Kabinet-Jetten I- hebben we dit kunstje niet eerder gezien?

Wie de afgelopen dagen naar het kabinet-Jetten I keek, kon een merkwaardig gevoel van déjà vu krijgen. We hebben dit namelijk al eens gezien. Niet zo lang geleden nog. Ook het kabinet-Schoof begon met veel goede voornemens, om vervolgens geregeld te ontaarden in onderlinge ruzies, irritaties en politieke schermutselingen. Nu lijkt de geschiedenis zich opnieuw te herhalen. Alleen heet de premier dit keer Jetten.

Natuurlijk zijn D66, VVD en CDA geen PVV, VVD, NSC en BBB. De politieke verhoudingen zijn anders en ook de aanleiding voor de coalitievorming verschilt. Maar het onderliggende probleem vertoont opvallend veel overeenkomsten: partijen die elkaar nodig hebben om te kunnen regeren, maar politiek niet altijd dezelfde kant op willen.

De recente begrotingsonderhandelingen waren daarvan een uitstekend voorbeeld. Uiteindelijk kwam er een akkoord. Hoera. Maar wie denkt dat het daarmee klaar is, heeft de politieke werkelijkheid niet goed bekeken. Vooral de VVD hield de deur lange tijd dicht, tot ergernis van D66 en CDA. Er moest flink worden geduwd en getrokken voordat iedereen door dezelfde deur naar buiten kon.

Precies daar begint de vergelijking met Schoof interessant te worden. Ook daar was het regelmatig niet de oppositie die het kabinet de grootste problemen bezorgde, maar de coalitie zelf. Ministers en fracties waren voortdurend bezig elkaar politiek af te troeven. De premier mocht vervolgens uitleggen dat er niets aan de hand was en dat iedereen heus nog constructief samenwerkte. Dat ritueel kennen we inmiddels.

Het kabinet-Jetten heeft bovendien een handicap die Schoof ook parten speelde: het is afhankelijk van anderen. D66, VVD en CDA hebben samen slechts 66 zetels. Voor een meerderheid moeten zij dus voortdurend steun zoeken bij oppositiepartijen. Dat kan uitstekend werken als een kabinet intern eensgezind is en als partijen bereid zijn water bij de wijn te doen. Maar als de coalitie zelf al moeite heeft om tot overeenstemming te komen, wordt iedere extra onderhandeling een potentieel mijnenveld.

En dan hebben we het nog niet eens gehad over de inhoudelijke dossiers die eraan komen. Migratie, sociale zekerheid, stikstof, woningbouw, zorg en de overheidsfinanciën zijn onderwerpen waarbij D66, VVD en CDA bepaald niet automatisch hetzelfde antwoord geven. De begroting was slechts de eerste grote krachtmeting.

Daarom moeten we oppassen met de gedachte dat het kabinet nu bewezen heeft stabiel te zijn omdat het uiteindelijk een akkoord heeft bereikt. Het tegenovergestelde kan ook waar zijn: juist de manier waarop dat akkoord tot stand kwam, laat zien hoe moeizaam de samenwerking is.

Toch hoeft kabinet-Jetten niet meteen te vallen. Dat is belangrijk. Geen van de drie partijen staat te springen om nieuwe verkiezingen. Een val kan voor iedereen slecht uitpakken. Bovendien hebben zij laten zien dat er onder hoge druk uiteindelijk een compromis mogelijk is.

Maar de vraag is niet alleen of het kabinet vandaag nog staat. De vraag is of het de voortdurende politieke spanning kan verdragen. Een kabinet kan immers maandenlang overeind blijven terwijl het intern steeds verder uit elkaar groeit.

Mijn inschatting is daarom dat de kans dat kabinet-Jetten I vóór Kerstmis valt ongeveer 45 procent bedraagt. Dat is geen zekerheid, maar ook bepaald geen detail. En de kans dat deze coalitie probleemloos vier jaar volmaakt, schat ik aanzienlijk lager in.

Want wie naar het kabinet-Schoof keek, weet hoe snel politieke irritatie kan veranderen in structurele ruzie. En wie nu naar kabinet-Jetten kijkt, ziet verdacht veel bekende patronen.

Misschien is het dus niet de vraag óf we opnieuw een kabinetscrisis krijgen.

Misschien is het vooral de vraag hoeveel begrotingsakkoorden en nachtelijke onderhandelingen ervoor nodig zijn voordat iemand eindelijk zegt: tot hier en niet verder.

Is een Canadees EU lidmaatschap aanstaande?

 Nadat de Canadese delegatie vorige week wegliep uit de escalerende tariefonderhandelingen met Washington, verbraken de Amerikanen vrijwel alle diplomatieke banden met hun noorderburen. President Donald Trump stak zijn wens om van Canada de 51ste Amerikaanse staat te maken niet onder stoelen of banken, maar in Ottawa wil men daar uiteraard niets van weten. De reactie uit het Witte Huis was even voorspelbaar als drastisch: torenhoge importtarieven en zelfs de buitenissige eis om het Frans in Québec af te schaffen. Toen Canada weigerde te buigen, was de handelsoorlog tussen de twee historisch verknoopte buren een feit.

De Canadese premier Mark Carney kondigde daarop aan deze herfst naar Brussel te reizen voor intensieve onderhandelingen met de Europese Unie. In Europese diplomatieke kringen begon het meteen te gonzen: zou Canada zich dan daadwerkelijk bij de EU aansluiten? Het idee valt samen met een bredere kentering. In Eurosceptische landen zoals IJsland, Noorwegen en het Verenigd Koninkrijk wordt door de toenemende Amerikaanse onbetrouwbaarheid weer hardop nagedacht over nauwere banden met Brussel. IJsland organiseert komende week zelfs een referendum over het herstarten van de EU-toetredingsonderhandelingen, en de peilingen wijzen op een meerderheid. Dat zou ook Noorwegen over de streep kunnen trekken, terwijl in Londen de roep om hernieuwde aansluiting bij de Europese markt steeds luider klinkt.

Canada is echter een heel ander verhaal. De Canadezen maken weliswaar deel uit van het Britse Gemenebest en voelen zich historisch verwant met Europa, maar een formeel EU-lidmaatschap is juridisch uitgesloten. Artikel 49 van het Verdrag betreffende de Europese Unie stelt immers dat alleen Europese staten lid kunnen worden.

Bovendien is de uitgangspositie onvergelijkbaar. IJsland en Noorwegen zijn via de Europese Economische Ruimte (EER) al grotendeels geïntegreerd in de Europese markt en nemen een groot deel van de Brusselse regelgeving over. Canada is qua wetgeving en industriestandaarden daarentegen volledig op Amerikaanse leest geschoeid. Meer dan de helft van de Canadese productie gaat naar de VS; een dergelijke economische verwevenheid verleg je niet in één herfst naar Europa.

Ook de aanname dat EU-lidmaatschap automatisch leidt tot paspoortvrij reizen klopt niet. Paspoortvrij verkeer wordt geregeld door de Schengen-zone, niet door het EU-lidmaatschap zelf. Zelfs bij een historisch vergaand partnerschap zou Canada de eigen grenscontroles gewoon behouden.

Hoewel Europa snakt naar Canadese grondstoffen en Canada kan profiteren van Europese investeringen, blijft een Canadees EU-lidmaatschap een illusie. Intensivering van de handel via verdragen zoals CETA is logisch, maar de Canadese realiteit blijft Noord-Amerikaans. Vroeg of laat zal ook in Washington het gezond verstand weer bovendrijven, al kan dat nog wel even duren.

Het failliet van de VVD: Als de minister van Defensie liever grensrechter speelt

De wereld staat op springen. Aan de oostgrens van Europa klinkt het angstaanjagende gebrul van een agressieve Russische beertactiek, de Amerikanen trekken zich in rap tempo terug achter hun eigen oceanen, en op ons eigen continent roken de puinhopen van klimaatverandering en geopolitieke spanningen. Voor honderden miljarden euro’s moeten we investeerders, materieel, gevechtsvliegtuigen en munitie inschakelen om onze veiligheid te waarborgen. En wat doet onze kersverse minister van Defensie, Dilan Yesilgöz? Die zit in elke Hilversumse studio waar ze maar kan te orakelen dat ze "dag en nacht bezig is met asiel".

In Goedenavond Nederland van dinsdag 11 augustus 2026 sprak Yesilgöz zonder te blikken of te blozen het vonnis uit over haar eigen functioneren. Want wie dag en nacht bezig is met een portefeuille die niet de hare is, laat het eigenlijke werk – de defensie van onze rechtsstaat en onze veiligheid – simpelweg op de plank liggen.

Het is een wrange paradox dat juist Yesilgöz, zelf ooit als kind van een Koerdische vluchteling naar Nederland gekomen, vandaag de dag geen enkele grens meer lijkt te kennen wanneer het op het bashen van asielzoekers aankomt. Vorige week nog verspreidde ze aantoonbare desinformatie via X (voormalig Twitter) over een vermeende migratiecrisis in Ceuta; een enclave die niet eens tot de Schengenzone behoort. Of ze wist dat niet (bedroevend voor een partijleider) óf ze bedonderde welbewust de boel omdat bij de VVD alles geoorloofd is zodra het over migratie gaat.

Wanneer de kritiek aanzwelt, verschuilt ze zich achter een zwak narratief: “Ik zeg dit als vicepremier en partijleider.” Een schandelijke miskenning van ons staatsrecht. Het kabinet behoort met één mond te spreken. Een vicepremier is slechts een vervanger voor als de premier verhinderd is, geen vrijbrief om buiten je eigen boekje te gaan en constant amok te maken in de media.

Ondertussen kijkt premier Rob Jetten gelaten toe. Jetten mag het land vertegenwoordigen, lintjes doorknippen in Eindhoven, handen schudden in de Antwerpse haven en meedansen tijdens de Pride, maar het leiderschap over zijn eigen ploeg ontbreekt. Net zoals Dick Schoof eerder de grip verloor op de flanken, laat Jetten toe dat de VVD-kikkers aan de lopende band uit de kruiwagen springen.

De grote vraag is: waarom houdt een minister van Defensie zich dag en nacht bezig met asiel? Zeker nu de felbegeerde asielnoodmaatregelwetten én het Europese Migratiepact al zijn aangenomen. Wetten die door mensrechtenorganisaties terecht zijn bekritiseerd vanwege het mensonterende karakter en het devalueren van het recht op opvang. De VVD heeft haar inhumane doelen op papier immers al bereikt.

Het antwoord is even simpel als cynisch: zonder de stroom van
asielpaniek blijkt de VVD een volstrekt lege huls.

Als het niet over migratie gaat, heeft de partij geen verhaal meer. De economie stokt, de kloof tussen arm en rijk groeit, de energietransitie vraagt om visie en de wereldvrede staat op het spel. Maar over al die thema's blijft het ijzig stil aan de VVD-zijde. Asiel is het enige electorale stoom-en-kokend-water-mechanisme dat de partij nog heeft. De alarmbellen moeten blijven loeien, de praattafels moeten gevuld blijven met VVD’ers die claxonneren over een crisis die ze nota bene zelf in stand houden en beheren.

Analisten zien de bui al hangen. De frictie binnen de coalitie neemt toe; het CDA – dat met Van den Brink de feitelijke en 'onzichtbare' asielminister levert – wordt buitenspel gezet, en D66 ziet haar premier degraderen tot figurant. Alles wijst erop dat de VVD voorsorteert op een zoveelste kabinetscrisis. Zodra de begrotingsonderhandelingen klappen, kan de VVD immers weer de armen openen voor extreemrechts: een coalitie met de PVV, FvD, BBB, JA21 en SGP. Een rechtse krachtenbundeling die op klimaat, sociale gelijkheid en geopolitiek geen enkel idee heeft, maar verenigd is in één enkele obsessie.

Dilan Yesilgöz is officieel minister van Defensie, zoals Rob Jetten officieel de premier is. Het zijn titels op papier, maar de realiteit in Den Haag bewijst helaas dagelijks het tegendeel.

PVV corvee op extreemrechts: De hypocrisie rond de crisis in Ceuta

Nog voordat de eerste mensen de grens bij Ceuta waren overgestoken klom extreemrechts in Europa alweer in de pen. In Nederland opende PVV-leider Geert Wilders het bekende politieke theater door vanaf zijn vakantieadres in Israël via X te eisen dat de Tweede Kamer terug zou keren van reces. Het doel: een spoeddebat afdwingen over de ontstane situatie in de Spaanse exclave in Noord-Afrika. De VVD (zelf al zestien jaar onafgebroken aanwezig in alle denkbare coalities) verrichtte direct weer PVV-corvee: Ruben Brekelmans, Dilan Yeşilgöz en Ulysse Ellian reageerden als door een wesp gestoken uit angst voor kiezersverlies. De ironie spat eraf: juist Yeşilgöz en Ellian kwamen ooit zelf als vluchteling naar Nederland, maar trekken nu vol overgave de deur dicht voor mensen in precies dezelfde positie.

Vrijdagochtend bestormden ongeveer 50.000 Marokkaanse migranten de grensovergang bij de Spaanse exclave Ceuta, een gebied met een oppervlakte vergelijkbaar met Gouda en een inwoneraantal van 84.000. De actie lijkt strak gecoördineerd te zijn via sociale media, waarbij mensen per vrachtwagen naar de grens werden getransporteerd en Marokkaanse grenswachten opvallend afwezig waren. Veel vluchtelingen probeerden zwemmend de Spaanse exclave te bereiken omdat het Spaanse hooggerechtshof had geoordeeld dat wie zwemmend de Spaanse kust bereikt niet zomaar direct mag worden teruggestuurd. Circa 56 mensen vonden de dood. Het merendeel van de slachtoffers is verdronken tijdens de poging om zwemmend  de Spaanse kust te bereiken. Een kleiner deel kwam om door verdrukking bij de grensafzettingen.

In de reacties werd de linkse Spaanse premier Pedro Sánchez direct doelwit. De Italiaanse premier Giorgia Meloni dreigde zelfs met het opschorten van de afspraken uit het Schengenverdrag met Spanje. Daarmee sloeg de Italiaanse premier de plank inhoudelijk volledig mis: de Spaanse exclaves Ceuta en Melilla vallen simpelweg niet onder het Schengengebied. Bovendien geldt dat een asielaanvraag in de exclaves zelf moet worden behandeld en niet automatisch recht geeft op doorreis naar het Spaanse vasteland.

De gebeurtenissen staan niet op zichzelf. Ceuta en Melilla zijn al decennia het onderwerp van een territoriaal geschil tussen Spanje en Marokko. De verdenking is sterk dat de migranten zijn ingezet als politiek drukmiddel in een breder geopolitiek spel, waarbij Marokko de druk op Spanje opvoert. Deze tactiek van hybride oorlogvoering, waarbij mensen worden gebruikt om de Europese Unie te destabiliseren, wordt aan de oostgrens van de NAVO ook al jaren door Rusland en Wit-Rusland succesvol toegepast.

De Spaanse overheid handelde daarentegen voortvarend. Sánchez reisde direct naar Ceuta en de situatie werd met de inzet van militairen en snelle terugstuurprocedures doeltreffend aangepakt. Binnen 24 uur was het overgrote deel van de migranten terug over de grens en was van grootschalige doorreis naar Europa dus geen sprake. Toen het daadwerkelijke resultaat duidelijk werd, bleef het op de sociale mediakanalen van Wilders, Brekelmans, Yeşilgöz en Ellian opvallend stil.

Omdat het CDA zich niet aansloot bij dit fascistische feestje van Wilders en zijn extreemrechtse maatjes waren er slechts 71 zetels aan steun en kwam de Tweede Kamer niet terug van reces en kon het racistische stokpaardje van VVD, PVV, Ja21, Keijzer en de staatsgevaarlijke Markuszower weer terug in de kast, naast de bruine kaplaarzen.

Italiaanse spotprent. Sanchez tegen Meloni:"

Alles binnen 24 uur gerepatrieerd

Vertel me nu eens over Libië en jouw 500.000"