Heeft het CDA zijn hand overspeeld in het Woonakkoord?

Het huidige kabinet Rutte-Ascher mag in de Tweede Kamer wel een comfortabele meerderheid hebben; in de Eerste Kamer komen ze stevig te kort. Gevolg daarvan is dat VVD en PvdA voor al hun standpunten meerderheden moeten zoeken. Het aloude en beproefde poldermodel uit de jaren '90 van de vorige eeuw komt dan om de hoek kijken. Omdat PVV en SP vrijwel overal tegen zijn, worden de merkwaardigste combinaties gevormd om de standpunten alsnog binnen te halen. Opvallend is de rol van het CDA; de partij die voor de tweede keer in twintig jaar buitenspel is gezet door de kiezer. En niet geheel onterecht; de christendemocraten missen een aansprekende leider, helder beleid en komen ook nog eens schromelijk tekort als ze zich willen profileren. Het CDA overkomt nu, wat de PvdA tijdens Rutte-Wilders I overkwam: niemand weet nog echt waar het CDA voor staat.

Nu Rutte-Asscher in de Eerste Kamer geen meerderheid heeft, ruiken de christendemocraten echter hun kans. Om de woningmarkt op gang te krijgen hebben VVD en PvdA een plan in elkaar gesleuteld, dat in de Tweede Kamer wel op een meerderheid kan rekenen, maar in de Eerste Kamer moet steun worden gezocht bij de oppositie. Logische partner leek het CDA; die zijn het vrijwel altijd en overal met iedereen eens. Als ze maar kunnen regeren. Bovendien heeft het CDA bijna letterlijk in haar eigen partijprogramma staan, wat dit kabinet ook wilde. VVD-minister van Volkshuisvesting Stef Blok verslikte zich daarin; het CDA ging eisen stellen aan het plan. Zo eisten de christendemocraten dat het woonplan werd aangepast ten faveure van de bouwondernemers. Ook de verplichte aflossing van de hypotheek moest van het CDA van de baan. Bij het CDA waren ze blijkbaar even vergeten dat het niet kunnen aflossen van hypotheken het begin van de huidige wereldwijde economische ellende was. Oeps... Tegelijkertijd met de wensen om de bouwondernemers te steunen kwam deze week echter het nieuws naar buiten, dat bij branchevereniging Bouwend Nederland CDA’er Eelco Brinkman plaats maakte voor eveneens CDA’er Maxime Verhagen. De bouwondernemers zochten dus hun heil bij het CDA. Dat moet een pijnlijk moment zijn geweest voor de christendemocraten. Het werd ineens pijnlijk duidelijk dat ze zich voor het karretje lieten spannen door de bouwondernemers. Auw!

Het CDA hield echter voet bij stuk en het overleg mislukte. Geen steun van het CDA. Het CDA stond buitenspel. Daarna werd door Blok steun gezocht bij de merkwaardige combinatie D’66, SGP en ChristenUnie. Vooral de SGP was een merkwaardige deelnemer; met hun conservatisme zou je hen niet direct associëren met modernisering van de woningmarkt. Opvallend genoeg ontbrak GroenLinks, naar eigen zeggen toch een progressieve partij. Grote verliezers zijn PVV en SP; omdat ze met hun conservatieve houding overal tegen zijn. Met overal tegen stemmen zet je het land alleen maar in de achteruit, en kruip je niet uit het dal. PVV en opvallend genoeg ook SP hebben zich deze week belachelijk gemaakt; in de toekomst wordt het erg lastig hen bij enige besluitvorming te betrekken. Het geeft het verval van de PVV aan.

Heeft het CDA zijn hand overspeeld? Ze hebben immers hoog van de toren geblazen en kwamen vervolgens met lege handen thuis. Sterker nog: de merkwaardige combinatie ChristenUnie/SGP/D66 streek met de eer en het CDA stond buitenspel. Het CDA; dat altijd meedeed om de hoofdprijzen. Het behoorde tot de Grote Drie van Nederland: CDA, VVD en PvdA. Ze wisselden dertig jaar lang stuivertje. Nu lijken de christendemocraten uitgespeeld. Niet alleen hebben de christendemocraten last van de ontkerkelijking in Nederland, of speelt het geloof nauwelijks nog een rol in de politiek. Het CDA ontbreekt het ook aan een echte leider, die energie en kracht heeft en bovendien uitstraling. Het ontbreekt het CDA een tactiek en strategie. De sluwe vos Maxime Verhagen, de strateeg Jack de Vries en de slimme Piet Hein Donner. Sybrand van Haersma Buma zou een prima burgemeester zijn voor een middelgrote stad, maar als politiek leider slaat hij een pleefiguur vergeleken bij kanonnen als Samsom, Roemer, Wilders en zelfs Rutte. Er zit geen talent in het huidige CDA; geen van de huidige twaalf Kamerleden springt er echt uit. Blinkt uit in kennis, energie of zelfvertrouwen. Het CDA heeft met meeste last van het huidige kabinet, waar een linkse en een rechtse partij in zitten. Het CDA was altijd de gulden middenweg. Stemde vroeger je CDA, dan behoorde je niet tot de rechtse rijke elite van de VVD, maar ook niet tot de geitenharen wollen sokken van de PvdA. Dat is voorbij. Er is helemaal niets meer over van wat het ooit was; in twee verkiezingen duikelden de christendemocraten van 45 naar 12 zetels en het einde lijkt nog niet in zicht.

In dat perspectief is de opstelling van het CDA in dit woonakkoord begrijpelijk. Ze moeten op eieren lopen. Liever niet meedoen met impopulaire maatregelen en de anderen laten bloeden, dan zelf de verantwoordelijkheid willen nemen en vervolgens van de koude kermis thuis komen, zoals bij GroenLinks is gebeurd. Het CDA voegt zich daarmee bij partijen met een twijfelachtige reputatie als PVV en SP; wel roepen, maar als het op verantwoordelijkheid nemen aankomt, geven ze niet thuis. Het CDA, dat decennia lang meespeelde in de Champions League van de vaderlandse politiek, zal hierdoor in de toekomst vaker aan de zijlijn staan. Met 12 zetels in de Kamer kunnen ze zich geen misstappen meer permitteren. Die vrijheid hebben ze niet meer. Ze kunnen het zich gewoonweg niet meer veroorloven. Net als de PVV doet het CDA eerst mee aan onderhandelingen en maakt op deze manier in de media duidelijk wat ze wil. Daarna trekken ze zich plotseling terug. In politiek jargon heet dit profileren; bij het CDA heet dat herbronnen. Maar het is gewoon totale armoede.

De onrust binnen het CDA wordt er niet minder op, zo vlak vóór de gemeenteraadsverkiezingen van maart 2014. Zoals het er nu naar uit ziet, zullen enkele tientallen CDA-burgemeesters, honderden CDA-wethouders en enkele duizenden CDA-raadsleden moeten uitzien naar een andere baan, of zich aansluiten bij een samenwerkingsverband met bijvoorbeeld VVD of lokale stadspartijen, die vaak ook nog eens zijn voortgekomen uit datzelfde CDA. Als we GroenLinks als voorbeeld mogen nemen, is dit een tactiek die schijnbaar werkt. GroenLinks zit in tal van gemeenten in samenwerkingsverbanden met de PvdA, of is opgegaan in een lokaal initiatief. Waar GroenLinks in het college van Burgemeester & Wethouders zit, zit de PvdA er vaak ook. Ze houden elkaar in evenwicht. Die toekomst staat het CDA ook te wachten. Het lijkt een schrikbeeld voor wat nog niet zo gek lang geleden de grootste partij van Nederland was, maar het is voor het CDA waarschijnlijk de enige manier om te overleven.

Ode aan de overgang

Dit verhaal is een ode aan de overgang. Een liefdesverklaring, die geen grenzen kent. Dit is een eerbetoon aan al die mannen van (ver) in de vijftig, die op hun oude dag nog in staat zijn om een jonge vrouw uit de kleren te krijgen. Dit is voor die mannen, die in de laatste fase van hun leven zitten en dan nog even alle remmen los gooien. Gelukkig zijn er nog mannen, die onder het juk van hun vrouw uit durven, om de stoute schoenen aan te trekken en de broek uit. Bram Moszkowicz, Erland Galjaard, Jack de Vries, Maurice de Hond en sinds deze week kan zich ook Henk Bleker in dat rijtje voegen. Dit zijn de mannen; de players. Dit zijn de bazen. De mannen met durf; mannen, die niet bang zijn om nog even alle remmen los te gooien. Mark Rutte… eat you heart out!

En dat zal hij ook best wel doen; 'onze' minister-president, die op zijn 45ste nog altijd zonder vriendin zit. Lang werd hij gelinkt aan Ingrid de Caluwe (geen onaardige meid om te zien, overigens), een hoge partijbons binnen de VVD. Maar Rutte ontkende en is nog altijd vrijgezel; kan geen regering leiden en zelfs niet de juiste vrouw van zijn dromen vinden. De altijd goedlachse Mark Rutte zal het lachen zijn vergaan, toen hij hoorde, dat een van zijn mensen uit zijn Kabinet een relatie heeft aangeknoopt met een NRC-journaliste. De 58-jarige Henk Bleker heeft sinds deze zomer een relatie met de 26-jarige Barbara Rijselaarsdam. Ik had die Bleker nooit hoog zitten, maar sinds deze week is de Groningse agrariër in mijn minachting gestegen. Henk is de player, terwijl Rutte zich afvraagt, wat hij nou fout doet bij de dames. Henk paradeert met zijn 26-jarige nieuwe aanwinst over de boulevard, terwijl Rutte naarstig zoekt op RelatiePlanet.nl. Henk trad in de voetsporen van Jack de Vries, die zijn vrouw verliet voor de 20-jaar jongere Marissa de Goede. Onbekend is, of die relatie vandaag de dag nog stand houdt. Maar Jack was wel even de player; kreeg even alle jaloerse blikken op zich gericht. Bij zijn vrienden kon hij wel even de blits maken met zijn vriendin, die van dezelfde leeftijd was, als zijn oudste dochter. Ook Bleker heeft twee zoons, die net zo oud zijn als zijn nieuwe vriendin. Dit zijn mannen, die aan een tweede leven zijn begonnen. Zij smeten al hun CDA-principes overboord, als ware het de Costa Concordia. Wat nou “dit is slecht voor het zetelaantal van het CDA?” “Het CDA heeft bijna geen zetels meer in de peilingen!”. Aan de andere kant namen ze het CDA-principe “het gezin als hoeksteen van de samenleving” wel weer erg letterlijk. De Vries en Bleker hebben die arme Rutte even buitenspel gezet. En wat dan nog? Dit is het eerste groen, waar Henk eindelijk voor valt! Boer zocht vrouw en vond die. Wat is daar nou mis mee? Henk heeft de riek ingeruild voor een dikke Rolex en de tractor voor een vette Ferrari. Henk draagt Armani-pakken en spendeert duizenden euro's aan de kapper, die de paar haren op zijn hoofd nog even fatsoeneert. Henk is da player, man!

Oudere man die een jong bloempje schaakt… het is van alle tijden. In Oekraïne is dit al langer een traditie: rijke mannen op leeftijd ruilen hun ietwat op leeftijd en uit de gratie geraakte vrouw in voor een jonger exemplaar. De op leeftijd geraakte vrouw krijgt een paar zakken met geld mee, zodat de man zijn vrijheid terug koopt. Die Oekraïense traditie is schijnbaar over komen waaien naar Nederland. Het wordt gevolgd door jaloerse blikken van oudere mannen, die geen geld hebben en nog steeds leven onder het juk van hun vrouw. Zij zijn nog steeds keurig getrouwd, hebben een net rijtjeshuis in een Vinexwijk met spaarhypotheek en rijden in een kleinburgerlijke Opel Astra. Hun leven is saai en eigenlijk niet meer de moeite waard. Hun kinderen zijn het huis uit, komen thuis met de prachtigste jonge lichamen aan hun zijde en alles wat pa denkt:”Dat wil ik ook!!”. Mannen, die met een iets te grote mond onder vrienden roepen dat ze niets liever zouden willen, dan nog één keer even helemaal los gaan, maar uiteindelijk toch weer lekker burgerlijk naast moeder de vrouw op de lederen tweezitsbank plaatsnemen, om naar The Voice of Holland te kijken. Maar het blijven wensen van pa, want zijn wensen uitvoeren zorgt voor onvrede onder familie en vrienden; jaloerse blikken. Wat zouden al die mannen graag in de schoenen staan van Maurice de Hond, Erland Galjaard, Jack de Vries, Bram Moszkowicz en Henk Bleker. Maar er is een verschil tussen willen en de daad daadwerkelijk uitvoeren; deze players deden het. Zij rijden op hun oude dag op een stoere motorfiets over Route 66, met achterop hun nieuwe aanwinst. Kop in de wolken, blik op oneindig.

Maar laten we de dames in kwestie niet vergeten. Het is voor hen heel simpel: voor niets gaat de zon op. Eva Jinek zou het nooit met Bram Moszkowicz hebben aangelegd, als hij maar een huis-tuin-en-keuken-advocaatje uit bijvoorbeeld ’s-Hertogenbosch was geweest. Bram staat nou eenmaal te boek als man, die graag met veel jongere vrouwen het bed deelt. Bram is een vrijbuitertje, die zichzelf graag in dure pakken hijst, bakken met geld uitgeeft aan uiterlijke verzorging en in prachtige auto’s rond rijdt. Als Bram Moszkowicz niet de crème de la crème van de Nederlandse society wereld had vertegenwoordigd, contacten had op zeer hoog niveau had en half crimineel Nederland verdedigde, was Eva hoogstwaarschijnlijk over Bram Moszkowicz heen gestapt, alsof hij niet bestond. Jinek zal tot op de dag van vandaag vol houden, dat ze haar eigen persoon is en zelf haar eigen geld verdient. Dat zal allemaal best, maar de link tussen het proces-Geert Wilders, Bram Moszkowicz en De Telegraaf is snel gelegd, als je van de ‘linkse’ NOS overstapt naar het ‘rechtse’ WNL, en daar vervolgens een sleutelrol krijgt toebedeeld in de presentatie, ten koste van Petra Gijser. Die overstap kwam wel erg snel, nadat landelijk bekend werd dat Jinek en Moszkowicz een koppeltje waren. En ik misgun zowel Bram als Eva hun seksuele escapades niet; vind het nou juist interessant en op Bram ben ik alleen maar jaloers. Maar de hand van Bram is hier overduidelijk aanwezig, waarbij Bram naar alle waarschijnlijkheid de directie van De Telegraaf heeft bewerkt, en die hebben vervolgens weer de bal doorgespeeld aan WNL. WNL is namelijk van De Telegraaf en doet alles, wat De Telegraaf zegt, wat ze moeten doen. Dus toen hoofdredacteur Bert Huisjes een telefoontje pleegde naar Eva Jinek, om haar weg te halen bij de NOS, was het achter de schermen al lang geregeld door Bram Moszkowicz. Zo werkt het nou eenmaal in die wereld.

Als Jack de Vries geen staatssecretaris van Defensie was geweest en een hoge post in het partijbestuur van het CDA had gehad, dan had Marissa de Goede de arme Jack niet eens zien staan. Als Erland Galjaard geen directeur was geweest bij RTL4, dan had Wendy van Dijk over hem geen gelopen, alsof hij niet bestond. Als Henk Bleker was blijven wonen op zijn boerderij in Groningen, had Barbara hem aangezien voor een hoopje kunstmest. Barbara kan zichzelf ontwikkelen over de rug van Bleker. Het is namelijk heel simpel: een vrouw is in haar hoofd een man 7 stappen vooruit. Ze zet hem zeven keer schaakmat, voordat de schaakstukken goed en wel op hun plaats staan. Waar de man alleen maar aan seks denkt, ziet de vrouw een veel groter plaatje. De man gaat nog altijd uit van zijn oerinstinct; voortplanten. De vrouw is bereid daarin mee te gaan, maar tegelijkertijd maakt ze handig gebruik van dat oerinstinct. Jinek verkoos Bram omdat ze een betere carrière (en dus meer geld) kon krijgen bij WNL (al zal ze dat zelf altijd blijven ontkennen); Barbara verkoos Henk, omdat hij een hoge post en dus veel contacten in Den Haag had. Wendy had seks met Erland, omdat ze wist, dat het aantal beschikbare vacatures op de Nederlandse televisie erg beperkt is. Ook Barbara zal haar huidige werkgever NRC straks verlaten voor een mooie, hoge post in Den Haag of elders in het ambtelijke apparaat. Zo werkt het nou eenmaal in die wereld. Het is een ode aan de overgang. Deze mannen zijn de player… Stop met die jaloerse blikken. Laat ze nou even genieten!