zijn ze met allerlei knoppen bezig, waardoor ze hun weerpraatje moeten onderbreken, om na het intikken van wat knoppen hun verhaal weer te vervolgen.
De bedenker van dit spektakel is Marcel Gelauff. Die gaat waarschijnlijk vaak met het openbaar vervoer van en naar het werk, want met alle kritiek uit de media en ook op dit blog is het NOS Journaal helemaal van deze tijd: hinderlijk. Het het openbaar vervoer zitten vooral meisjes en jonge vrouwen van tussen de 16 en 25 jaar, de hele tijd met hun GSM te spelen, terwijl ze ondertussen druk met elkaar in gesprek zijn. Via hun mobiele telefoon staan ze ondertussen in contact met de hele wereld via Twitter, Hyves, Facebook, WhatsApp, SMS, Ping en diverse weblogs. Terwijl ze hiermee bezig zijn, luisteren ze naar muziek, lezen een studieboek gauw nog even door en nemen de omgeving ook nog eens in zich op. Want ondanks alles zijn ze zich volledig bewust van wat er zich allemaal afspeelt in de ruimte waar ze zijn. Moeiteloos laten ze de conducteur hun kaartje zien, praten, spelen met hun telefoon, kijken om zich heen en maken oogcontact met die mooie jongen een paar stoelen verderop. Geen idee hoe ze het doen, maar als de trein of bus op zijn bestemming is, stappen ze moeiteloos uit en praten vrolijk verder. Het is een bewonderenswaardig tafereel.
Gelauff moet dit ook allemaal hebben gezien en hebben gedacht dat hij zijn presentatoren dit ook op kon leggen. Alleen zijn die presentatoren geen 26 en al helemaal geen 16 meer, waardoor deze multitasking iets teveel is gevraagd. Gelukkig is het taalgebruik niet afgezakt naar het bedenkelijke straatniveau, of worden het onherroepelijk naar het Nederlands verbasterde Engelse woorden gebruikt, waardoor het gesprek helemaal niet meer is te volgen. Ook het schelden blijft gelukkig achterwege; de discriminatie echter niet. Discrimineren doet het nieuwe NOS Journaal harder dan ooit; vijftigers zijn niet meer welkom en dat is treurig nieuws. Het programma smijt met tutoyerende opmerkingen. Het nieuwe NOS Journaal is verworden tot een popi-jopie–programma dat jong en energiek wil zijn, maar dat totaal niet is. Het geeft een soort Veronica-gevoel. Het is een populistisch instituut geworden van een bedenkelijk niveau; een instituut van gooi- en smijtfilms, zoals Veronica dat in de jaren '80 van de vorige eeuw was. Jong, snel, wild... Don Johnson, die op witte schoentjes nonchalant door Miami sjouwt of Samantha Fox, die ondanks haar energiek zingend op een speedboot springt, om daar de baai mee door te snellen. Ondertussen kan Johnson niet acteren en Fox niet zingen, maar dat boeit ons allemaal niet; beiden zien er goed uit. Johnson met zijn ongeschoren kop en Fox met haar veel te grote, bijna blote borsten. Het gaat om het beeld, niet de inhoud. In de plaats van onafhankelijk het nieuws van de dag te brengen – tot de aanleiding waarom je als kijker überhaupt kijkt – flitsen de items aan je voorbij voordat je goed en wel door hebt, waar het over gaat. Het moet allemaal kort en bondig. Inhoud doet er vandaag de dag niet meer toe.
Het NOS Journaal zou eigenlijk gewoon weer het statige programma moeten worden, dat het meer dan 50 jaar lang was. Een programma, waar heel Nederland aan de lippen van een presentator hangt, die in een paar formidabel Nederlandse volzinnen het onderwerp inleidt. Het huppelen van presentatoren Sasha de Boer en Rob Trip is onnodig hinderlijk. Misschien is het een kwestie van gewenning, maar als ik een paar blote borsten wil zien, dan ga ik wel naar websites als Femjoy of MetArt. Daar heb ik het NOS Journaal echt niet voor nodig.
Het nieuwe Journaal is er bekaaid vanaf gekomen in de kritieken en ook Opinie Paultje zal ze niet sparen. Het nieuwe NOS Journaal is meer dan waardeloos geworden. Een programma waar je naar kijkt, omdat je wilt weten wat er allemaal in de wereld gebeurd, vindt de aankleding tegenwoordig interessanter dan de inhoud. Het programma is dan ook onnodig storend. Niet alleen huppelen de presentatoren hinderlijk door het decor heen, waardoor je helemaal op de presentator gaat letten en geen idee meer hebt, wat hij of zij zegt. Het decor wijzigt met de minuut, waardoor je ook nog eens dáár op gaat letten, in de plaats van de inhoud van het verhaal. De weermannen Marco Verhoef en Gerrit Hiemstra en weervrouw Willemijn Houbert zijn tijdens hun weerpraatje hinderlijk lang bezig met hun veel te grote iPad, waardoor je geen idee hebt wat voor weer het morgen wordt. Na het uitspreken van twee of drie zinnen, zijn ze met allerlei knoppen bezig, waardoor ze hun weerpraatje moeten onderbreken, om na het intikken van wat knoppen hun verhaal weer te vervolgen.
De bedenker van dit spektakel is Marcel Gelauff. Die gaat waarschijnlijk vaak met het openbaar vervoer van en naar het werk, want met alle kritiek uit de media en ook op dit blog is het NOS Journaal helemaal van deze tijd: hinderlijk. Het het openbaar vervoer zitten vooral meisjes en jonge vrouwen van tussen de 16 en 25 jaar, de hele tijd met hun GSM te spelen, terwijl ze ondertussen druk met elkaar in gesprek zijn. Via hun mobiele telefoon staan ze ondertussen in contact met de hele wereld via Twitter, Hyves, Facebook, WhatsApp, SMS, Ping en diverse weblogs. Terwijl ze hiermee bezig zijn, luisteren ze naar muziek, lezen een studieboek gauw nog even door en nemen de omgeving ook nog eens in zich op. Want ondanks alles zijn ze zich volledig bewust van wat er zich allemaal afspeelt in de ruimte waar ze zijn. Moeiteloos laten ze de conducteur hun kaartje zien, praten, spelen met hun telefoon, kijken om zich heen en maken oogcontact met die mooie jongen een paar stoelen verderop. Geen idee hoe ze het doen, maar als de trein of bus op zijn bestemming is, stappen ze moeiteloos uit en praten vrolijk verder. Het is een bewonderenswaardig tafereel.
Gelauff moet dit ook allemaal hebben gezien en hebben gedacht dat hij zijn presentatoren dit ook op kon leggen. Alleen zijn die presentatoren geen 26 en al helemaal geen 16 meer, waardoor deze multitasking iets teveel is gevraagd. Gelukkig is het taalgebruik niet afgezakt naar het bedenkelijke straatniveau, of worden het onherroepelijk naar het Nederlands verbasterde Engelse woorden gebruikt, waardoor het gesprek helemaal niet meer is te volgen. Ook het schelden blijft gelukkig achterwege; de discriminatie echter niet. Discrimineren doet het nieuwe NOS Journaal harder dan ooit; vijftigers zijn niet meer welkom en dat is treurig nieuws. Het programma smijt met tutoyerende opmerkingen. Het nieuwe NOS Journaal is verworden tot een popi-jopie–programma dat jong en energiek wil zijn, maar dat totaal niet is. Het geeft een soort Veronica-gevoel. Het is een populistisch instituut geworden van een bedenkelijk niveau; een instituut van gooi- en smijtfilms, zoals Veronica dat in de jaren '80 van de vorige eeuw was. Jong, snel, wild... Don Johnson, die op witte schoentjes nonchalant door Miami sjouwt of Samantha Fox, die ondanks haar energiek zingend op een speedboot springt, om daar de baai mee door te snellen. Ondertussen kan Johnson niet acteren en Fox niet zingen, maar dat boeit ons allemaal niet; beiden zien er goed uit. Johnson met zijn ongeschoren kop en Fox met haar veel te grote, bijna blote borsten. Het gaat om het beeld, niet de inhoud. In de plaats van onafhankelijk het nieuws van de dag te brengen – tot de aanleiding waarom je als kijker überhaupt kijkt – flitsen de items aan je voorbij voordat je goed en wel door hebt, waar het over gaat. Het moet allemaal kort en bondig. Inhoud doet er vandaag de dag niet meer toe.
Het NOS Journaal zou eigenlijk gewoon weer het statige programma moeten worden, dat het meer dan 50 jaar lang was. Een programma, waar heel Nederland aan de lippen van een presentator hangt, die in een paar formidabel Nederlandse volzinnen het onderwerp inleidt. Het huppelen van presentatoren Sasha de Boer en Rob Trip is onnodig hinderlijk. Misschien is het een kwestie van gewenning, maar als ik een paar blote borsten wil zien, dan ga ik wel naar websites als Femjoy of MetArt. Daar heb ik het NOS Journaal echt niet voor nodig.
zondag 27 mei 2012
Griekenland aan de Noordzee
Twee weken geleden sloeg Frankrijk massaal linksaf. Een meerderheid van de Fransen stemde de rechtse Nicolas Sarkozy uit het Elise; de ambtswoning van de Franse president. De Fransen volgden hiermee de Denen, die eerder hun ultrarechtse regering wegstemden, waarna een centrumlinkse regering het roer overnam. Bijna alle deelstaten in Duitsland hebben hun verkiezingen gehad; allemaal werd een blamage voor de huidige rechtse regering CDU/CSU en de liberale FDP (de Duitse evenknie van wat hier de VVD is). Sterker nog: in een groot aantal deelstaten heeft de FDP de kiesdrempel niet eens gehaald en bestaat helemaal niet mee. In Noord-Rijnland-Westfalen, de Duitse deelstaat met de meeste inwoners en hierdoor lichtend voorbeeld voor de Kanseliersverkiezingen volgend jaar, liet een verpletterende overwinning zien voor de links/groene-combinatie SPD (evenknie van de PvdA) en Grünen (wat we hier kennen als GroenLinks. In september 2012 is Nederland de volgende kandidaat: ook hier neemt een centrumlinkse regering het over van een ultrarechtse kliek. Aanleiding: het miljardenspel.
In het miljardenspel vliegen de miljarden je om de oren. Nederland heeft bijvoorbeeld al 11 miljard euro gestoken in het overeind houden van Griekenland; alle Europese landen in totaal al 300 miljard en er is nog eens 500 miljard beschikbaar voor noodlijdende landen als Spanje en Italië. Duizelingwekkend hoge bedragen, waar een normaal mens bijna niet meer bij kan. Sterker nog: het is zelfs voor politiek junkies als uw Opinie Paultje bijna niet meer te volgen hoeveel miljarden er precies naar welk land gaan. Wat echter kraakhelder is, is dat de banken, pensioenfondsen, verzekeraars en andere criminelen in krijtstreepjespak hun zakken vullen met al diezelfde miljarden, terwijl ondertussen de werkloosheid in Europa steeds verder oploopt. In Frankrijk, Duitsland en Denemarken heeft de bevolking hier een stokje voor gestoken. Nederland is het volgende station, waar de banken, pensioenfondsen, verzekeraars en andere criminelen in krijtstreepjespak op moeten letten. Ook hier ligt het hoofd van een rechtse regering, die de rijken eigenlijk alleen maar beloont voor hun wanprestaties, op het hakblok. Mark Rutte is daarmee met 2 jaar de kortst zittende minister-president in de Nederlandse parlementaire geschiedenis. Ik weet niet of de VVD, die stond te juichen nadat duidelijk werd dat de liberalen voor het eerst in 100 jaar de premier mochten leveren, daar nou zo blij mee zijn.
Aanleiding voor de Fransen om de rechtse Sarkozy het Elise uit te stemmen was simpel: Sarkozy gaf saneerde hard en bezuinigde op alles, behalve op de rijken en superrijken in Frankrijk. Mensen, die miljoenen tot enkele miljarden op de bank hadden staan, werden door Sarkozy ontzien, terwijl aan de onderkant van de Franse samenleving de leefomstandigheden steeds erbarmelijker werden. Dat was te zien; het was voor iedere Fransman/Française duidelijk merkbaar. Het was voelbaar en hoorbaar en daarom werd de fletse, verder nietszeggende en charisma-loze Francois Hollande verkozen tot president.
Griekenland is nagenoeg failliet; Spanje, Italië, Portugal, Ierland en zelfs België zullen snel volgen. Banken, pensioenfondsen, verzekeraars en andere criminelen in krijtstreepjespak leenden miljarden aan deze landen. Meer, dan ze ooit terug zouden kunnen betalen. Nu die stap steeds dichterbij komt, beginnen de banken, pensioenfondsen, verzekeraars en andere criminelen in krijtstreepjespak hun geld terug te eisen, anders volgt een faillissement. Een faillissement zou desastreus zijn, want in dat geval zullen de banken, pensioenfondsen, verzekeraars en andere criminelen in krijtstreepjespak een soort vrijstaat voor zichzelf gaan creëren. Dus worden er miljarden in die landen gepompt, om ze overeind te houden. Die miljarden worden opgebracht door de argeloze belastingbetaler, die krom moet liggen omdat de regering weer een zak geld in de richting van Zuid-Europa schuift. Die landen schuiven diezelfde zak geld vervolgens weer door naar banken, pensioenfondsen, verzekeraars en andere criminelen in krijtstreepjespak. Alweer spelen de banken een dubieuze rol en alweer worden ze niet aangepakt.
Tegelijkertijd worden de tekorten in de vaderlandse staatskas steeds groter. Onder druk van de financiële markten, die dreigen met het intrekken van de befaamde AAA-status wordt er snoeihard bezuinigd. Kredietbeoordelaars lijken de plaats van de democratisch gekozen regering in te nemen; zij dreigen met het afwaarderen van de financiële status, waardoor de rente die het land moet betalen verder oploopt en het land dus nog harder gaat bezuinigen, dan het eigenlijk al van plan was. Zo loopt de werkloosheid nog verder op, gaan de kwaliteit van de zorg en het onderwijs nog verder achteruit en komen sociaal zwakkeren nog verder in een isolement te zitten. In Nederland is de VVD hiervoor in hoogsteigen persoon hoofdelijk verantwoordelijk voor, want de VVD durft niet de keuze te maken om hun extreemrijke en welvarende achterban om een extra aalmoes te vragen. Er komt geen zwaarder belastingtarief, hypotheekrente aftrek blijft ook gelden voor villa’s in het Goy en Aerdenhout en de bankenbelasting is zo goed als gesneuveld. De VVD wil geen extra regels opleggen aan banken, verzekeraars en pensioenfondsen, zodat die niet weer de fout in gaan, waardoor een nieuwe kredietcrisis (en dus een recessie) op de loer ligt. De VVD wil juist veel meer regels afschaffen, waardoor de banken en verzekeraars nog méér ruimte en vrijheid krijgen. De VVD durft de mensen die het echt kunnen hebben, niet aan te pakken. Het is precies daarom, dat Mark Rutte de kortst-zittende premier ooit in de Nederlandse parlementaire geschiedenis zal worden; de daadkracht ontbreekt volledig bij de VVD.
Nederland gaat na 12 september linksaf; zoveel is na drie maanden peilen wel duidelijk. Een brede regering van VVD, CDA, PvdA, D66 en GroenLinks zal de hypotheekrenteaftrek wel aanpakken, net als de invoering van de bankenbelasting en een zwaarder belastingtarief voor de allerrijksten. Nederland is het geschuif met miljarden moe en wil daadkracht zien van hun regering. Nederland protesteert hevig tegen dat miljardenspel en vlucht in protestpartijen als SP en VVD. Het drijft een brede coalitie eigenlijk nog meer in elkaars armen; hopende dat de nieuwe regering langer dan 2 jaar blijft zitten en verantwoordelijkheid durft te nemen. Niet beleid maken en vervolgens wijzigen onder druk van het sentiment, aangedikt door sufferds als Maurice de Hond, maar doorzetten. Nederland wil een eind aan dat miljardenspel; Nederland wil dat al die banken, pensioenfondsen, verzekeraars en andere criminelen in krijtstreepjespak worden gestraft voor het veroorzaken van de huidige recessie, c.q. wereldwijze economische teruggang. Nederland wil geen woorden meer; Nederland wil daden.
Geen Griekenland aan de Noordzee.
In het miljardenspel vliegen de miljarden je om de oren. Nederland heeft bijvoorbeeld al 11 miljard euro gestoken in het overeind houden van Griekenland; alle Europese landen in totaal al 300 miljard en er is nog eens 500 miljard beschikbaar voor noodlijdende landen als Spanje en Italië. Duizelingwekkend hoge bedragen, waar een normaal mens bijna niet meer bij kan. Sterker nog: het is zelfs voor politiek junkies als uw Opinie Paultje bijna niet meer te volgen hoeveel miljarden er precies naar welk land gaan. Wat echter kraakhelder is, is dat de banken, pensioenfondsen, verzekeraars en andere criminelen in krijtstreepjespak hun zakken vullen met al diezelfde miljarden, terwijl ondertussen de werkloosheid in Europa steeds verder oploopt. In Frankrijk, Duitsland en Denemarken heeft de bevolking hier een stokje voor gestoken. Nederland is het volgende station, waar de banken, pensioenfondsen, verzekeraars en andere criminelen in krijtstreepjespak op moeten letten. Ook hier ligt het hoofd van een rechtse regering, die de rijken eigenlijk alleen maar beloont voor hun wanprestaties, op het hakblok. Mark Rutte is daarmee met 2 jaar de kortst zittende minister-president in de Nederlandse parlementaire geschiedenis. Ik weet niet of de VVD, die stond te juichen nadat duidelijk werd dat de liberalen voor het eerst in 100 jaar de premier mochten leveren, daar nou zo blij mee zijn.
Aanleiding voor de Fransen om de rechtse Sarkozy het Elise uit te stemmen was simpel: Sarkozy gaf saneerde hard en bezuinigde op alles, behalve op de rijken en superrijken in Frankrijk. Mensen, die miljoenen tot enkele miljarden op de bank hadden staan, werden door Sarkozy ontzien, terwijl aan de onderkant van de Franse samenleving de leefomstandigheden steeds erbarmelijker werden. Dat was te zien; het was voor iedere Fransman/Française duidelijk merkbaar. Het was voelbaar en hoorbaar en daarom werd de fletse, verder nietszeggende en charisma-loze Francois Hollande verkozen tot president.
Griekenland is nagenoeg failliet; Spanje, Italië, Portugal, Ierland en zelfs België zullen snel volgen. Banken, pensioenfondsen, verzekeraars en andere criminelen in krijtstreepjespak leenden miljarden aan deze landen. Meer, dan ze ooit terug zouden kunnen betalen. Nu die stap steeds dichterbij komt, beginnen de banken, pensioenfondsen, verzekeraars en andere criminelen in krijtstreepjespak hun geld terug te eisen, anders volgt een faillissement. Een faillissement zou desastreus zijn, want in dat geval zullen de banken, pensioenfondsen, verzekeraars en andere criminelen in krijtstreepjespak een soort vrijstaat voor zichzelf gaan creëren. Dus worden er miljarden in die landen gepompt, om ze overeind te houden. Die miljarden worden opgebracht door de argeloze belastingbetaler, die krom moet liggen omdat de regering weer een zak geld in de richting van Zuid-Europa schuift. Die landen schuiven diezelfde zak geld vervolgens weer door naar banken, pensioenfondsen, verzekeraars en andere criminelen in krijtstreepjespak. Alweer spelen de banken een dubieuze rol en alweer worden ze niet aangepakt.
Tegelijkertijd worden de tekorten in de vaderlandse staatskas steeds groter. Onder druk van de financiële markten, die dreigen met het intrekken van de befaamde AAA-status wordt er snoeihard bezuinigd. Kredietbeoordelaars lijken de plaats van de democratisch gekozen regering in te nemen; zij dreigen met het afwaarderen van de financiële status, waardoor de rente die het land moet betalen verder oploopt en het land dus nog harder gaat bezuinigen, dan het eigenlijk al van plan was. Zo loopt de werkloosheid nog verder op, gaan de kwaliteit van de zorg en het onderwijs nog verder achteruit en komen sociaal zwakkeren nog verder in een isolement te zitten. In Nederland is de VVD hiervoor in hoogsteigen persoon hoofdelijk verantwoordelijk voor, want de VVD durft niet de keuze te maken om hun extreemrijke en welvarende achterban om een extra aalmoes te vragen. Er komt geen zwaarder belastingtarief, hypotheekrente aftrek blijft ook gelden voor villa’s in het Goy en Aerdenhout en de bankenbelasting is zo goed als gesneuveld. De VVD wil geen extra regels opleggen aan banken, verzekeraars en pensioenfondsen, zodat die niet weer de fout in gaan, waardoor een nieuwe kredietcrisis (en dus een recessie) op de loer ligt. De VVD wil juist veel meer regels afschaffen, waardoor de banken en verzekeraars nog méér ruimte en vrijheid krijgen. De VVD durft de mensen die het echt kunnen hebben, niet aan te pakken. Het is precies daarom, dat Mark Rutte de kortst-zittende premier ooit in de Nederlandse parlementaire geschiedenis zal worden; de daadkracht ontbreekt volledig bij de VVD.
Nederland gaat na 12 september linksaf; zoveel is na drie maanden peilen wel duidelijk. Een brede regering van VVD, CDA, PvdA, D66 en GroenLinks zal de hypotheekrenteaftrek wel aanpakken, net als de invoering van de bankenbelasting en een zwaarder belastingtarief voor de allerrijksten. Nederland is het geschuif met miljarden moe en wil daadkracht zien van hun regering. Nederland protesteert hevig tegen dat miljardenspel en vlucht in protestpartijen als SP en VVD. Het drijft een brede coalitie eigenlijk nog meer in elkaars armen; hopende dat de nieuwe regering langer dan 2 jaar blijft zitten en verantwoordelijkheid durft te nemen. Niet beleid maken en vervolgens wijzigen onder druk van het sentiment, aangedikt door sufferds als Maurice de Hond, maar doorzetten. Nederland wil een eind aan dat miljardenspel; Nederland wil dat al die banken, pensioenfondsen, verzekeraars en andere criminelen in krijtstreepjespak worden gestraft voor het veroorzaken van de huidige recessie, c.q. wereldwijze economische teruggang. Nederland wil geen woorden meer; Nederland wil daden.
Geen Griekenland aan de Noordzee.
zondag 20 mei 2012
Een stem op SP of PVV is een stap terug in de tijd
Nederland wordt gek van alle bedragen die de laatste maanden over het beeldscherm vliegen. De miljarden vliegen je om de oren en en passant worden we ook nog eens geconfronteerd met een AAA-status. De AAA-status; een status waarvan voorheen alleen maar financieel experts hadden gehoord, wordt nu ineens ook voor de gewone man belangrijk. Een 3%-norm, afgesproken in het Verdrag van Maastricht in 1992 en waarvan tot een jaar geleden eigenlijk niemand eigenlijk het bestaan wist, is nu ineens een politiek instrument om stemmers mee te winnen of te verliezen. De 3%-norm, die tot slechts een paar jaar geleden nog aan de laars werd gelapt door driekwart van de EU-lidstaten, lijkt nu ineens van levensbelang te zijn. Oorzaak: het merendeel van de EU-lidstaten ligt aan het financiële infuus van banken, verzekeraars, investeringsfondsen en andere criminelen krijtstreepjespak, die ineens het beleid lijken te bepalen. Niet de door ons gekozen regering bepaalt ons dagelijks leven, maar de banken, verzekeraars, investeringsfondsen en andere criminelen krijtstreepjespak. Zij hebben het geld in handen; dus zij hebben de macht. Zij bepalen nu ineens, dat alle EU-landen zich aan de roemruchte 3%-norm moeten houden; in de goede oude tijd, toen de economie nog goed ging en geen enkel land ook maar in de buurt kwam van de 3%, had geen enkele bankdirecteur het over die 3%. Nu is-ie ineens erg belangrijk.
Bovenstaand verhaal is koren op de molen van tegenpartijen. Anti-Europese partijen als de Socialistische Partij van Emile Roemer en de Partij voor de (zogenaamde) Vrijheid van Geert Wilders. Jawel, hij liep weg van de onderhandelingstafel in het Catshuis, maar een paar weken later is hij weer helemaal terug: good old Geert Wilders. De anti-Islamretoriek is sleets geworden en trekt geen kiezers meer; daarom heeft hij een nieuwe vijand gecreëerd: Europa. Was voorheen alles wat Moslim was verkeerd; nu zijn Europa en de EU de gebeten hond. En eerlijk is eerlijk: de EU-leiders roepen het ook wel een klein beetje over zichzelf af, door niet met krachtige maatregelen te komen om schuinsmarcheerders als Griekenland, Ierland, Spanje, Italië en Portugal keihard aan te pakken, maar deze landen met miljarden overheidssteun overeind te houden. Deze miljarden belastinggeld gaan naar de banken, verzekeraars, investeringsfondsen en andere criminelen krijtstreepjespak, die in het verleden hun geld (dat overigens niet bestond) massaal hadden uitgeleend aan datzelfde Griekenland, Ierland, Spanje, Italië en Portugal. Landen, waarvan banken, verzekeraars, investeringsfondsen en andere criminelen krijtstreepjespak vooraf wisten of hadden kunnen weten, dat deze landen op gegeven moment niet meer in staat waren het geleende geld terug te betalen. Maar de banken, verzekeraars, investeringsfondsen en andere criminelen krijtstreepjespak vertrouwden op de Europese belastingbetaler en die kwam dan ook: Griekenland kreeg liefst 300 miljard euro toegeschoven en de andere landen werden met nog eens 700 miljard euro uit het Europese Noodfonds ESF gesteund. Geld, dat rechtstreeks terugvloeit in de zakken van de banken, verzekeraars, investeringsfondsen en andere criminelen krijtstreepjespak.
Emile Roemer en Geert Wilders lijken hierdoor bij de komende verkiezingen op 12 september a.s. tot elkaar veroordeeld. Menig Nederlandse kiezer droomt al van een anti-Europees kabinet van Wilders/Roemer I. Gevestigde partijen als PvdA, VVD, D66, GroenLinks en CDA worden naar de oppositiebankjes gedirigeerd, waarna Nederland zich terug kan trekken achter de dijken en terug kan keren naar de tijden van weleer: terug naar de Gulden, weg met de Europese bemoeienis en vooral ook weg met alle buitenlandse arbeidskrachten. De pensioenleeftijd blijft op 65 en er wordt niets gedaan aan de hypotheekrenteaftrek. Alles blijft bij het oude. In feite zijn zowel SP als PVV aartsconservatieve partijen, die geen enkele vooruitgang willen.
Maar de denkwijze van de SP- en PVV-kiezer gaat de mist in. SP en PVV moeten zich vooral niet rijk rekenen met deze verkiezingsuitslag. Zowel SP als PVV maakt geen enkele kans op regeringsdeelname. Zelfs als SP en PVV de nummers 1 en 2 van het land worden (en die kans zit er toch echt wel in), is regeringsdeelname vrijwel uitgesloten. Als we kijken naar alleen de PVV, dan heeft die eigenlijk geen politieke vrienden meer. Eerder sloot het wanstaltige en hypocriete CDA een nieuwe samenwerking met de PVV uit; nu is ook de VVD overstag en ziet Mark Rutte geen aanknopingspunten meer om samen te gaan met de PVV;”Het wordt erg moeilijk zo niet onmogelijk”, zei de minister-president onlangs in de laatste seizoensuitzending van het duo Pauw & Witteman. Beide partijen willen de samenwerking met de PVV het liefst zo snel mogelijk vergeten, alhoewel ze in 2012 per se met een samenwerking met de PVV wilden. Alles moest ervoor wijken; zelfs Paars-Plus en zelfs de door GroenLinks zo gewilde Kunduz-Coalitie van VVD, CDA, GroenLinks, D66 en ChristenUnie (al waren we destijds nog niet bewust van het bestaan van Kunduz). Vooral het CDA wilde maar al te graag met de PVV in zee, om ontevreden en naar de PVV overgelopen CDA-kiezers terug te halen. Heel rechts-Nederland wilde per se de PVV, want de PVV zou verandering brengen in de Nederlandse politiek. Maar die samenwerking liep op een totale mislukking uit. De PVV is zo goed als uitgespeeld in het Nederlandse politieke landschap en Geert Wilders maakt geen enkele kans meer op regeringsdeelname. Tenzij ze op eigen kracht 76 zetels haalt, maar dat is vrijwel uitgesloten. Gedogen doen we niet meer; je doet mee, of je doet niet mee. En dat is ook het probleem bij de SP. Hoewel zij nog wel politieke vrienden hebben; vooral PvdA en GroenLinks zullen staan trappelen om mee te doen. Maar helaas; een kabinet met SP, PvdA en GroenLinks kan niet op een meerderheid rekenen en het is nog maar de vraag of D66 en/of ChristenUnie willen (lees: durven) aanschuiven. Bovendien moet de SP in geval van samenwerking zoveel principes overboord smijten, dat ze een kopie wordt van de PvdA en dat wil de SP niet.
Bovenstaande leert ons dat een stem op SP of PVV een lege huls is; een verloren stem. Zij gaan alleen maar terug in de tijd. De kans dat zij deelnemen aan de regering is klein, nihil tot nul. Een brede coalitie behoort dus tot de mogelijkheden en de onderhandelingen hiervoor zijn achter de schermen al begonnen. VVD, CDA, PvdA, D66 en GroenLinks vormen straks een brede coalitie, die maar net op een meerderheid van stemmen kan rekenen en in die armoede wordt beleid gemaakt. Het wordt een verstandshuwelijk; de partijen worden door de ontstane situatie in elkaars armen gedreven en moeten wel samen regeren. Hoe symbolisch was de handreiking die de CDA-kandidaten ondanks nog deden in de richting van de PvdA; een partij, die ze iets meer dan 1,5 jaar geleden nog bij het grof vuil zetten en inruilen voor de PVV. Nu lijkt geen enkele CDA’er zich nog iets van die uitspraken te kunnen herinneren; laat staan dat ze de PvdA ooit als grof vuil hebben beschouwd.
Bovenstaand verhaal is koren op de molen van tegenpartijen. Anti-Europese partijen als de Socialistische Partij van Emile Roemer en de Partij voor de (zogenaamde) Vrijheid van Geert Wilders. Jawel, hij liep weg van de onderhandelingstafel in het Catshuis, maar een paar weken later is hij weer helemaal terug: good old Geert Wilders. De anti-Islamretoriek is sleets geworden en trekt geen kiezers meer; daarom heeft hij een nieuwe vijand gecreëerd: Europa. Was voorheen alles wat Moslim was verkeerd; nu zijn Europa en de EU de gebeten hond. En eerlijk is eerlijk: de EU-leiders roepen het ook wel een klein beetje over zichzelf af, door niet met krachtige maatregelen te komen om schuinsmarcheerders als Griekenland, Ierland, Spanje, Italië en Portugal keihard aan te pakken, maar deze landen met miljarden overheidssteun overeind te houden. Deze miljarden belastinggeld gaan naar de banken, verzekeraars, investeringsfondsen en andere criminelen krijtstreepjespak, die in het verleden hun geld (dat overigens niet bestond) massaal hadden uitgeleend aan datzelfde Griekenland, Ierland, Spanje, Italië en Portugal. Landen, waarvan banken, verzekeraars, investeringsfondsen en andere criminelen krijtstreepjespak vooraf wisten of hadden kunnen weten, dat deze landen op gegeven moment niet meer in staat waren het geleende geld terug te betalen. Maar de banken, verzekeraars, investeringsfondsen en andere criminelen krijtstreepjespak vertrouwden op de Europese belastingbetaler en die kwam dan ook: Griekenland kreeg liefst 300 miljard euro toegeschoven en de andere landen werden met nog eens 700 miljard euro uit het Europese Noodfonds ESF gesteund. Geld, dat rechtstreeks terugvloeit in de zakken van de banken, verzekeraars, investeringsfondsen en andere criminelen krijtstreepjespak.
Emile Roemer en Geert Wilders lijken hierdoor bij de komende verkiezingen op 12 september a.s. tot elkaar veroordeeld. Menig Nederlandse kiezer droomt al van een anti-Europees kabinet van Wilders/Roemer I. Gevestigde partijen als PvdA, VVD, D66, GroenLinks en CDA worden naar de oppositiebankjes gedirigeerd, waarna Nederland zich terug kan trekken achter de dijken en terug kan keren naar de tijden van weleer: terug naar de Gulden, weg met de Europese bemoeienis en vooral ook weg met alle buitenlandse arbeidskrachten. De pensioenleeftijd blijft op 65 en er wordt niets gedaan aan de hypotheekrenteaftrek. Alles blijft bij het oude. In feite zijn zowel SP als PVV aartsconservatieve partijen, die geen enkele vooruitgang willen.
Maar de denkwijze van de SP- en PVV-kiezer gaat de mist in. SP en PVV moeten zich vooral niet rijk rekenen met deze verkiezingsuitslag. Zowel SP als PVV maakt geen enkele kans op regeringsdeelname. Zelfs als SP en PVV de nummers 1 en 2 van het land worden (en die kans zit er toch echt wel in), is regeringsdeelname vrijwel uitgesloten. Als we kijken naar alleen de PVV, dan heeft die eigenlijk geen politieke vrienden meer. Eerder sloot het wanstaltige en hypocriete CDA een nieuwe samenwerking met de PVV uit; nu is ook de VVD overstag en ziet Mark Rutte geen aanknopingspunten meer om samen te gaan met de PVV;”Het wordt erg moeilijk zo niet onmogelijk”, zei de minister-president onlangs in de laatste seizoensuitzending van het duo Pauw & Witteman. Beide partijen willen de samenwerking met de PVV het liefst zo snel mogelijk vergeten, alhoewel ze in 2012 per se met een samenwerking met de PVV wilden. Alles moest ervoor wijken; zelfs Paars-Plus en zelfs de door GroenLinks zo gewilde Kunduz-Coalitie van VVD, CDA, GroenLinks, D66 en ChristenUnie (al waren we destijds nog niet bewust van het bestaan van Kunduz). Vooral het CDA wilde maar al te graag met de PVV in zee, om ontevreden en naar de PVV overgelopen CDA-kiezers terug te halen. Heel rechts-Nederland wilde per se de PVV, want de PVV zou verandering brengen in de Nederlandse politiek. Maar die samenwerking liep op een totale mislukking uit. De PVV is zo goed als uitgespeeld in het Nederlandse politieke landschap en Geert Wilders maakt geen enkele kans meer op regeringsdeelname. Tenzij ze op eigen kracht 76 zetels haalt, maar dat is vrijwel uitgesloten. Gedogen doen we niet meer; je doet mee, of je doet niet mee. En dat is ook het probleem bij de SP. Hoewel zij nog wel politieke vrienden hebben; vooral PvdA en GroenLinks zullen staan trappelen om mee te doen. Maar helaas; een kabinet met SP, PvdA en GroenLinks kan niet op een meerderheid rekenen en het is nog maar de vraag of D66 en/of ChristenUnie willen (lees: durven) aanschuiven. Bovendien moet de SP in geval van samenwerking zoveel principes overboord smijten, dat ze een kopie wordt van de PvdA en dat wil de SP niet.
Bovenstaande leert ons dat een stem op SP of PVV een lege huls is; een verloren stem. Zij gaan alleen maar terug in de tijd. De kans dat zij deelnemen aan de regering is klein, nihil tot nul. Een brede coalitie behoort dus tot de mogelijkheden en de onderhandelingen hiervoor zijn achter de schermen al begonnen. VVD, CDA, PvdA, D66 en GroenLinks vormen straks een brede coalitie, die maar net op een meerderheid van stemmen kan rekenen en in die armoede wordt beleid gemaakt. Het wordt een verstandshuwelijk; de partijen worden door de ontstane situatie in elkaars armen gedreven en moeten wel samen regeren. Hoe symbolisch was de handreiking die de CDA-kandidaten ondanks nog deden in de richting van de PvdA; een partij, die ze iets meer dan 1,5 jaar geleden nog bij het grof vuil zetten en inruilen voor de PVV. Nu lijkt geen enkele CDA’er zich nog iets van die uitspraken te kunnen herinneren; laat staan dat ze de PvdA ooit als grof vuil hebben beschouwd.
donderdag 17 mei 2012
Ik wil bankdirecteur worden
Dat Griekenland failliet gaat, staat vrijwel vast. Alleen een wonder kan de Grieken nu nog helpen en dat lijkt met de impasse in de Griekse politiek vrijwel uitgesloten.
De EU lijkt steeds beter voorbereid op een Grieks drama. Wat een paar jaar geleden nog voor onmogelijk werd gehouden door politici en centrale bankdirecteuren, wordt nu langzaam onderkend door diezelfde politici en centrale bankdirecteuren: Griekenland gaat failliet. Technisch gezien kan een land niet een failliet gaan; Griekenland wel. Daarmee lijkt een schuld van meer dan 130 miljard euro voorgoed verloren te zijn gegaan. Voor Nederland levert het een strop op van ca. 10 miljard euro; et armzalige België, dat al geen cent meer op de kont te krabben heeft, gaat voor eenzelfde bedrag het schip in. Dat niet alleen; een faillissement van Griekenland zou ook andere landen mee sleuren, zoals Spanje, Portugal Italië en vooral Frankrijk. Dat probleem is met garantstellingen, het Europese noodfonds ESF en overnames en kwijtschelden van bankschulden overgenomen door de Europese belastingbetaler. De lachende derde is, zoals gewoontegetrouw, de bancaire sector. En er is geen bankdirecteur, die zich echt druk maakt over een faillissement van Griekenland. Het schept zelfs nog meer mogelijkheden, zoals een bancaire vrijstaat. Dat 10 miljoen Grieken tot ver onder de armoedegrens leven, zal geen bankdirecteur een nacht langer wakker houden. Geen bankdirecteur is aangepakt voor het veroorzaken van de kredietcrisis; geen bankdirecteur zal worden aangepakt voor het veroorzaken van de Griekse schulden. Sterker nog: geen politicus ter wereld - links of rechts - zal de hoge bonussen willen aanpakken, die de bankdirecteuren zichzelf gaven ondanks hun op z’n zachtst gezegd dubieuze houding in het veroorzaken van de kredietcrisis. Leve de vrije marktwerking!
Wat jarenlang bij de consument in het klein gebeurde, gebeurde met landen als Griekenland, Spanje, Portugal, Italië maar ook België in het groot: Banken leenden grote sommen geld uit, dat er niet was, aan klanten, die het niet konden betalen. En de banken wisten ook wel, dat hun klanten de lening waarschijnlijk ook nooit konden terugbetalen. Maar ze moesten het van hun aandeelhouders. De aandeelhouders wilden jarenlang hogere winsten en eisten van het bestuur meer verkopen. Lukte een bestuurder dat niet, dan werd hij afgeserveerd met een som geld en moest weg. In de jaren ’90 van de vorige eeuw ging dat goed en zorgde voor immense economische groei. Critici werden aan de kant geschoven en afgedaan als te links en dus te suf. De banken rekenden op de waardestijgingen van het onderpand en… niet te vergeten... op de argeloze belastingbetaler. Regels waren er niet voor de banken en als er al regels waren, dan was er ergens wel een rechtse politicus die deze regels zo snel mogelijk wilde afschaffen. Door de vrije marktwerking is de macht van de banken inmiddels zo diep doorgedrongen in de maatschappij, dat de belastingbetaler niet anders kan, dan de banken helpen hun balans weer op orde te krijgen. Het is bijna eng.
En dat is tot nu toe aardig gelukt. Tijdens de door de banken zelf veroorzaakte kredietcrisis hielp de argeloze belastingbetaler de smerig opererende banken met honderden miljarden staatssteun. Banken als ABN AMRO en Fortis werden zelfs staatseigendom, omdat ook deze te groot en te machtig waren geworden; ze konden en mochten niet omvallen. Dat zou desastreus zijn voor spaarders en gepensioneerden. Maar met het redden van de banken was het probleem nog niet opgelost: nu diezelfde banken vele tientallen miljarden hadden gestoken in landen als Griekenland, België, Spanje, Portugal en Italië, moest er nóg een reddingsoperatie komen, om diezelfde banken opnieuw te redden. En terwijl diezelfde banken wisten, dat Griekenland nooit in staat zou zijn om een schuld van 130 miljard terug te betalen, leenden ze dat geld wel uit aan datzelfde Griekenland. Onder druk van de aandeelhouders. Die zagen het al voor zich: een klant, die zich met handen en voeten voor eeuwig en altijd aan de bank verbindt. Fantastisch..!
Die miljardenschuld hebben de banken nu terug gekregen van Griekenland, via de Europese belastingbetaler. Gevolg: de Europese Centrale bank, eigendom en onderdeel van alle 27 EU-lidstaten en die worden op hun beurt weer gefinancierd met belastinggeld, zit opgescheept met een immense berg schuld, die naar alle waarschijnlijkheid nooit meer wordt terugbetaald. Geld, dat anders naar mensen had moeten gaan, die het echt nodig hebben, zoals werklozen, arbeidsgehandicapten en hulpbehoevenden. Kredietbeoordelaars zijn tegenwoordig de nieuwe regeringsleiders: zij bepalen wanneer een land zijn AAA-status kwijt raakt en dus of een land moet gaan bezuinigen, of niet. Onder druk van de financiële markten moeten alle Europese landen forse bezuinigingen doorvoeren. Bezuinigingen, waar iedereen voor moet bloeden… behalve de banken en hun aandeelhouders. Zij wandelen tussen de regendruppels door. De bankdirecteuren, die eerder om miljarden staatssteun bij de belastingbetaler bedelden, hebben hun schaapjes op het droge en keren weer forse bonussen uit. Ondertussen gaat het eigen risico in de zorg verder omhoog, uitkeringen omlaag en ambtenarensalarissen worden vastgezet op de nullijn. En dat allemaal, omdat de banken teveel geld hebben geleend aan landen als Griekenland. Meer geld, dan er feitelijk was. Meer geld, dat Griekenland ooit kon terug betalen. Maar goed, wie maakte zich dáár in de jaren ’90 van de vorige eeuw nou druk om?
Maar de banken hebben nog méér belang bij een failliet Griekenland: Bij een failliet Griekenland kunnen de banken het onderpand gaan opeisen. Gebouwen, bedrijven en vliegvelden zijn niet meer veilig in Griekenland. Zij worden automatisch onderdeel van de banken, die hun openstaande schulden aan Griekenland hebben afgedekt met belastinggeld. De banken kunnen nu massaal hun onderpand opeisen en doorverkopen aan de hoogste bieder. Turkse investeerders, die eerder via de overheid hele stukken land wilden opkopen, kopen die nu bij de veilingen van de banken. Een rampscenario voor de gemiddelde Griek, want Grieken en Turken is als Duitsers en Nederlanders: water en vuur. Geen Nederlander die het over zich heen laat komen, als de Duitse overheid Nederlandse grond gaat kopen. In Griekenland komt die werkelijkheid steeds dichterbij. Zeker, als de politiek in Griekenland niet slagvaardiger gaat worden en wel geld wil ontvangen van de Europese belastingbetaler, maar tegelijkertijd datzelfde geld niet terug wil betalen. En de banken hebben hierin een stevige regie. Zij bepalen waar het geld naar toe gaat; zij zijn bij een failliet Griekenland de lachende derde. Ze hebben alle belang bij een failliet Griekenland. Bij een failliet Griekenland kan de Europese belastingbetaler niet alleen vergeten dat de lening ooit nog terug komt; een bankensyndicaat heeft tegelijkertijd feitelijk een heel land in handen. Een land, waar zij vervolgens de regels bepalen. Zoals in ongeveer elk bijna failliet land in Europa.
De banken hebben dus boter op het hoofd. Maar net zoals bij de kredietcrisis worden de banken en hun leidinggevenden (lees: verantwoordelijken) ook nu niet aangepakt. Er is geen politicus die dit durft. Immers, na zijn politieke carrière moet hij ook weer aan de slag en dan krijgt hij een mooi baantje bij… juist… diezelfde banken. En dan begint het hele feest weer van voren af aan. Bankdirecteuren zijn dus gewoonweg criminelen in krijtstreepjespak.
Ik wil bankdirecteur worden…
Wat jarenlang bij de consument in het klein gebeurde, gebeurde met landen als Griekenland, Spanje, Portugal, Italië maar ook België in het groot: Banken leenden grote sommen geld uit, dat er niet was, aan klanten, die het niet konden betalen. En de banken wisten ook wel, dat hun klanten de lening waarschijnlijk ook nooit konden terugbetalen. Maar ze moesten het van hun aandeelhouders. De aandeelhouders wilden jarenlang hogere winsten en eisten van het bestuur meer verkopen. Lukte een bestuurder dat niet, dan werd hij afgeserveerd met een som geld en moest weg. In de jaren ’90 van de vorige eeuw ging dat goed en zorgde voor immense economische groei. Critici werden aan de kant geschoven en afgedaan als te links en dus te suf. De banken rekenden op de waardestijgingen van het onderpand en… niet te vergeten... op de argeloze belastingbetaler. Regels waren er niet voor de banken en als er al regels waren, dan was er ergens wel een rechtse politicus die deze regels zo snel mogelijk wilde afschaffen. Door de vrije marktwerking is de macht van de banken inmiddels zo diep doorgedrongen in de maatschappij, dat de belastingbetaler niet anders kan, dan de banken helpen hun balans weer op orde te krijgen. Het is bijna eng.
En dat is tot nu toe aardig gelukt. Tijdens de door de banken zelf veroorzaakte kredietcrisis hielp de argeloze belastingbetaler de smerig opererende banken met honderden miljarden staatssteun. Banken als ABN AMRO en Fortis werden zelfs staatseigendom, omdat ook deze te groot en te machtig waren geworden; ze konden en mochten niet omvallen. Dat zou desastreus zijn voor spaarders en gepensioneerden. Maar met het redden van de banken was het probleem nog niet opgelost: nu diezelfde banken vele tientallen miljarden hadden gestoken in landen als Griekenland, België, Spanje, Portugal en Italië, moest er nóg een reddingsoperatie komen, om diezelfde banken opnieuw te redden. En terwijl diezelfde banken wisten, dat Griekenland nooit in staat zou zijn om een schuld van 130 miljard terug te betalen, leenden ze dat geld wel uit aan datzelfde Griekenland. Onder druk van de aandeelhouders. Die zagen het al voor zich: een klant, die zich met handen en voeten voor eeuwig en altijd aan de bank verbindt. Fantastisch..!
Die miljardenschuld hebben de banken nu terug gekregen van Griekenland, via de Europese belastingbetaler. Gevolg: de Europese Centrale bank, eigendom en onderdeel van alle 27 EU-lidstaten en die worden op hun beurt weer gefinancierd met belastinggeld, zit opgescheept met een immense berg schuld, die naar alle waarschijnlijkheid nooit meer wordt terugbetaald. Geld, dat anders naar mensen had moeten gaan, die het echt nodig hebben, zoals werklozen, arbeidsgehandicapten en hulpbehoevenden. Kredietbeoordelaars zijn tegenwoordig de nieuwe regeringsleiders: zij bepalen wanneer een land zijn AAA-status kwijt raakt en dus of een land moet gaan bezuinigen, of niet. Onder druk van de financiële markten moeten alle Europese landen forse bezuinigingen doorvoeren. Bezuinigingen, waar iedereen voor moet bloeden… behalve de banken en hun aandeelhouders. Zij wandelen tussen de regendruppels door. De bankdirecteuren, die eerder om miljarden staatssteun bij de belastingbetaler bedelden, hebben hun schaapjes op het droge en keren weer forse bonussen uit. Ondertussen gaat het eigen risico in de zorg verder omhoog, uitkeringen omlaag en ambtenarensalarissen worden vastgezet op de nullijn. En dat allemaal, omdat de banken teveel geld hebben geleend aan landen als Griekenland. Meer geld, dan er feitelijk was. Meer geld, dat Griekenland ooit kon terug betalen. Maar goed, wie maakte zich dáár in de jaren ’90 van de vorige eeuw nou druk om?
Maar de banken hebben nog méér belang bij een failliet Griekenland: Bij een failliet Griekenland kunnen de banken het onderpand gaan opeisen. Gebouwen, bedrijven en vliegvelden zijn niet meer veilig in Griekenland. Zij worden automatisch onderdeel van de banken, die hun openstaande schulden aan Griekenland hebben afgedekt met belastinggeld. De banken kunnen nu massaal hun onderpand opeisen en doorverkopen aan de hoogste bieder. Turkse investeerders, die eerder via de overheid hele stukken land wilden opkopen, kopen die nu bij de veilingen van de banken. Een rampscenario voor de gemiddelde Griek, want Grieken en Turken is als Duitsers en Nederlanders: water en vuur. Geen Nederlander die het over zich heen laat komen, als de Duitse overheid Nederlandse grond gaat kopen. In Griekenland komt die werkelijkheid steeds dichterbij. Zeker, als de politiek in Griekenland niet slagvaardiger gaat worden en wel geld wil ontvangen van de Europese belastingbetaler, maar tegelijkertijd datzelfde geld niet terug wil betalen. En de banken hebben hierin een stevige regie. Zij bepalen waar het geld naar toe gaat; zij zijn bij een failliet Griekenland de lachende derde. Ze hebben alle belang bij een failliet Griekenland. Bij een failliet Griekenland kan de Europese belastingbetaler niet alleen vergeten dat de lening ooit nog terug komt; een bankensyndicaat heeft tegelijkertijd feitelijk een heel land in handen. Een land, waar zij vervolgens de regels bepalen. Zoals in ongeveer elk bijna failliet land in Europa.
De banken hebben dus boter op het hoofd. Maar net zoals bij de kredietcrisis worden de banken en hun leidinggevenden (lees: verantwoordelijken) ook nu niet aangepakt. Er is geen politicus die dit durft. Immers, na zijn politieke carrière moet hij ook weer aan de slag en dan krijgt hij een mooi baantje bij… juist… diezelfde banken. En dan begint het hele feest weer van voren af aan. Bankdirecteuren zijn dus gewoonweg criminelen in krijtstreepjespak.
Ik wil bankdirecteur worden…
Abonneren op:
Posts (Atom)