Veilige havens

Rusland neemt het niet zo nauw met de mensenrechten. De persvrijheid is er nogal discutabel en tegenstanders van het regime van Poetin worden zonder pardon vermoord. Anderen worden beschuldigd van belastingontduiking (de vriendjes van Poetin doen niet anders) en weer anderen zijn terroristen. Turkijke pakt het steviger aan: het sluit hele redacties van kranten en televisie die kritisch zijn op het beleid van de regering Erdogan. In China is het mogelijk nog erger: wie niet netjes in de maat loopt en de regering aanbidt wordt levenslang verbannen naar strafkampen. In Saoedi Arabië worden vrouwen die achter het stuur van een auto kruipen gestraft met duizend stokslagen. Noord Korea pakt iedereen op die met een beetje kritisch oog naar de regering kijkt. En blogger in eveneens Saoedi Arabië is veroordeeld tot zweepslagen nadat hij een verhaal had geschreven over de door en door corrupte regering. Indonesië heeft homo’s in de ban gedaan, net als Senegal. Openlijk homo zijn is daar strafbaar; je kunt je leven lang de cel in draaien.

Het opmerkelijke aan al deze voorbeelden is dat de regeringen van de Europese Unie bij al deze landen vooraan staan te zwaaien met het boekje met mensenrechten. Nederland stuurt zelfs de koning vooruit om in bedekte taal landen als China aan te spreken op de op z’n zachtst gezegd nogal discutabele wijze waarop het omgaat met mensenrechten. Het Westen kan maar niet vaak genoeg benadrukken hoe landen als Rusland, Turkije, China, Saoedi Arabië, Noord Korea en Indonesië nu eindelijk eens de mensenrechten moeten respecteren. Westerse landen hebben er een handje van om deze landen te wijzen op de erbarmelijke omstandigheden waarin meer dan driekwart van het land leeft. Veel inwoners hebben geen gas, geen stromend water en geen fatsoenlijke sanitaire voorzieningen. Het schort veel inwoners van deze landen aan een fatsoenlijk dak boven hun hoofd en deze mensen moeten vrij zijn om te kiezen. Ze moeten vrij zijn om te leven daar waar ze willen. Steeds weer wijzen Westerse landen op het Rechten van de Mens uit 1950, en het Europees Sociaal Handvest uit 1961.

Wat gebeurt er op het eigen Europees grondgebied? Wat zien we in Calais en aan de Grieks/Macedonische grens bij het Griekse Idemeni? Zien we daar niet iedere dag beelden van mensen die leven onder erbarmelijke omstandigheden? Is het niet Europeees grondgebied waar mensen geen toegang hebben tot gas, geen stromend water en geen fatsoenlijke sanitaire voorzieningen hebben? Waar mensen leven in een modderpoel in vreselijke koude. Waar mensen worden ingesloten door een groot hek zodat ze niet meer verder kunnen. Waar mensen hun leven wagen om een zee en ijskoude rivieren te trotseren op weg naar een beter bestaan. Voor die mensen die overleven komen in een land waar niemand ze moet. Waar de inwoners hen al bestempelen tot criminelen nog vóór dat ze een criminele daad hebben kunnen plegen. Misschien willen deze mensen helemaal geen criminele daad plegen maar zijn ze gewoon op zoek naar veiligheid. Weg van de bommen e n granaten die tientallen vliegtuigen uit zestien landen op hun land gooien. In hun land ligt inmiddels alles – maar dan ook werkelijk alles – volledig in puin. Werkelijk niets staat nog overeind en er is niemand die hen daarin de helpende hand toe reikt.

Dictators uit Rusland, Turkije, China, Saoedi Arabië, Noord Korea en Indonesië liggen toch te schuddebuiken van het lachen als daar een minister of regeringsleider uit een Europees land komt en die begint over mensenrechten? Erdogan en Davotoglu schieten toch in de schaterlach als de Europese Unie hen om de helpende hand komt vragen  in het oplossen van de volksverhuizing vanuit Syrië, Irak, Afghanistan en Eritrea? Vladimir Vladimirovitsj Poetin kan zijn lachen toch niet inhouden als daar een Westerse regeringsleider begint over het respecteren van mensenrechten? Met enig genot en een rood hoofd van het proesten zal hij wijzen naar vluchtelingenkampen in Calais (20.000 – 25.000 mensen) en aan de Grieks/Macedonische grens (ca. 35.000 – 40.000 mensen) onder mensonterende omstandigheden op elkaar gepropt zitten. Met een brede grijns op zijn gezicht zal hij antwoorden dat zijn tegenstanders in de strafkampen in Siberië nog onder betere omstandigheden leven.

De vluchtelingencrisis markeert het einde van de Europese Unie. Europa heeft zichzelf niet meer in de hand. Ze heeft geen idee hoe deze crisis op te lossen anders dan nog meer mensen op te nemen. Dat voedt extreem rechtse partijen alleen maar. Het trekt stemmen. In Nederland is Geert Wilders extreem populair. Na de verkiezingen van maart 2017 zullen er waarschijnlijk vijf misschien wel zes partijen moeten samenklonteren om de PVV de wind uit de zeilen te houden. Dat wordt een ramp op pootjes. In Duitsland staat plotseling de Alternative für Deutschland op; een PVV-light kloon, zoals in Nederland D66 de lichtere variant van de VVD is. In Frankrijk zullen de Parti Socialiste noch de UMP de nieuwe president kunnen leveren, maar zal Marine Le Pende troon bestijgen.

In het Verenigd Koninkrijk vindt over iets meer dan een maand een referendum plaats over het al dan niet verlaten van de Europese Unie. Het zal duidelijk zijn dat de Britten de EU beu zijn en eruit willen. Iets eerde op 6 april vindt er een referendum plaats over het al dan niet binnen laten van het supercorrupte Oekraïne. Ook daar zal de bevolking massaal tegen stemmen.

Misschien is het probleem van de Europese Unie wel dat het Handvest Rechten van de Mens uit 1950 en het Europees Sociaal Handvest uit 1961 een rigoureuze oplossen in de weg staan. Een echte oplossing, waar zowel links als rechts mee kan leven: in het land zelf veilige gebieden creëren onder leiding en bescherming van een Europees leger. Een Europees leger dat het mandaat heeft iedereen die kwaadwillend is voor de sokken te schieten. Het gebied in Syrie, Irak, Afghanistan en Eritrea zelf waar mensen veilig kunnen leven. Waar kinderen naar school gaan en waar iedereen een fatsoenlijk dak boven zijn/haar hoofd heeft. Safe havens noemen ze die. Veilige havens.

Turkse minister: 'Vrijheid van meningsuiting is te ver doorgeslagen'

Het niveau van de Nederlandse politiek is de laatste jaren niet heel veel beter geworden. Ben je vóór allochtonen, dan ben je links en dan ontvang je doodsbedreigingen van rechts. Jij moet worden opgepakt en monddood worden gemaakt. Ben je tegen allochtonen, dan ontvang je eveneens doodsbedreigingen en dan moet je de landsgrens worden overgezet. Je gaat maar naar Cuba, Noord Korea of Rusland. Oprotten! Tot een zinnige discussie tussen voor- en tegenstanders komt het nooit en wanneer links en rechts tegenover elkaar blijven staan komt die discussie er ook nooit. Dat doet afbreuk aan het niveau, dat steeds weer op het scherpst van de snede wordt gevoerd. Op zich is dat niet erg, ware het niet dat de scheldwoorden dan niet van de lucht zijn.

Deze week mengde de Turkse minister van Buitenlandse Zaken Cavusoglu zich in het debat. Op een officiële website van het Ministerie van Buitenlandse Zaken stond te lezen dat Turkije van mening is dat Nederland discrimineert. Turken worden in Nederland als tweederangs burgers behandeld en dat is racisme, vindt de Turkse regering. De Turken willen graag meedoen aan het debat, want ze voelen zich verbonden met de in Nederland wonende Turken. Het leidde tot een korte en hevige diplomatieke rel, want de Nederlandse regering is van mening dat de Turken het fout hebben. Bovendien wil de Nederlandse regering geen Turkse inmenging in binnenlandse aangelegenheden. Wederom laaide de discussie op, waarbij… u raadt het al… de doodsbedreigingen niet van de lucht waren. Opinieleider Geert Wilders vond dat de Turken zich met hun eigen zaken moeten bemoeien en wees de hulp van Cavusoglu af. Als er een discussie over allochtonen heerst dan heerst bij de pers de ongebreidelde behoefte om Geert Wilders er weer bij te halen.

Tegelijkertijd belichaamt Wilders zijn kiezers: ze zijn zo overtuigd van hun eigen mening dat ze de mening van een ander niet willen horen. Naar eigen zeggen bang dat ze worden omgepraat om van mening te veranderen. Maar dat is niet de insteek van de Turken: zij willen nou juist meewerken aan een oplossing van het probleem. Want de Turkse overheid ziet wel degelijk iets wat wij in Nederland al tien jaar niet meer zien: het integratiedebat is niet zomaar even een discussie tussen twee strijdende partijen, maar een heus probleem. Het is volledig ontspoord. Dat de Turkse overheid een hand uitsteekt zou door de Nederlandse regering eigenlijk alleen maar moeten worden toegejuicht, dan dat het een dergelijke handreiking resoluut afwijst. Misschien wil de Nederlandse regering ook wel dat er geen oplossing voor dit probleem komt, om zo de VVD kiezers tevreden te houden. Want die dreigen bij de komende Provinciale Verkiezingen massaal over te stappen naar de PVV. Het mislukken van het integratiedebat zou de VVD alleen maar goed uitkomen.

Feit blijft dat de Turken het gelijk aan hun zijde hebben. Er wordt in Nederland wel degelijk gediscrimineerd en haat gezaaid. Racisme is in Nederland wel degelijk aan de orde als Turken en Marokkanen als ‘vuilnis’ worden aangemerkt en democratisch gekozen politici keiharde uitspraken over ze doen. Als er inkomenseisen worden gesteld aan het vestigen in een woonplaats of een officiële politieke partij eist dat Moskeeën worden gesloten, maar rept met geen woord over andere gebedshuizen, dan is dat discriminatie. Als openlijk wordt gesproken over het verbieden van de Koran, maar andere heilige boeken mogen blijven bestaan, dan is dat discriminatie. Alleen zien we dan in Nederland niet zo. In Nederland wordt dat aangezien als vrijheid van meningsuiting. Wat we denken zeggen we ook, zonder ons daarbij door iets of iemand geremd te voelen. Wij vinden iets, dus we roepen het ook gewoon. De opmerking op de Turkse website en van Cavusoglu zijn daarbij nog mild. Ze kunnen niet eens in de schaduw staan van wat er tegenwoordig wordt geroepen in Nederland over mensen met een kleurtje en een geurtje. Tien, vijftien jaar geleden kon je daar nog een boete of zelfs een celstraf voor krijgen.Tegenwoordig is dat allemaal heel normaal.

Het punt van Cavusoglu: de vrijheid van meningsuiting is te ver doorgeslagen. En gelijk heeft hij.