Melania: De film die niet nodig was

Melania is een Amerikaanse documentaire uit 2026 die zich richt op Melania Trump, first lady van de Verenigde Staten tijdens de tweede ambtstermijn van haar echtgenoot Donald Trump. De film pretendeert een intiem en ongekend inkijkje te geven in de twintig dagen voorafgaand aan Trumps inauguratie in januari 2025. Met een speelduur van 104 minuten volgt de documentaire Melania’s rol in de voorbereidingen, haar omgang met de machtswisseling in het Witte Huis en aspecten van haar privéleven. De productie ging van start in december 2024, kort na Trumps herverkiezing, en werd geregisseerd door Brett Ratner.

Een opvallend kenmerk van Melania is de mate van controle die de hoofdpersoon zelf had over het eindproduct. Melania Trump trad op als executive producer en beschikte over aanzienlijke redactionele invloed, waaronder zeggenschap over montage, muziekkeuze, kleurcorrectie, marketing en de uiteindelijke trailer. De film werd geproduceerd door onder meer Muse Films, New Element Media en RatPac Entertainment en gedistribueerd door Amazon MGM Studios. Amazon betaalde naar verluidt circa 40 miljoen dollar voor de licentie, een recordbedrag voor een documentaire, en reserveerde daarnaast meer dan 35 miljoen dollar voor marketing en promotie. Het totale project vertegenwoordigde daarmee een uitzonderlijk hoog financieel risico voor het genre.

De keuze voor Brett Ratner als regisseur trok vanaf het begin controverse. Ratner maakte met Melania zijn comeback in Hollywood na beschuldigingen van seksueel wangedrag in 2017, die zijn carrière grotendeels tot stilstand hadden gebracht. Volgens de makers was hij juist vanwege zijn status als buitenstaander geschikt voor het project. Critici en anonieme crewleden schetsten echter een ander beeld en spraken over een problematische werksfeer en een productie die meer weg had van een geautoriseerd propagandaproject dan van onafhankelijke documentairejournalistiek.

De wereldpremière vindt plaats op 29 januari 2026 in het Kennedy Center in Washington, gevolgd door een besloten vertoning in het Witte Huis voor genodigden uit de politieke en zakelijke elite. Een dag later gaat de film in de Verenigde Staten in roulatie, met een beperkte internationale release in ongeveer 27 landen. Oorspronkelijke plannen voor een brede bioscoopuitrol werden echter teruggeschroefd, wat volgens waarnemers al vroeg wees op terughoudende verwachtingen.

De commerciële ontvangst is zwak. In de Verenigde Staten en het Verenigd Koninkrijk wordt melding gemaakt van lage kaartverkoop, met talrijke vertoningen waar nauwelijks of geen tickets worden verkocht. Sociale media staan vol screenshots van lege zalen, die al snel het symbool van de beperkte publieke belangstelling zijn geworden. Prognoses voor het openingsweekend variëren van één tot maximaal vijf miljoen dollar, een teleurstellend resultaat gezien het budget. Ook in het buitenland blijft de belangstelling minimaal. In Nederland wordt de film helemaal niet in de bioscopen uitgebracht.

Opvallend is het vrijwel volledige ontbreken van professionele recensies kort na de release. Platforms als Rotten Tomatoes en Metacritic tonen geen critic scores, wat de indruk versterkt dat de film grotendeels buiten het reguliere kritische circuit is gehouden. In kranten en online discussies wordt Melania vooral bekritiseerd vanwege de hoge kosten, het geautoriseerde karakter en het gebrek aan journalistieke afstand. Positieve reacties komen voornamelijk uit pro-Trump-kringen, met Donald Trump zelf als meest prominente pleitbezorger.

Alles bij elkaar lijkt Melania eerder een cultureel en commercieel curiosum dan een relevant filmisch document te worden. De combinatie van een uitzonderlijk budget, minimale publieksinteresse en scherpe publieke spot leidt tot de bredere conclusie dat de film weinig toevoegt aan het publieke begrip van haar hoofdpersoon en vooral werd gezien als een overbodig en ijdel prestigeproject.

Deze film was niet nodig om te maken.

Dylan Yesilgöz is de tikkende tijdbom onder Jetten I

 Het Kabinet-Jetten I is nog niet beëdigd of het is al politiek stervende. Niet door pech of externe omstandigheden, maar door een opeenstapeling van bewuste keuzes van één persoon: VVD-leider Dylan Yesilgöz. Wat zich nu aandient als een minderheidskabinet naar zogenaamd Deens model is in werkelijkheid het eindstation van jarenlange politieke destructie, aangestuurd door een partijleider die consequent chaos verkiest boven verantwoordelijkheid.

De VVD is onder Yesilgöz geen liberale bestuurspartij meer. Zij is een PVV-kloon geworden. Dezelfde taal, dezelfde vijandbeelden, dezelfde obsessie met migratie en dezelfde minachting voor samenwerking. Alles wat ruikt naar links moest verdwijnen. GroenLinks-PvdA werd onder geen enkele voorwaarde toegelaten tot de formatie, terwijl juist die combinatie de enige stabiele meerderheid had kunnen opleveren. Niet omdat samenwerking onmogelijk was, maar omdat Yesilgöz haar politieke identiteit volledig heeft gebouwd op het demoniseren van sociaaldemocratie.

Het resultaat is het eerste minderheidskabinet in de Nederlandse parlementaire geschiedenis dat niet voortkomt uit noodzaak, maar uit ideologische koppigheid. Voorstanders schermen met Denemarken, maar dat is misleiding. In Denemarken functioneren minderheidskabinetten omdat rechts en links daar begrijpen dat landsbelang boven partijbelang staat. Men sluit compromissen, ook met politieke tegenstanders, omdat het alternatief bestuurlijke verlamming is. In Nederland is dat besef onder leiding van VVD en PVV-klonen volledig verdwenen. Hier gunnen rechts en links elkaar het licht niet in de ogen. In zo’n klimaat is een minderheidskabinet geen experiment, maar een farce.

Yesilgöz dacht dat zij kon dicteren. GroenLinks-PvdA werd door haar eigenhandig uit de formatie getrapt maar mocht vervolgens wél braaf steun leveren. Blind tekenen bij het kruisje, zonder invloed, zonder overleg. Jesse Klaver maakte daar terecht korte metten mee. Zijn partij is geen stemvee, zoals dat de PVV wel is. De PVV wil het kabinet zo snel mogelijk laten struikelen, want destabilisatie is hun verdienmodel. JA21 is verbitterd omdat het buiten de macht viel. Het kabinet begint volledig geïsoleerd, zonder structurele steun in de Tweede Kamer en zonder enige kans in de Eerste Kamer, waar GroenLinks-PvdA onmisbaar is nu de BBB daar volledig is uiteengevallen.

Deze chaos is geen toeval. Yesilgöz heeft haar sporen ruimschoots verdiend als architect van politieke ontwrichting. Zij was degene die bewust het centrumrechtse kabinet met CDA, D66 en ChristenUnie liet struikelen. Niet omdat het niet werkte, maar omdat zij ruimte wilde maken voor samenwerking met extreemrechts. Daarvoor werd de inmiddels beruchte ‘nareis-op-nareis’-mythe ingezet: een verzonnen probleem, strategisch opgeblazen tot breekpunt. Geen beleidsdiscussie, maar een politieke sloopkogel.

Het nieuwe kabinet Schoof I droeg weliswaar de naam van Dick Schoof, maar was in werkelijkheid een bestuurlijk karkas waarin Geert Wilders de lakens uitdeelde en waarin ruzie, chaos en stilstand de norm waren. Schoof bleef grotendeels buiten beeld, terwijl Yesilgöz willens en wetens meewerkte aan een kabinet dat Nederland verder verlamde. Toen ook dat experiment implodeerde, deed zij alsof haar neus bloedde. Plotseling moest er weer een centrumrechts kabinet komen. Alleen was de meerderheid inmiddels verdampt. Van 77 zetels naar 66. Die schade kan volledig op het conto van Yesilgöz worden geschreven.

En dit alles gebeurt terwijl de wereld letterlijk in brand staat. De oorlogen stapelen zich op, de NAVO kraakt in zijn voegen, de Verenigde Staten laten hun Europese bondgenoten vallen en autoritaire regimes als Rusland en China winnen terrein. Dit is het moment waarop leiderschap vereist is, visie, stabiliteit. Wat Nederland krijgt is een VVD-leider die doet alsof er niets aan de hand is. Alsof geopolitieke instabiliteit een voetnoot is. Alsof haar partijpolitieke spelletjes belangrijker zijn dan de veiligheid en toekomst van het land.

Nederland zit inmiddels al bijna vijf jaar gevangen in besluiteloosheid. Niet door onmacht, maar door bewuste sabotage van door Yesilgöz. En terwijl de schade zich opstapelt, weigert Yesilgöz iedere vorm van verantwoording. Haar wil is wet. Wie haar tegenspreekt, wordt geëlimineerd.

Het Kabinet-Jetten I is geen vergissing. Het is het logische eindproduct van een politieke strategie die draait om polarisatie, uitsluiting en chaos. In Denemarken kan een minderheidskabinet regeren omdat men het landsbelang serieus neemt. In Nederland, onder leiding van Yesilgöz en haar PVV-klonen is dat besef volledig verdwenen. Daarom is dit kabinet niet alleen zwak begonnen, maar bij voorbaat gedoemd te mislukken.

Waarom er nog altijd geen negatief reisadvies is voor de Verenigde Staten

Wie de ontwikkelingen in de Verenigde Staten de afgelopen maanden volgt, kan nauwelijks anders dan concluderen dat het land in een permanente staat van politieke en maatschappelijke ontregeling verkeert. De gebeurtenissen volgen elkaar in sneltreinvaart op. De week begon met oplopende spanningen rond Venezuela, werd gevolgd door agressieve dreigementen richting Groenland en eindigde met verontrustende beelden van ICE-eenheden en grenspolitie die het vuur openen op Amerikaanse burgers. Het past in een patroon van een jaar waarin Donald Trump en zijn regime zichtbaar lijken te werken aan het ondermijnen van de rechtsstaat, het uithollen van hulporganisaties en het uitschakelen van politieke tegenstanders.

Toch blijft één vraag onbeantwoord: waarom staat de Verenigde Staten nog altijd niet op code geel in het Nederlandse reisadvies?

Het meest schokkende voorbeeld van de ontsporing was de brute moord op Renee Nicole Good, een 37-jarige Amerikaanse staatsburger uit Minneapolis. Nadat zij haar kinderen bij school had afgezet moest zij een ICE-convooi laten passeren. Wat volgde was geen vergissing, maar een executie: een agent schoot haar met zes kogels dood. Haar dood leidde tot landelijke verontwaardiging, maar staat niet op zichzelf. Het was de tweede dodelijke schietpartij door ICE waarbij een Amerikaans staatsburger om het leven kwam. Als zelfs staatsburgers niet veilig zijn voor overheidsgeweld, wat betekent dat dan voor toeristen, studenten en mensen met een dubbele nationaliteit?

De Verenigde Staten behouden een enorme aantrekkingskracht. De landschappen zijn adembenemend, de steden iconisch. New York en Los Angeles voelen als filmsets waarin je zelf even figurant bent. Maar achter die façade groeit een samenleving die op scherp staat. De magie maskeert een realiteit van angst, polarisatie en willekeur.

Die instabiliteit is geen toeval. ICE pakt steeds vaker mensen willekeurig op, zonder transparante juridische procedures. In het meest extreme geval verdwijnen zij niet naar hun land van herkomst, maar belanden zij in de beruchte CECOT-gevangenis in El Salvador, een megacomplex dat symbool staat voor ontmenselijking en het loslaten van rechtsstatelijke principes. Dat de Verenigde Staten hieraan meewerken of dit faciliteren, zou voor Europa reden moeten zijn om alarm te slaan.

Het Nederlandse ministerie van Buitenlandse Zaken erkent die realiteit slechts gedeeltelijk. Het reisadvies waarschuwt voor politieke bijeenkomsten, plotseling geweld en het risico op mass shootings. Sinds 1 januari 2026 gelden bovendien nieuwe inreisbeperkingen binnen het uitgebreide Travel Ban-beleid, wat ook Nederlanders met een dubbele nationaliteit kan raken. Dit zijn geen randverschijnselen, maar structurele risico’s.

Europa durft de Verenigde Staten niet openlijk te bekritiseren uit vrees voor het wegvallen van Amerikaanse steun aan Oekraïne en de NAVO. De schrik zit er diep in dat Poetin bij een verzwakte trans-Atlantische band zijn expansiedrift verder kan botvieren. Maar afhankelijkheid mag nooit een excuus zijn om de veiligheid van burgers te negeren.

Een reisadvies is geen diplomatiek statement, maar een beschermingsmiddel. Het dient om burgers te informeren over reële risico’s, niet om bondgenoten te ontzien. Een land met structureel overheidsgeweld, een uitgeholde rechtsstaat en een president die zich steeds autoritairder gedraagt is objectief minder veilig. Ook als dat land de Verenigde Staten heet.

De Nederlandse overheid heeft de plicht haar burgers te beschermen. Een aanscherping naar minimaal code geel is geen anti-Amerikaanse daad, maar een erkenning van de feiten. Want hoe indrukwekkend het decor ook is, veilig is het allang niet meer.