Melania: De film die niet nodig was

Melania is een Amerikaanse documentaire uit 2026 die zich richt op Melania Trump, first lady van de Verenigde Staten tijdens de tweede ambtstermijn van haar echtgenoot Donald Trump. De film pretendeert een intiem en ongekend inkijkje te geven in de twintig dagen voorafgaand aan Trumps inauguratie in januari 2025. Met een speelduur van 104 minuten volgt de documentaire Melania’s rol in de voorbereidingen, haar omgang met de machtswisseling in het Witte Huis en aspecten van haar privéleven. De productie ging van start in december 2024, kort na Trumps herverkiezing, en werd geregisseerd door Brett Ratner.

Een opvallend kenmerk van Melania is de mate van controle die de hoofdpersoon zelf had over het eindproduct. Melania Trump trad op als executive producer en beschikte over aanzienlijke redactionele invloed, waaronder zeggenschap over montage, muziekkeuze, kleurcorrectie, marketing en de uiteindelijke trailer. De film werd geproduceerd door onder meer Muse Films, New Element Media en RatPac Entertainment en gedistribueerd door Amazon MGM Studios. Amazon betaalde naar verluidt circa 40 miljoen dollar voor de licentie, een recordbedrag voor een documentaire, en reserveerde daarnaast meer dan 35 miljoen dollar voor marketing en promotie. Het totale project vertegenwoordigde daarmee een uitzonderlijk hoog financieel risico voor het genre.

De keuze voor Brett Ratner als regisseur trok vanaf het begin controverse. Ratner maakte met Melania zijn comeback in Hollywood na beschuldigingen van seksueel wangedrag in 2017, die zijn carrière grotendeels tot stilstand hadden gebracht. Volgens de makers was hij juist vanwege zijn status als buitenstaander geschikt voor het project. Critici en anonieme crewleden schetsten echter een ander beeld en spraken over een problematische werksfeer en een productie die meer weg had van een geautoriseerd propagandaproject dan van onafhankelijke documentairejournalistiek.

De wereldpremière vindt plaats op 29 januari 2026 in het Kennedy Center in Washington, gevolgd door een besloten vertoning in het Witte Huis voor genodigden uit de politieke en zakelijke elite. Een dag later gaat de film in de Verenigde Staten in roulatie, met een beperkte internationale release in ongeveer 27 landen. Oorspronkelijke plannen voor een brede bioscoopuitrol werden echter teruggeschroefd, wat volgens waarnemers al vroeg wees op terughoudende verwachtingen.

De commerciële ontvangst is zwak. In de Verenigde Staten en het Verenigd Koninkrijk wordt melding gemaakt van lage kaartverkoop, met talrijke vertoningen waar nauwelijks of geen tickets worden verkocht. Sociale media staan vol screenshots van lege zalen, die al snel het symbool van de beperkte publieke belangstelling zijn geworden. Prognoses voor het openingsweekend variëren van één tot maximaal vijf miljoen dollar, een teleurstellend resultaat gezien het budget. Ook in het buitenland blijft de belangstelling minimaal. In Nederland wordt de film helemaal niet in de bioscopen uitgebracht.

Opvallend is het vrijwel volledige ontbreken van professionele recensies kort na de release. Platforms als Rotten Tomatoes en Metacritic tonen geen critic scores, wat de indruk versterkt dat de film grotendeels buiten het reguliere kritische circuit is gehouden. In kranten en online discussies wordt Melania vooral bekritiseerd vanwege de hoge kosten, het geautoriseerde karakter en het gebrek aan journalistieke afstand. Positieve reacties komen voornamelijk uit pro-Trump-kringen, met Donald Trump zelf als meest prominente pleitbezorger.

Alles bij elkaar lijkt Melania eerder een cultureel en commercieel curiosum dan een relevant filmisch document te worden. De combinatie van een uitzonderlijk budget, minimale publieksinteresse en scherpe publieke spot leidt tot de bredere conclusie dat de film weinig toevoegt aan het publieke begrip van haar hoofdpersoon en vooral werd gezien als een overbodig en ijdel prestigeproject.

Deze film was niet nodig om te maken.

De Amerikaanse presidentsverkiezingen worden onterecht verkocht als ongemeen spannend

In de aanloop naar de Amerikaanse presidentsverkiezingen heeft de Nederlandse Publieke Omroep zo ongeveer iedere medewerker die ze hebben naar de VS gestuurd om verslag te doen. Het land kende al liefst twee correspondenten: Arjen van der Horst en Wouter Zwart (ter vergelijking: voor heel Zuid Amerika heeft de NOS slechts één correspondent: Marc Bessems). Alsof dat nog niet genoeg was zit ook Martijn Bink sinds gisteren in de Verenigde Staten. De KRO-NCRV had Eva Jinek al naar de VS gestuurd om daar een documentaire over zichzelf… euh… de Amerikaanse presidentsverkiezingen te maken. BNNVARA heeft sinds een paar weken voormalig RTL Nieuws-presentatrice Margriet van der Linden naar de VS gestuurd om naar in onvervalst Nederamerikaans verslag te doen. En alsof dat nóg niet voldoende is, gaat ook Twan Huijs deze week terug naar de VS. Voormalig NOS correspondent Eelco Bosch van Rosenthal vertoefde eveneens een paar weken in de VS om voor de VPRO een documentairereeks te maken. Diezelfde VPRO stuurde ook Stef Biemans op pad om te onderzoeken hoe vluchtelingen een route vinden naar het beloofde land.

En dan zwijgen we nog over de talloze journalisten die de andere media naar de VS hebben gestuurd, zoals kranten, tijdschriften en commerciële zender RTL. Op zo ongeveer iedere straathoek, in zo ongeveer iedere stad of dorp, staat nu een Nederlandse journalist (of iemand die zich daarvoor uitgeeft, zoals Jinek). Je vraagt je oprecht af of dat nou allemaal wel nodig is.

Waar eveneens vraagtekens bij te zetten zijn is de afvaardiging in Nederland, waar zo ongeveer ieder zichzelf respecterend medium een Amerika kenner in dienst heeft. Dat is een sukkel of charlatan die een paar keer in het land is geweest en toevallig weet wat de hoofdstad van het land is. Dus mag die zijn of haar zegje doen voor de microfoon. Echt heel veel zinnigs komt daar niet uit. Als Charles Groenhuijsen, Tom Klein of Kirsten Verdel bij Pauw zijn uitgesproken dan is er geen touw vast te knopen aan wat ze hebben gezegd.

De zelfbenoemde Amerika kenners vertellen over een ongemeen spannende nek-aan-nek-race tussen twee kandidaten, maar vertellen er niet bij dat de hele uitslag van 8 november al lang bekend is. Er wordt gezwegen over aantoonbaar bewijsmateriaal die aangeeft dat de Amerikaanse presidentsverkiezingen een bij elkaar gekocht zooitje is. Het is een speeltuin voor rijke Amerikaanse miljardairs die vooral elkaar proberen af te troeven in een kinderachtig spelletje tikkie. Feitelijk hebben de rijkaards nog vóór aanvang van de verkiezingen Hillary Clinton al aangewezen als hun favoriete kandidaat. Er valt helemaal niets te kiezen in dat land, simpelweg omdat de rijkste 1% van de bevolking uitmaakt wie hun volgende marionettenpop wordt. En dat wordt Hillary Clinton. Die zit namelijk het beste in de tas van de bankiers, de verzekeraars en vermogende families.

De argeloze kijker of luisteraar wordt echter ieder uur om de oren geslagen met opiniepeilingen en meningen van de ‘gewone’ Amerikaan. Alsof die ertoe doet. Ieder punt, iedere komma en iedere zinsdeel wordt daarna in een studio met zogenaamde Amerika kenners helemaal ontleed. Tien minuten lang waarna je als kijker niet echt het idee hebt dat je heel veel wijzer bent geworden. En waar gaat het over? Wat hebben we zojuist gehoord? Wat brengt ons dat dichterbij de uiteindelijke uitslag? Wat heeft dit toegevoegd aan wat we al wisten? Daar zwijgen de zogenaamde Amerika kenners over. Maar ze weten toevallig wel wat de hoofdstad van de VS is! New York, toch?

Before the Flood is een documentairefilm over klimaatverandering zonder dat het klimaat echt verandert

Als je grieperig te bed ligt zoals de schrijver van dit stukje dan probeer je de tijd te doden met lezen, slapen, luisteren naar de radio en het bekijken van filmpjes op YouTube. Op die manier stuitte de schrijver van dit stukje op een film met de onheilspellende titel "Before the Flood”, geregisseerd door Fisher Stevens. In deze film volgen we topacteur Leonardo DiCaprio die de afgelopen vier jaar de wereld is rond gereisd op zoek naar tekenen van klimaatverandering en – vooral – wat de mensheid kan doen deze te voorkomen. DiCaprio ontmoet grootheden zoals de Paus, VN-secretaris generaal Ban Ki-Moon en president Barack Obama. Ook reist DiCaprio naar de Noordpool om daar samen met Zweedse wetenschappers het effect van de klimaatverandering bloot te leggen. Bruut laat hij zien dat ijskappen in sneltreinvaart smelten waardoor een tien meter lange kabel van een weerstation die onder het ijs had moeten liggen, door de warmte bloot is komen te liggen.

DiCaprio houdt een vurig betoog voor de verzamelde landen in de Verenigde Naties om vooral iets te doen aan de opwarming van de aarde. Ook bezoekt hij de klimaatconferentie in Parijs, waar in 2015 het wereldwijde klimaatakkoord is getekend. In India laat hij zien dat de opwarming van de aarde ervoor heeft gezorgd dat er in vijf uur net zoveel regen is gevallen als normaliter in een jaar. Daardoor is de hele oogst aan sla verloren gegaan.

Tenslotte krijgen we een kijkje achter de schermen van DiCaprio’s nieuwste film The Revenant, waar de acteur laat zien dat de hele filmploeg de grootst mogelijke moeite moet doen om een decor met sneeuw te creëren. Letterlijk vrachtwagenladingen met namaak sneeuw worden aangevoerd maar door de opwarming van de aarde blijft het niet liggen. Uiteindelijk reist de hele filmploeg naar het zuiden van Argentinië om opnames in de sneeuw te kunnen maken. Wat DiCaprio hiermee wil vertellen is niet helemaal duidelijk; het is immers niet zo dat het in de VS nooit sneeuwt.

'Before the Flood' klinkt als een heftige titel, maar deze documentairefilm is minder hard dan An Inconvenient Truth uit 2006 van regisseur Davis Guggenheim en voormalig presidentskandidaat Al Gore. Het verhaal dat deze film vertelt is niet nieuw. Tegelijkertijd is het indrukwekkend hoeveel bekende Hollywoodsterren aan deze film hebben meegewerkt. DiCaprio heeft de film uit eigen zak betaald, samen met de gelauwerde regisseurs Martin Scorsesse en Brett Rattner en de Australische miljardair James Packer. Beroemde acteurs en actrices zoals Leonardo DiCaprio, Meryl Streep, Byoncé Knowles, George Clooney (etcetera, etcetera) willen zich maar al te graag van hun gulle kant laten zien. Ze hebben het beste voor met iedereen, gunnen kinderen een goede toekomst en roepen op zuinig te zijn met de natuurlijke bronnen die de aarde nog over heeft. De afgelopen maanden heeft zo ongeveer heel Hollywood campagne gevoerd voor Hillary Clinton, want zo ongeveer heel Hollywood is links. 

Maar daar houden de complimenten zo ongeveer ook wel op. DiCaprio vertelt in deze film vurig dat hij het beste voor heeft met de aarde. Maar het zou nuttiger zijn geweest als hij bijvoorbeeld liet zien wat hij zelf deed om (verdere) opwarming van de aarde tegen te gaan. Terwijl (ook in deze film) grootheden de kijker oproepen om vooral zuinig te zijn met de energiebronnen beweegt bijvoorbeeld zangeres Byoncé Knowles zich voort in een (weliswaar gehuurde) privéjet en woont DiCaprio (inkomsten ca. 20 miljoen per film) in een machtig landhuis met twee zwembaden en zeven badkamers. DiCaprio kan in deze film grote bedrijven het vuur na aan de schenen leggen omdat zij zich tegoed doen aan palmolie die hele bossen in Indonesië doet verdwijnen; Zelf gaat hij niet op bezoek bij Clooney, Streep of Scorsesse om te vragen wat zij nou precies doen om de opwarming van de aarde tegen te gaan. Dat zou pas echt impact geven.

Nu blijft Before the Flood in het geheugen achter als de zoveelste documentairefilm over klimaatverandering zonder dat het klimaat echt verandert.