De VVD eist een fundamentele reset, maar vergeet daarbij zichzelf

In een speciaal boekje met de titel Zinledige frasen ter afwending van de politieke dood in zware tijden had Dilan Yesilgöz het gevonden, onder de F: ‘fundamentele reset’. Politiek is immers een kwestie van woorden kiezen. En fundamentele reset klinkt drastisch en doordacht tegelijk. Er zit ernst in en de belofte van een schone lei.

Haar voorganger Mark Rutte gebruikte dezelfde woorden vijf jaar geleden, toen hij zelf politiek in zwaar weer verkeerde. Hij was inmiddels ook door partijgenoten ‘liegende Rutte’ genoemd en had moeten smeken en paaien om zijn vierde kabinet mogelijk te maken. Dus strooide hij met beloften over een fundamentele reset. Alles zou anders worden, hijzelf incluis. Het sceptische publiek begreep onmiddellijk dat deze woorden weinig betekenden. Politieke marketing, zonder inhoud.

Nu heeft Yesilgöz hetzelfde recept uit de kast gehaald. Met een verschil: waar Rutte nog de kunst verstond om politieke tegenstanders met een glimlach aan zich te binden, lijkt Yesilgöz vooral uit op confrontatie. Haar oproep tot een fundamentele reset klonk dan ook minder als een uitnodiging tot reflectie dan als een ultimatum aan haar coalitiegenoten, met Henri Bontenbal als voornaamste mikpunt.

Maar de problemen van de VVD zijn bepaald niet gisteren ontstaan. De neergang begon al tijdens de laatste jaren van Rutte, toen een partij die jarenlang de grootste was geweest steeds meer veranderde in een marketingmachine zonder overtuigend politiek verhaal. De VVD had zichzelf opnieuw moeten uitvinden, maar koos onder Yesilgöz voor een andere strategie: de macht koste wat kost vasthouden. Met stevige taal, politieke bluf en een steeds verder naar rechts opschuivende koers werd de indruk gewekt dat de partij nog altijd onmisbaar was voor het landsbestuur.

De werkelijkheid bleek anders. De VVD sloot tijdens de formatie PRO uit en hielp daarmee zelf een minderheidskabinet creëren. Een kabinet dat noodgedwongen op zoek moest naar wisselende meerderheden in de Tweede Kamer. Dat was geen ongelukje, maar een bewuste politieke keuze. Alleen bleek de VVD niet bereid de consequenties daarvan te accepteren zodra een meerderheid werd gevonden die haar niet beviel.

Dat werd pijnlijk duidelijk bij het belastingplan. D66 en CDA vonden met PRO en Volt een akkoord over een verschuiving van ongeveer één miljard euro, waardoor vermogenden iets meer belasting gaan betalen. Op een belastingplan met een totale omvang van circa 450 miljard euro is dat financieel bepaald geen aardverschuiving. Politiek was het echter een belangrijke doorbraak: de VVD moest ervaren dat zij niet langer automatisch haar zin krijgt.

De route over rechts bood ondertussen geen reëel alternatief. De uiterst rechtse partijen stelden eisen die voor de VVD zelf moeilijk te verteren waren. CDA-leider Henri Bontenbal constateerde daarom terecht dat een meerderheid over links de meest kansrijke optie was. Samen met D66-fractievoorzitter Jan Paternotte liet hij zich niet langer door de VVD in een hoek drukken. Wat premier Rob Jetten eerder niet had aangedurfd, gebeurde uiteindelijk wel: de coalitiepartners accepteerden dat een minderheidskabinet ook zonder instemming van alle coalitiepartijen zaken kan doen.

De VVD reageerde furieus. De partij voelde zich gepasseerd en sprak van een ‘ontluisterende’ gang van zaken. Fractievoorzitter Ruben Brekelmans beschuldigde de coalitiegenoten ervan achter de rug van de VVD afspraken te hebben gemaakt. Uiteindelijk stemde de partij tegen het belastingplan.

Opmerkelijk genoeg had minister van Financiën Eelco Heinen eerder zelf een aanpassing van box 3 geregeld zonder zijn eigen staatssecretaris en coalitiegenoten daarover behoorlijk te informeren. Dat leidde destijds niet tot een kabinetscrisis. Blijkbaar gelden er binnen de VVD andere maatstaven voor politiek handelen, afhankelijk van wie de afspraken maakt.

En toen begon de campagnemachine op volle toeren te draaien. Binnen 48 uur wist de VVD zichzelf te transformeren van medearchitect van de bestuurlijke problemen tot het beklagenswaardige slachtoffer van onbetrouwbare coalitiepartners. De partij was ‘overvallen’, in een ‘onmogelijke positie’ gebracht en geschoffeerd. Een deel van de Haagse journalistiek nam dat verhaal vrijwel kritiekloos over. Er werd uitvoerig bericht over boosheid, gekwetst vertrouwen en onderlinge verhoudingen, terwijl de belangrijkste vraag naar de achtergrond verdween: wie had deze bestuurlijke situatie eigenlijk zelf gecreëerd?

Het antwoord is niet ingewikkeld. De VVD accepteerde een minderheidskabinet, sloot PRO uit en weigert vervolgens de consequenties van die keuzes te aanvaarden. Dat is geen verraad door coalitiegenoten, maar de uitkomst van eigen machtspolitiek.

Intussen rommelt het ook binnen de partij. Toen voormalig VVD-minister Frans Weekers zich presenteerde als uitdager van de partijtop, reageerde Yesilgöz weinig uitnodigend op de veteranen die hem steunen. Dat zelfs de Partij voor de Dieren bereid bleek de gebruikelijke politieke weerzin tegen de gevestigde orde opzij te zetten om het belastingplan te steunen, onderstreepte bovendien hoe geïsoleerd de VVD inmiddels staat.

Een partij die sinds 2010 vrijwel onafgebroken aan de macht is geweest, lijkt niet meer te weten hoe zij zonder vanzelfsprekende machtspositie moet functioneren. Compromissen sluiten is geen teken van zwakte, maar een noodzakelijke voorwaarde voor behoorlijk bestuur. Mark Rutte begreep dat, ondanks al zijn politieke tekortkomingen. Yesilgöz lijkt die les niet te hebben geleerd.

Misschien wordt het daarom tijd dat de VVD het eigen boekje met politieke oneliners eens openslaat. De fundamentele reset waar Yesilgöz zo nadrukkelijk om vraagt, is namelijk niet in de eerste plaats nodig bij haar coalitiegenoten. Die is nodig bij haarzelf en bij een partij die haar politieke relevantie steeds vaker verwart met haar aanspraak op macht.

Een kwetsbaar kabinet in een steeds onveiliger wereld

De Algemene Politieke Beschouwingen (APB) van de afgelopen week hebben vooral laten zien dat het gevaar voor het kabinet-Jetten niet van de oppositie, maar uit eigen gelederen komt. Het minderheidskabinet van D66, VVD en CDA heeft slechts 66 zetels en kan dus geen begroting door de Kamer loodsen zonder steun van de oppositie. Tijdens de APB werd vooral duidelijk dat de coalitie zelf nog altijd geen antwoord heeft op de vraag waar die steun vandaan moet komen.

D66 en CDA kijken nadrukkelijk naar PRO, terwijl de VVD de rechterflank met JA21 en BBB niet wil verliezen. Premier Jetten probeert ondertussen iedereen te vriend te houden en weigert een vaste keuze voor links of rechts te maken. Politiek is dat begrijpelijk. Maar het maakt deze coalitie ook kwetsbaar. Want wie met iedereen wil samenwerken, moet uiteindelijk ook kunnen bepalen waar de grenzen liggen.

Nederland bevindt zich ondertussen in een wereld waarin oorlog en geopolitieke spanningen steeds directer de samenleving raken. De oorlog in de Oekraïne woedt voort aan de rand van Europa. De oorlog rond Iran heeft de energiemarkten opgeschud en olieprijzen tot astronomische hoogten gebracht. Voor een open economie als de Nederlandse zijn dat geen ontwikkelingen die zich ergens ver weg afspelen.

Daarom is de keuze voor een minderheidskabinet onbegrijpelijk. Een minderheidskabinet kan best functioneren, maar dat vraagt voortdurend onderhandelen en het organiseren van wisselende meerderheden. In een periode waarin Nederland snel moet kunnen reageren op internationale crises, defensie moet versterken en economische schokken moet opvangen, is het de vraag of je jezelf deze politieke kwetsbaarheid moet aandoen.

Daar zit ook de paradox van Dilan Yeşilgöz. Als minister van Defensie waarschuwt zij voor een wereld waarin regionale conflicten allang niet meer regionaal zijn. Tegelijkertijd heeft zij als VVD-leider meegewerkt aan een kabinet dat voor vrijwel iedere beslissing opnieuw steun moet zoeken. Nederland heeft behoefte aan slagvaardigheid, terwijl de politieke constructie juist voortdurend nieuwe onderhandelingen noodzakelijk maakt.

De VVD zit bovendien zelf in een politieke houdgreep. Dat de partij onder geen enkele voorwaarde met PRO wil onderhandelen, is op zich begrijpelijk. Yeşilgöz heeft het haar kiezers beloofd en een groot deel van die achterban houdt haar daaraan. Uit onderzoek van EenVandaag bleek dat 75 procent van de VVD-kiezers liever nieuwe verkiezingen ziet dan verdere tegemoetkoming aan PRO. In een instabiele wereld als deze zijn steeds weer nieuwe verkiezingen levensgevaarlijk.

Maar precies die verkiezingsbelofte die de VVD politieke ruimte gaf, beperkt haar nu. Naar links kan de partij nauwelijks zonder haar eigen achterban voor het hoofd te stoten. De route naar rechts is evenmin eenvoudig. BBB steunde tijdens de APB een motie van wantrouwen en JA21 stelt (geheel terecht) zijn eigen voorwaarden. De VVD heeft zichzelf daarmee een hek om de onderhandelingstafel gezet en ontdekt nu dat het hek aan beide kanten staat.

De klok tikt ondertussen onverbiddelijk verder. In maart 2027 zijn er Provinciale Statenverkiezingen. De eerste peilingen geven JA21 en PRO reden tot tevredenheid, terwijl VVD, D66 en CDA hun eigen electorale positie moeten bewaken. Hoe dichter die verkiezingen naderen, hoe sterker de druk op de coalitiepartijen wordt om zich tegenover hun eigen achterban te profileren.

Daarmee wordt een vroegtijdige val van het kabinet-Jetten steeds minder theoretisch. Het kabinet hoeft niet te struikelen omdat de oppositie het ten val brengt. Het kan ook stranden omdat de coalitiepartijen elkaar steeds minder ruimte gunnen om de meerderheden te zoeken die nodig zijn om te regeren.

De APB hebben daarmee iets blootgelegd wat belangrijker is dan een paar moeilijke begrotingsonderhandelingen. Dit kabinet heeft niet alleen een meerderheidsprobleem. Het heeft een richtingen probleem. Zolang de VVD niet naar links wil, D66 en CDA niet uitsluitend naar rechts willen en Jetten probeert beide kanten tegelijk vast te houden, blijft de vraag hangen: Waarom ga je een experiment aan in een instabiele wereld die haast letterlijk in brand staat?

Kabinet-Jetten I- hebben we dit kunstje niet eerder gezien?

Wie de afgelopen dagen naar het kabinet-Jetten I keek, kon een merkwaardig gevoel van déjà vu krijgen. We hebben dit namelijk al eens gezien. Niet zo lang geleden nog. Ook het kabinet-Schoof begon met veel goede voornemens, om vervolgens geregeld te ontaarden in onderlinge ruzies, irritaties en politieke schermutselingen. Nu lijkt de geschiedenis zich opnieuw te herhalen. Alleen heet de premier dit keer Jetten.

Natuurlijk zijn D66, VVD en CDA geen PVV, VVD, NSC en BBB. De politieke verhoudingen zijn anders en ook de aanleiding voor de coalitievorming verschilt. Maar het onderliggende probleem vertoont opvallend veel overeenkomsten: partijen die elkaar nodig hebben om te kunnen regeren, maar politiek niet altijd dezelfde kant op willen.

De recente begrotingsonderhandelingen waren daarvan een uitstekend voorbeeld. Uiteindelijk kwam er een akkoord. Hoera. Maar wie denkt dat het daarmee klaar is, heeft de politieke werkelijkheid niet goed bekeken. Vooral de VVD hield de deur lange tijd dicht, tot ergernis van D66 en CDA. Er moest flink worden geduwd en getrokken voordat iedereen door dezelfde deur naar buiten kon.

Precies daar begint de vergelijking met Schoof interessant te worden. Ook daar was het regelmatig niet de oppositie die het kabinet de grootste problemen bezorgde, maar de coalitie zelf. Ministers en fracties waren voortdurend bezig elkaar politiek af te troeven. De premier mocht vervolgens uitleggen dat er niets aan de hand was en dat iedereen heus nog constructief samenwerkte. Dat ritueel kennen we inmiddels.

Het kabinet-Jetten heeft bovendien een handicap die Schoof ook parten speelde: het is afhankelijk van anderen. D66, VVD en CDA hebben samen slechts 66 zetels. Voor een meerderheid moeten zij dus voortdurend steun zoeken bij oppositiepartijen. Dat kan uitstekend werken als een kabinet intern eensgezind is en als partijen bereid zijn water bij de wijn te doen. Maar als de coalitie zelf al moeite heeft om tot overeenstemming te komen, wordt iedere extra onderhandeling een potentieel mijnenveld.

En dan hebben we het nog niet eens gehad over de inhoudelijke dossiers die eraan komen. Migratie, sociale zekerheid, stikstof, woningbouw, zorg en de overheidsfinanciën zijn onderwerpen waarbij D66, VVD en CDA bepaald niet automatisch hetzelfde antwoord geven. De begroting was slechts de eerste grote krachtmeting.

Daarom moeten we oppassen met de gedachte dat het kabinet nu bewezen heeft stabiel te zijn omdat het uiteindelijk een akkoord heeft bereikt. Het tegenovergestelde kan ook waar zijn: juist de manier waarop dat akkoord tot stand kwam, laat zien hoe moeizaam de samenwerking is.

Toch hoeft kabinet-Jetten niet meteen te vallen. Dat is belangrijk. Geen van de drie partijen staat te springen om nieuwe verkiezingen. Een val kan voor iedereen slecht uitpakken. Bovendien hebben zij laten zien dat er onder hoge druk uiteindelijk een compromis mogelijk is.

Maar de vraag is niet alleen of het kabinet vandaag nog staat. De vraag is of het de voortdurende politieke spanning kan verdragen. Een kabinet kan immers maandenlang overeind blijven terwijl het intern steeds verder uit elkaar groeit.

Mijn inschatting is daarom dat de kans dat kabinet-Jetten I vóór Kerstmis valt ongeveer 45 procent bedraagt. Dat is geen zekerheid, maar ook bepaald geen detail. En de kans dat deze coalitie probleemloos vier jaar volmaakt, schat ik aanzienlijk lager in.

Want wie naar het kabinet-Schoof keek, weet hoe snel politieke irritatie kan veranderen in structurele ruzie. En wie nu naar kabinet-Jetten kijkt, ziet verdacht veel bekende patronen.

Misschien is het dus niet de vraag óf we opnieuw een kabinetscrisis krijgen.

Misschien is het vooral de vraag hoeveel begrotingsakkoorden en nachtelijke onderhandelingen ervoor nodig zijn voordat iemand eindelijk zegt: tot hier en niet verder.

Is een Canadees EU lidmaatschap aanstaande?

 Nadat de Canadese delegatie vorige week wegliep uit de escalerende tariefonderhandelingen met Washington, verbraken de Amerikanen vrijwel alle diplomatieke banden met hun noorderburen. President Donald Trump stak zijn wens om van Canada de 51ste Amerikaanse staat te maken niet onder stoelen of banken, maar in Ottawa wil men daar uiteraard niets van weten. De reactie uit het Witte Huis was even voorspelbaar als drastisch: torenhoge importtarieven en zelfs de buitenissige eis om het Frans in Québec af te schaffen. Toen Canada weigerde te buigen, was de handelsoorlog tussen de twee historisch verknoopte buren een feit.

De Canadese premier Mark Carney kondigde daarop aan deze herfst naar Brussel te reizen voor intensieve onderhandelingen met de Europese Unie. In Europese diplomatieke kringen begon het meteen te gonzen: zou Canada zich dan daadwerkelijk bij de EU aansluiten? Het idee valt samen met een bredere kentering. In Eurosceptische landen zoals IJsland, Noorwegen en het Verenigd Koninkrijk wordt door de toenemende Amerikaanse onbetrouwbaarheid weer hardop nagedacht over nauwere banden met Brussel. IJsland organiseert komende week zelfs een referendum over het herstarten van de EU-toetredingsonderhandelingen, en de peilingen wijzen op een meerderheid. Dat zou ook Noorwegen over de streep kunnen trekken, terwijl in Londen de roep om hernieuwde aansluiting bij de Europese markt steeds luider klinkt.

Canada is echter een heel ander verhaal. De Canadezen maken weliswaar deel uit van het Britse Gemenebest en voelen zich historisch verwant met Europa, maar een formeel EU-lidmaatschap is juridisch uitgesloten. Artikel 49 van het Verdrag betreffende de Europese Unie stelt immers dat alleen Europese staten lid kunnen worden.

Bovendien is de uitgangspositie onvergelijkbaar. IJsland en Noorwegen zijn via de Europese Economische Ruimte (EER) al grotendeels geïntegreerd in de Europese markt en nemen een groot deel van de Brusselse regelgeving over. Canada is qua wetgeving en industriestandaarden daarentegen volledig op Amerikaanse leest geschoeid. Meer dan de helft van de Canadese productie gaat naar de VS; een dergelijke economische verwevenheid verleg je niet in één herfst naar Europa.

Ook de aanname dat EU-lidmaatschap automatisch leidt tot paspoortvrij reizen klopt niet. Paspoortvrij verkeer wordt geregeld door de Schengen-zone, niet door het EU-lidmaatschap zelf. Zelfs bij een historisch vergaand partnerschap zou Canada de eigen grenscontroles gewoon behouden.

Hoewel Europa snakt naar Canadese grondstoffen en Canada kan profiteren van Europese investeringen, blijft een Canadees EU-lidmaatschap een illusie. Intensivering van de handel via verdragen zoals CETA is logisch, maar de Canadese realiteit blijft Noord-Amerikaans. Vroeg of laat zal ook in Washington het gezond verstand weer bovendrijven, al kan dat nog wel even duren.

Het failliet van de VVD: Als de minister van Defensie liever grensrechter speelt

De wereld staat op springen. Aan de oostgrens van Europa klinkt het angstaanjagende gebrul van een agressieve Russische beertactiek, de Amerikanen trekken zich in rap tempo terug achter hun eigen oceanen, en op ons eigen continent roken de puinhopen van klimaatverandering en geopolitieke spanningen. Voor honderden miljarden euro’s moeten we investeerders, materieel, gevechtsvliegtuigen en munitie inschakelen om onze veiligheid te waarborgen. En wat doet onze kersverse minister van Defensie, Dilan Yesilgöz? Die zit in elke Hilversumse studio waar ze maar kan te orakelen dat ze "dag en nacht bezig is met asiel".

In Goedenavond Nederland van dinsdag 11 augustus 2026 sprak Yesilgöz zonder te blikken of te blozen het vonnis uit over haar eigen functioneren. Want wie dag en nacht bezig is met een portefeuille die niet de hare is, laat het eigenlijke werk – de defensie van onze rechtsstaat en onze veiligheid – simpelweg op de plank liggen.

Het is een wrange paradox dat juist Yesilgöz, zelf ooit als kind van een Koerdische vluchteling naar Nederland gekomen, vandaag de dag geen enkele grens meer lijkt te kennen wanneer het op het bashen van asielzoekers aankomt. Vorige week nog verspreidde ze aantoonbare desinformatie via X (voormalig Twitter) over een vermeende migratiecrisis in Ceuta; een enclave die niet eens tot de Schengenzone behoort. Of ze wist dat niet (bedroevend voor een partijleider) óf ze bedonderde welbewust de boel omdat bij de VVD alles geoorloofd is zodra het over migratie gaat.

Wanneer de kritiek aanzwelt, verschuilt ze zich achter een zwak narratief: “Ik zeg dit als vicepremier en partijleider.” Een schandelijke miskenning van ons staatsrecht. Het kabinet behoort met één mond te spreken. Een vicepremier is slechts een vervanger voor als de premier verhinderd is, geen vrijbrief om buiten je eigen boekje te gaan en constant amok te maken in de media.

Ondertussen kijkt premier Rob Jetten gelaten toe. Jetten mag het land vertegenwoordigen, lintjes doorknippen in Eindhoven, handen schudden in de Antwerpse haven en meedansen tijdens de Pride, maar het leiderschap over zijn eigen ploeg ontbreekt. Net zoals Dick Schoof eerder de grip verloor op de flanken, laat Jetten toe dat de VVD-kikkers aan de lopende band uit de kruiwagen springen.

De grote vraag is: waarom houdt een minister van Defensie zich dag en nacht bezig met asiel? Zeker nu de felbegeerde asielnoodmaatregelwetten én het Europese Migratiepact al zijn aangenomen. Wetten die door mensrechtenorganisaties terecht zijn bekritiseerd vanwege het mensonterende karakter en het devalueren van het recht op opvang. De VVD heeft haar inhumane doelen op papier immers al bereikt.

Het antwoord is even simpel als cynisch: zonder de stroom van
asielpaniek blijkt de VVD een volstrekt lege huls.

Als het niet over migratie gaat, heeft de partij geen verhaal meer. De economie stokt, de kloof tussen arm en rijk groeit, de energietransitie vraagt om visie en de wereldvrede staat op het spel. Maar over al die thema's blijft het ijzig stil aan de VVD-zijde. Asiel is het enige electorale stoom-en-kokend-water-mechanisme dat de partij nog heeft. De alarmbellen moeten blijven loeien, de praattafels moeten gevuld blijven met VVD’ers die claxonneren over een crisis die ze nota bene zelf in stand houden en beheren.

Analisten zien de bui al hangen. De frictie binnen de coalitie neemt toe; het CDA – dat met Van den Brink de feitelijke en 'onzichtbare' asielminister levert – wordt buitenspel gezet, en D66 ziet haar premier degraderen tot figurant. Alles wijst erop dat de VVD voorsorteert op een zoveelste kabinetscrisis. Zodra de begrotingsonderhandelingen klappen, kan de VVD immers weer de armen openen voor extreemrechts: een coalitie met de PVV, FvD, BBB, JA21 en SGP. Een rechtse krachtenbundeling die op klimaat, sociale gelijkheid en geopolitiek geen enkel idee heeft, maar verenigd is in één enkele obsessie.

Dilan Yesilgöz is officieel minister van Defensie, zoals Rob Jetten officieel de premier is. Het zijn titels op papier, maar de realiteit in Den Haag bewijst helaas dagelijks het tegendeel.

PVV corvee op extreemrechts: De hypocrisie rond de crisis in Ceuta

Nog voordat de eerste mensen de grens bij Ceuta waren overgestoken klom extreemrechts in Europa alweer in de pen. In Nederland opende PVV-leider Geert Wilders het bekende politieke theater door vanaf zijn vakantieadres in Israël via X te eisen dat de Tweede Kamer terug zou keren van reces. Het doel: een spoeddebat afdwingen over de ontstane situatie in de Spaanse exclave in Noord-Afrika. De VVD (zelf al zestien jaar onafgebroken aanwezig in alle denkbare coalities) verrichtte direct weer PVV-corvee: Ruben Brekelmans, Dilan Yeşilgöz en Ulysse Ellian reageerden als door een wesp gestoken uit angst voor kiezersverlies. De ironie spat eraf: juist Yeşilgöz en Ellian kwamen ooit zelf als vluchteling naar Nederland, maar trekken nu vol overgave de deur dicht voor mensen in precies dezelfde positie.

Vrijdagochtend bestormden ongeveer 50.000 Marokkaanse migranten de grensovergang bij de Spaanse exclave Ceuta, een gebied met een oppervlakte vergelijkbaar met Gouda en een inwoneraantal van 84.000. De actie lijkt strak gecoördineerd te zijn via sociale media, waarbij mensen per vrachtwagen naar de grens werden getransporteerd en Marokkaanse grenswachten opvallend afwezig waren. Veel vluchtelingen probeerden zwemmend de Spaanse exclave te bereiken omdat het Spaanse hooggerechtshof had geoordeeld dat wie zwemmend de Spaanse kust bereikt niet zomaar direct mag worden teruggestuurd. Circa 56 mensen vonden de dood. Het merendeel van de slachtoffers is verdronken tijdens de poging om zwemmend  de Spaanse kust te bereiken. Een kleiner deel kwam om door verdrukking bij de grensafzettingen.

In de reacties werd de linkse Spaanse premier Pedro Sánchez direct doelwit. De Italiaanse premier Giorgia Meloni dreigde zelfs met het opschorten van de afspraken uit het Schengenverdrag met Spanje. Daarmee sloeg de Italiaanse premier de plank inhoudelijk volledig mis: de Spaanse exclaves Ceuta en Melilla vallen simpelweg niet onder het Schengengebied. Bovendien geldt dat een asielaanvraag in de exclaves zelf moet worden behandeld en niet automatisch recht geeft op doorreis naar het Spaanse vasteland.

De gebeurtenissen staan niet op zichzelf. Ceuta en Melilla zijn al decennia het onderwerp van een territoriaal geschil tussen Spanje en Marokko. De verdenking is sterk dat de migranten zijn ingezet als politiek drukmiddel in een breder geopolitiek spel, waarbij Marokko de druk op Spanje opvoert. Deze tactiek van hybride oorlogvoering, waarbij mensen worden gebruikt om de Europese Unie te destabiliseren, wordt aan de oostgrens van de NAVO ook al jaren door Rusland en Wit-Rusland succesvol toegepast.

De Spaanse overheid handelde daarentegen voortvarend. Sánchez reisde direct naar Ceuta en de situatie werd met de inzet van militairen en snelle terugstuurprocedures doeltreffend aangepakt. Binnen 24 uur was het overgrote deel van de migranten terug over de grens en was van grootschalige doorreis naar Europa dus geen sprake. Toen het daadwerkelijke resultaat duidelijk werd, bleef het op de sociale mediakanalen van Wilders, Brekelmans, Yeşilgöz en Ellian opvallend stil.

Omdat het CDA zich niet aansloot bij dit fascistische feestje van Wilders en zijn extreemrechtse maatjes waren er slechts 71 zetels aan steun en kwam de Tweede Kamer niet terug van reces en kon het racistische stokpaardje van VVD, PVV, Ja21, Keijzer en de staatsgevaarlijke Markuszower weer terug in de kast, naast de bruine kaplaarzen.

Italiaanse spotprent. Sanchez tegen Meloni:"

Alles binnen 24 uur gerepatrieerd

Vertel me nu eens over Libië en jouw 500.000"

De knieval van de VVD: Hoe de angst voor extreemrechts de rechtsstaat uitholt

De VVD presenteerde zich jarenlang als het ultieme anker van bestuurlijke stabiliteit. Terwijl de politieke wind gierde en crises elkaar in hoog tempo opvolgden – van de kredietcrisis en de vluchtelingencrisis tot de coronapandemie en de oorlog in Oekraïne – was daar altijd de VVD om de boel ‘verantwoord’ bij elkaar te houden. Maar na de leiderschapswissel in 2023 is die vermeende stabiliteit als sneeuw voor de zon verdwenen. Wat rest is een partij die rillend van angst naar de rechterflank staart, lamgelegd door de vrees kiezers te verliezen aan populistisch rechts.

De fatale strategische blunder was het intrekken van de harde grens met de PVV. Waar Mark Rutte in 2017 Geert Wilders nog met een kort briefje resoluut buitensloot, opende de nieuwe VVD-leiding de deur wagenwijd. Daarmee gaven ze hun eigen achterban een alternatief cadeau dat voorheen ondenkbaar was. Het resultaat? Een kabinet dat nagenoeg niets presteert en een VVD die zich in een permanente staat van paniek bevindt.

De angst regeert en dat leidt tot dieptriest electoraal opportunisme waarbij zelfs fundamentele rechtsstatelijke principes bij het grofvuil worden gezet. Neem het haastig door Wilders ingediende amendement om illegaliteit strafbaar te stellen. Vlak voor de verkiezingen stemde de VVD-fractie gedwee mee. Bestuurlijk volstrekt onverantwoord en ondoordacht, maar de angst om voor ‘links’ versleten te worden woog zwaarder dan het leveren van deugdelijke wetgeving.

Diezelfde paniek zien we terug in de frontale aanval van de liberalen op onze grondrechten. Plotseling is de partij die ooit de mond vol had van individuele vrijheid de grootste voorstander van het inperken van het demonstratierecht. Zelfs nadat het Wetenschappelijk Onderzoek- en Datacentrum (het onafhankelijke kennisinstituut van hun eigen ministerie) concludeerde dat strengere regels onnodig zijn en averechts werken, bleef de VVD drammen op symboolwetgeving om protesten te beteugelen.

Het dieptepunt van dit intellectuele faillissement bleek wel toen de VVD meestemde met een ultrarechtse motie om 'Antifa' te verbieden als terroristische organisatie. Dat de AIVD en juristen direct opmerkten dat Antifa helemaal geen structuur of organisatie hééft maar een decentraal idee is, deed er niet toe. De VVD wilde daadkracht veinzen en bleek in haar ijver zelfs bereid om, bij monde van Dilan Yesilgöz, te pleiten voor het verbieden van een 'gedachtegoed'. Een grotere inbreuk op de vrijheid van meningsuiting is voor een zogenaamd liberale partij nauwelijks denkbaar.

Hetzelfde patroon zagen we bij de Spreidingswet. In plaats van te kiezen voor fatsoenlijk, landelijk beleid, zwabberde de top mee met de populistische wind. Fractievoorzitter Brekelmans stelde doodleuk dat gemeenten zelf maar moesten kijken of ze asielzoekers wilden opvangen – een bewuste verdraaiing van de werkelijkheid om de eigen rechterflank te pleasen.

De weigering om tijdens de formatie überhaupt te praten met GroenLinks-PvdA was de genadeklap voor het eigen politieke vernuft. Door links bij voorbaat te criminaliseren, gijzelt de VVD haar eigen kabinet in de zoektocht naar brede meerderheden. De ironie is pijnlijk: in plaats van een constructief gesprek met Jesse Klaver en Frans Timmermans, moet ditzelfde kabinet straks aan tafel met woedende vakbonden. De VVD ontvluchtte de constructieve linkse politiek, om vervolgens recht in de armen te lopen van de gestaalde kaders van de FNV, waar de invloed van de SP nog altijd voelbaar is. Dat is geen strategisch meesterschap; dat is het totale failliet van het liberale machtsdenken.