Kent u deze nog:”een beter milieu begint bij jezelf”. Dat was de slogan waarmee de Nederlandse overheid in de jaren tachtig van de vorige eeuw de gemiddelde Nederlander wat milieubewuster probeerde te krijgen. Denk na voordat u het gaspedaal wat dieper intrapt. Scheidt uw huishoudelijke afval. Breng batterijen naar de gemeentelijke milieustraat. Gebruik een wasmiddel zonder fosfaten. Koop geen spuitbussen die schadelijk zijn voor de ozonlaag. Anders zouden we over 20 jaar (het jaar 2000, dus) wel eens allemaal met een gasmasker over straat moeten lopen vanwege de uitstoot van schadelijke gassen en de invloed daarvan op onze gezondheid. Onze kinderen zouden niet meer weten wat frisse lucht was en nog meer ellende waardoor de aarde bijna onbewoonbaar zou worden. Het einde der tijden zou in aantocht zijn. Eerst werd dat her jaar 2000, daarna weer het 2010 en vervolgens werd het 2012.
Maar dit stukje wordt geen milieupraatje. De schrijver van dit stukje wil het met u hebben over de vandaag begonnen Olympische Spelen in het Russische Sotsji. Want na maanden… wat zeg ik… jaren van protest tegen de inperking van homorechten, mensenrechten en de welige corruptie in Rusland kunnen nu de eerste meters worden gemaakt door de sporters. De Russische regering heeft flink uitgepakt: deze Spelen zijn de duurste Spelen ooit met een megabedrag van 50 miljard dollar. Normaliter zou de organisatie van een evenement als deze circa 4 miljard dollar moeten kosten. Maar 30 miljard dollar is verdwenen in de zakken van de aannemers die de gebouwen en infrastructuur hebben aangelegd. Een snelweg die normaliter 150 miljoen dollar zou moeten kosten, kostte plotseling 6 miljard dollar. Het verschil verdween op een Zwitserse bankrekening.
Rusland is een puissant rijk land waar geld geen rol speelt. Omdat de wereld afhankelijk is geworden van de Russische olie- en gasvoorraden draait de Russische economie op volle toeren. Bijna alle grote voetbalclubs in Europa worden gevoed met oliegeld uit Rusland. Geld dat u aan de pomp zo grif uitgeeft aan uw heilige stalen koe. Omdat het Westen nog altijd niet over wil op alternatieve energiebronnen zoals water, zon en wind blijven de Russen miljoenen vaten per dag oppompen om de Westerse economieën draaiende te houden. Van dat geld wordt dan weer iets dergelijks als een mega evenement als Sotsji betaald of het verdwijnt in de zakken van topvoetballers. Of op een Zwitserse bankrekening natuurlijk.
Toch was de kritiek vanuit de Westerse wereld naar de Russen de laatste jaren niet van de lucht. De Russen zouden slecht omgaan met het milieu (daar is ‘ie weer!) en het niet zo nauw nemen met de mensenrechten. Een ieder die protesteerde tegen de huidige regering Poetin kon hoge boetes of jarenlange celstraffen verwachten. De bandleden van Pussy Riot en voormalig multimiljardair Mikhail Chodorkovsky kan daarover meepraten. Jarenlang zaten zij vast. Een paar maanden geleden werden alle politiek gevangenen ineens vrijgelaten. Regeringsleiders en staatshoofden hadden namelijk al aangegeven niet naar Sotsji te willen reizen vanwege de bedenkelijke mensenrechtensituatie in Rusland en het uitsluiten van homo’s en lesbiennes in de Russische samenleving. De dames van Pussy Riot besloten na hun vrijlating niet meer te gaan zingen en voormalig oliemiljardair Mikhail Chodorskovsky besloot niet meer terug te keren in het Russische bedrijfsleven. Allemaal strak geregisseerd door Poetin natuurlijk. Maar laten we ophouden met het spelen van moraalridder. Die Chodorkovsky is net zo fout als alle andere Russische oliemiljardairs. Chodorkovsky vluchtte via Duitsland naar Zwitserland, omdat zijn miljarden nou eenmaal niet op een discutabele Russische bankrekening stonden waar Poetin zó bij kon. En daar is de Zwitserse bankrekening weer...
Dat die Russen homo’s het leven vrijwel onmogelijk maken gebeurt in het Westen net zo erg, maar dan op bedekte schaal. Is het in Rusland vrijwel onmogelijk om openlijk uit de kast te komen, wordt hier in het Westen net zo vreemd opgekeken als een man ineens van de herenliefde is. Ook in het Westen kennen we situaties waarin homo’s in elkaar worden gemept alleen maar omdat ze van de herenliefde zijn en niet van de traditionele man-vrouw liefde. De potenrammers. U kent ze wel. Tot nog niet zo gek lang geleden maakten zij homo’s en lesbiennes het leven onmogelijk. Dat is nu een stuk minder, maar er wordt nog altijd lacherig gedaan als een man zegt dat hij van de herenliefde is. Homo’s zijn hier nog altijd onderdeel van slechte grappen en karikaturen. Misschien is dat niet zo erg als een wet die het zijn van homo vrijwel onmogelijk maakt, maar schelden doet van binnen ook zeer. Hier in het Westen zijn nog altijd hele volksstammen die homo’s en lesbiennes negeren alleen maar omdat ze homo of lesbienne zijn. Een voorbeeld is de Amerikaanse hamburgercultuur: homo’s en lesbiennes zijn in het gidsland nog altijd niet geaccepteerd. Oud president George Walker Bush zette zijn bloedeigen dochter uit de familie nadat bleek dat ze een vriendin had en niet wilde samenleven met een man. In ons eigen Amsterdam worden homo’s nog regelmatig in elkaar gemept juist omdat ze homo zijn. De acceptatie van homo’s en lesbiennes is in het Westen veel beter dan in Rusland, maar nog altijd voor verbetering vatbaar.
Zijn we hier in het Westen dan zoveel beter met onze samenleving dat we tien jaar geleden een paar miljoen Irakezen een pistool op het voorhoofd zetten en riepen dat ze zo moesten leven zoals wij? Met onze hamburgercultuur en ons rechtlijnige denken? Zij moesten de Islam afzweren en de Bijbel ter hand nemen. Dat was het woord Gods! Inmiddels hakken ze elkaar in Irak massaal de pan in en schieten elkaar om het minste of geringste overhoop. Zijn wij in het Westen nou zoveel beter met de oneindige stroom verhalen over afluisterpraktijken en doodsbedreigingen aan andersdenkenden? Geert Wilders die niet meer normaal over straat kan omdat hij met de dood wordt bedreigt. Hans Spekman van de PvdA die onophoudelijk scheldpartijen ontvangt via zijn Twitter en Facebook, maar ook in zijn mailbox? Is dat nou zoveel beter dan wat die Russen uitspoken? Maar zijn wij in het Westen zoveel beter dan die Russen? Probeer eens een simpele vliegreis te boeken en je hoeft nog net niet poedelnaakt het vliegtuig in. Het is slechts een kwestie van tijd voor dat zover is. Is dat leven nou zoveel beter dan het immens corrupte Rusland waar nog geen homo normaal over straat kan?
Enfin, een beter milieu begint dus bij jezelf.
vrijdag 7 februari 2014
maandag 3 februari 2014
Titanic
(analyse)
Vriend en vijand stond dit weekeinde even verbaasd te kijken toen CDA-voorman Sybrand van Haersma Buma aankondigde dat het CDA voorstander is van een gekozen burgemeester. De christendemocraten waren decennia lang fel tegenstander van een gekozen burgervader. Het overgrote deel van de burgemeesters en wethouders in Nederland was immers van CDA huize en die positie dreigden ze met een gekozen burgemeester te verliezen. Politieke volgers en journalisten merkten de uitspraak van Van Haersma Buma standpunt daarom op als verrassend. Maar zo verrassend is die keuze van Van Haersma Buma niet.
Het CDA is van binnenuit kapot gemaakt door Maxime Verhagen, die een coalitie met ChristenUnie en PvdA brak om met de destijds mateloos populaire PVV te kunnen samenwerken, in de hoop diezelfde PVV te temmen. Maar de PVV laat zich niet temmen en het CDA werd van een middenpartij die met iedereen kon samenwerken plotseling een extreem rechtse partij, die tegen Europa was en tegen alles wat zo ongeveer niet blank was en geen Nederlands sprak. Veel CDA leden en stemmers hadden daar moeite mee en dat lieten ze weten bij de stembus. In twee jaar tijd halveerde het aantal zetels van de christendemocraten twee keer: van 45 naar de huidige 12 zetels. Veel CDA’ers hadden Camiel Eurlings het liefst op de plaats van lijsttrekker Van Haersma Buma gezien: jong, charismatisch, intelligent en christelijk. Maar Eurlings koos voor een dik betaalde baan bij de KLM en heeft daardoor inmiddels een vakantiehuisje op Bonaire, waar ook Verhagen en Van Hearsma Buma regelmatig bivakkeren. Zulke dingen werken niet goed bij je achterban.
Burgemeesters worden in Nederland benoemd door de Kroon. In de praktijk kan feitelijk iedereen die lid is van een politieke partij solliciteren naar het ambt van burgemeester. De Commissaris van de Koning heeft dan een gesprek met de kandidaat, wat een regulier sollicitatiegesprek is. Daarna gaat een vertrouwenscommissie aan de slag. Die commissie bestaat uit de fractievoorzitters van alle politieke partijen in de gemeenteraad van de gemeente waar de nieuwe burgemeester aan de slag gaat. Zij lichten de kandidaten door en beslissen wie het wordt. De Koning zet uiteindelijk zijn handtekening onder de benoeming als de vertrouwenscommissie eruit is. Die benoeming gaat achter gesloten deuren en dáár wil het CDA nu vanaf. Het is een tijdrovend proces, dat ook nog eens veel belastinggeld kost en het maakt bovendien nog eens deel uit van de roemruchte achterkamertjespolitiek.
Maar ieder weldenkend mens weet dat deze uitspraken van Sybrand van Haersma Buma lariekoek is. Op zich heeft hij gelijk met het langdurige sollicitatieproces, maar er schuilt natuurlijk veel meer achter deze draai van de christendemocraten. Er is al jaren een heuse burgemeesterslobby aan de gang tussen de grote partijen. Aangezien VVD en PvdA momenteel de lakens uitdelen in dit land, zijn zij in die lobby het meest succesvol. Steeds minder burgemeesters zijn van CDA-huize. Hun plaats wordt steeds vaker ingenomen door een burgemeester van de VVD, PvdA of in mindere mate D66. De ontkerkelijking van Nederland helpt ook aardig mee het CDA de das om te doen. De kerk heeft al lang geen machtsbasis meer in Nederland en een groot deel van Nederland heeft het christendom al lang afgezworen. Kerken moeten sluiten en leden lopen bij het CDA weg. Jong politiek talent meldt zich liever bij de VVD (rechts) of de Partij van de Arbeid (links) aan, omdat een politieke carrière er momenteel bij het CDA gewoonweg niet in zit. Wil je een carrière in de politiek dan zul je de kant uit moeten van VVD of PvdA. Niet bij het CDA.
Sybrand van Haersma Buma heeft de schier onmogelijke taak om het CDA weer terug te brengen in de politieke macht. Maar hij wil hierin maar niet slagen. Fel oppositie voeren helpt niet. Populistische uitspraken ook niet. De kiezer blijft weg. Het CDA moet erg wennen aan de huidige omvang van 12 zetels. Dat is ze sinds de oprichting in 1979 niet overkomen. Ondertussen ziet het CDA met lede ogen aan hoe de komende gemeenteraadsverkiezingen mogelijk de genadeslag zullen betekenen voor het zieltogende CDA. De christendemocraten zijn nu nog ’s lands grootste leverancier van burgemeesters, wethouders en gemeenteraadsleden. Dat is in hoog tempo aan het veranderen. Na 19 maart zullen veel CDA raadsleden vertrekken, en daarmee veel CDA wethouders. Ze dreigen daarom over te stappen naar lokale partijen, VVD en in mindere mate naar de PvdA. Dit soort zaken zijn bekend op het partijbureau en daarom moet er actie worden ondernomen. Het dwingt het CDA tot met maken van andere keuzes. Het is een kat in het nauw die rare sprongen maakt. Het heeft iets weg van de Titanic. De gekozen burgervader is een vinding van D66 en het is niet makkelijk om dat ineens als CDA naar je toe te trekken. Het is daarom niet veel meer dan een lachertje. Net zo’n lachertje als de constante geroep om lagere belastingen, meer macht voor het bedrijfsleven en een kleinere overheid. De kiezer zal deze standpunten tot in lengte van dagen aan de VVD koppelen en niet aan het CDA. Bovendien: waar betaal je die lagere belastingtarieven van? De gekozen burgemeester wordt voor eens en altijd gekoppeld aan D66 en niet aan het CDA. Net als onderwijs aan D66 wordt gekoppeld en cultuur en wetenschap aan de PvdA. Milieu zal aan GroenLinks blijven kleven. Enzovoorts, enzovoorts. In dat landschap is het voor de christendemocraten moeilijk manoeuvreren.
Door te kiezen voor de gekozen burgemeester hopen de christendemocraten het tij te keren. Maar in feite is het een lachertje. Het verkoopt slecht als je decennia lang ergens tegen bent en nu plotseling als een blad aan een boom draait. Dan gaan mensen die keuze analyseren.
Bij deze.
Vriend en vijand stond dit weekeinde even verbaasd te kijken toen CDA-voorman Sybrand van Haersma Buma aankondigde dat het CDA voorstander is van een gekozen burgemeester. De christendemocraten waren decennia lang fel tegenstander van een gekozen burgervader. Het overgrote deel van de burgemeesters en wethouders in Nederland was immers van CDA huize en die positie dreigden ze met een gekozen burgemeester te verliezen. Politieke volgers en journalisten merkten de uitspraak van Van Haersma Buma standpunt daarom op als verrassend. Maar zo verrassend is die keuze van Van Haersma Buma niet.
Het CDA is van binnenuit kapot gemaakt door Maxime Verhagen, die een coalitie met ChristenUnie en PvdA brak om met de destijds mateloos populaire PVV te kunnen samenwerken, in de hoop diezelfde PVV te temmen. Maar de PVV laat zich niet temmen en het CDA werd van een middenpartij die met iedereen kon samenwerken plotseling een extreem rechtse partij, die tegen Europa was en tegen alles wat zo ongeveer niet blank was en geen Nederlands sprak. Veel CDA leden en stemmers hadden daar moeite mee en dat lieten ze weten bij de stembus. In twee jaar tijd halveerde het aantal zetels van de christendemocraten twee keer: van 45 naar de huidige 12 zetels. Veel CDA’ers hadden Camiel Eurlings het liefst op de plaats van lijsttrekker Van Haersma Buma gezien: jong, charismatisch, intelligent en christelijk. Maar Eurlings koos voor een dik betaalde baan bij de KLM en heeft daardoor inmiddels een vakantiehuisje op Bonaire, waar ook Verhagen en Van Hearsma Buma regelmatig bivakkeren. Zulke dingen werken niet goed bij je achterban.
Burgemeesters worden in Nederland benoemd door de Kroon. In de praktijk kan feitelijk iedereen die lid is van een politieke partij solliciteren naar het ambt van burgemeester. De Commissaris van de Koning heeft dan een gesprek met de kandidaat, wat een regulier sollicitatiegesprek is. Daarna gaat een vertrouwenscommissie aan de slag. Die commissie bestaat uit de fractievoorzitters van alle politieke partijen in de gemeenteraad van de gemeente waar de nieuwe burgemeester aan de slag gaat. Zij lichten de kandidaten door en beslissen wie het wordt. De Koning zet uiteindelijk zijn handtekening onder de benoeming als de vertrouwenscommissie eruit is. Die benoeming gaat achter gesloten deuren en dáár wil het CDA nu vanaf. Het is een tijdrovend proces, dat ook nog eens veel belastinggeld kost en het maakt bovendien nog eens deel uit van de roemruchte achterkamertjespolitiek.
Maar ieder weldenkend mens weet dat deze uitspraken van Sybrand van Haersma Buma lariekoek is. Op zich heeft hij gelijk met het langdurige sollicitatieproces, maar er schuilt natuurlijk veel meer achter deze draai van de christendemocraten. Er is al jaren een heuse burgemeesterslobby aan de gang tussen de grote partijen. Aangezien VVD en PvdA momenteel de lakens uitdelen in dit land, zijn zij in die lobby het meest succesvol. Steeds minder burgemeesters zijn van CDA-huize. Hun plaats wordt steeds vaker ingenomen door een burgemeester van de VVD, PvdA of in mindere mate D66. De ontkerkelijking van Nederland helpt ook aardig mee het CDA de das om te doen. De kerk heeft al lang geen machtsbasis meer in Nederland en een groot deel van Nederland heeft het christendom al lang afgezworen. Kerken moeten sluiten en leden lopen bij het CDA weg. Jong politiek talent meldt zich liever bij de VVD (rechts) of de Partij van de Arbeid (links) aan, omdat een politieke carrière er momenteel bij het CDA gewoonweg niet in zit. Wil je een carrière in de politiek dan zul je de kant uit moeten van VVD of PvdA. Niet bij het CDA.
Sybrand van Haersma Buma heeft de schier onmogelijke taak om het CDA weer terug te brengen in de politieke macht. Maar hij wil hierin maar niet slagen. Fel oppositie voeren helpt niet. Populistische uitspraken ook niet. De kiezer blijft weg. Het CDA moet erg wennen aan de huidige omvang van 12 zetels. Dat is ze sinds de oprichting in 1979 niet overkomen. Ondertussen ziet het CDA met lede ogen aan hoe de komende gemeenteraadsverkiezingen mogelijk de genadeslag zullen betekenen voor het zieltogende CDA. De christendemocraten zijn nu nog ’s lands grootste leverancier van burgemeesters, wethouders en gemeenteraadsleden. Dat is in hoog tempo aan het veranderen. Na 19 maart zullen veel CDA raadsleden vertrekken, en daarmee veel CDA wethouders. Ze dreigen daarom over te stappen naar lokale partijen, VVD en in mindere mate naar de PvdA. Dit soort zaken zijn bekend op het partijbureau en daarom moet er actie worden ondernomen. Het dwingt het CDA tot met maken van andere keuzes. Het is een kat in het nauw die rare sprongen maakt. Het heeft iets weg van de Titanic. De gekozen burgervader is een vinding van D66 en het is niet makkelijk om dat ineens als CDA naar je toe te trekken. Het is daarom niet veel meer dan een lachertje. Net zo’n lachertje als de constante geroep om lagere belastingen, meer macht voor het bedrijfsleven en een kleinere overheid. De kiezer zal deze standpunten tot in lengte van dagen aan de VVD koppelen en niet aan het CDA. Bovendien: waar betaal je die lagere belastingtarieven van? De gekozen burgemeester wordt voor eens en altijd gekoppeld aan D66 en niet aan het CDA. Net als onderwijs aan D66 wordt gekoppeld en cultuur en wetenschap aan de PvdA. Milieu zal aan GroenLinks blijven kleven. Enzovoorts, enzovoorts. In dat landschap is het voor de christendemocraten moeilijk manoeuvreren.
Door te kiezen voor de gekozen burgemeester hopen de christendemocraten het tij te keren. Maar in feite is het een lachertje. Het verkoopt slecht als je decennia lang ergens tegen bent en nu plotseling als een blad aan een boom draait. Dan gaan mensen die keuze analyseren.
Bij deze.
maandag 20 januari 2014
Wie niet horen wil, moet voelen
Morgenmiddag zal PVV Tweede Kamerlid Barry Madlener een burgerinitiatief inbrengen om een referendum te houden over het Nederlandse lidmaatschap van de Europese Unie. De PVV vindt al jaren dat de EU een geldverslindende machtsmachine is, die massa immigratie bevordert en zich alleen maar druk maakt om futiliteiten. Het is een gekonkel van vriendjespolitiek en zakkenvullers over de rug van de Europese bevolking. De PVV ziet het EU project als mislukt, vooral ook door de komst van Bulgaren, Roemenen en Polen die in Nederland het werk afpakken van de oerhollandse blanke kaaskoppen. Bovendien is de eenheidsmunt euro een veel te dure munt, die alleen maar voor crises zorgt. Voorbeelden zijn het pompen van honderden miljarden euro’s in zieltogende landen als Spanje, Portugal en Griekenland. De PVV wil dat Nederland gaat leven naar Zwitsers model: geen open grenzen maar een gecontroleerd lidmaatschap. Wel de lusten, niet de lasten.
De partijen die vóór Europa zijn zetten tegenover de anti-Europa houding van de PVV de voordelen van de open grenzen: overal met één en dezelfde munt betalen dus geen wisselkoersverlies meer. Belangrijker nog zijn de miljoenen banen die door de jaren heen zijn gecreëerd dankzij het lidmaatschap van de EU, voornamelijk in de logistieke sector. Inmiddels is 20% van alle producten die in welke winkel dan ook in Europa te koop zijn, vervoerd door Nederlandse transporteurs. Per jaar verdienen we met z’n allen zo’n slordige 100 miljard euro aan dit doorvoeren. Havens als Rotterdam, Ymuiden en Amsterdam danken hun bestaansrecht puur aan het lidmaatschap van de Europese Unie. Zonder dat lidmaatschap zou het ook niet meer lonen om de luchthavens van Amsterdam, Rotterdam en Eindhoven nog langer open te houden. Het hele industrieterrein in het anders zo nietige Moerdijk had nooit bestaan zonder het lidmaatschap van de Europese Unie. Alleen al op dat industrieterrein werken inmiddels méér mensen dan er woonachtig zijn in de hele gemeente waar Moerdijk onder valt.
Het voorstel van de PVV is bij voorbaat al kansloos. Een forse Kamermeerderheid van VVD, CDA, GroenLinks, D66, ChristenUnie maar ook mijn eigen Partij van de Arbeid zijn tegen en daarmee komt het referendum er niet. En dat is niet alleen jammer, maar ook een gemiste kans.
Laat het maar gebeuren. Laten we luisteren naar de kritiek van de PVV. Laten we luisteren naar de hulpkreten van meer dan driekwart van de Nederlandse bevolking, die uit de EU wil stappen. Geen massa immigratie. Geen moslims. Geen Polen. Geen Roemenen. Geen Bulgaren. We pakken niet de werkgevers aan die deze mensen uitbuiten en behandelen als moderne slaven, maar die mensen zelf zijn schuldig. Laten we dan zien wat er gebeurd als we de Gulden herinvoeren. Dan krijg je weer een nieuw prijswaarderingssysteem en dat houdt in dat de prijzen niet zullen dalen, maar juist stijgen. We zagen dat eerder bij de invoering van de euro en recentelijk nog bij de invoering van de OV-shitkaart (OV-Chipkaart). Laten de uit de EU stappen en laten we dan merken dat grote zeevrachtvervoerders als Maersk, ECT en MOL de Rotterdamse haven links laten liggen en doorvaren naar Antwerpen, dat vervolgens harder groeit dan Rotterdam. Shell zal zijn fabriek in Pernis sluiten en Moerdijk loopt leeg. Laten we zien hoeveel mensen bedrijven weer moeten aannemen om alle exportdocumentatie weer in orde te maken. Een tijdrovend en peperduur proces wat het voor bedrijven oninteressant maakt nog langer in Nederland te zijn gevestigd. Laten we de discussie voor eens en voor altijd beslechten door het referendum te houden en uit de EU te stappen. Het is de enige manier om het Nederlandse volk ervan te overtuigen dat de EU helemaal zo slecht nog niet is.
De huidige smeekbedes van VVD, CDA, GroenLinks, D66, ChristenUnie en de PvdA komen simpelweg gewoon niet aan. Het is tegen dovemansoren. Het gaat slecht in Nederland en daarvan is de EU de schuldige, vindt de PVV(-stemmer). De Nederlander snapt het gewoon niet meer: Grieken die er een puinhoop van maken en vervolgens honderden miljarden euro’s krijgen toegeschoven en in Nederland moeten we daardoor bezuinigen. Het plaatje ligt natuurlijk vele malen ingewikkelder, maar is tegelijkertijd ook voor kenners en volgers al bijna niet meer te volgen, laat staan uitleggen aan de PVV(-stemmers). Het komt er feitelijk op neer dat die honderden miljarden euro’s die “wij” aan de Grieken betalen worden doorgeschoven naar de banken, die er in de jaren ’90 van de vorige eeuw zo’n enorme puinhoop van hebben gemaakt dat wij daar met z’n allen er nu voor betalen. De banken leenden geld uit, dat er niet was, aan mensen die het eigenlijk niet konden (terug)betalen. Dat gebeurde in het klein met de DSB Bank, maar ook in het groot met landen als Spanje, Portugal en dus ook Griekenland. Maar de pech is dat de PVV (-stemmer) dat plaatje niet in ziet. De PVV(-stemmer) ziet niet in dat de banken en verzekeraars aan de leiband moeten worden gelegd. De banken en verzekeraars zijn in de jaren ’90 van de vorige eeuw veel te hard gegroeid en hebben daardoor veel te veel macht gekregen (en die macht hebben ze feitelijk nog steeds). Dat aan banden leggen is niet veel minder dan prima, maar het interesseert de PVV(-stemmer) helemaal niets. Die zien dat hele plaatje niet, want anders zou de woede zich wel richten op de bankdirecteuren en –managers die er destijds zo’n janboel van hebben gemaakt, en niet de machtsmachine die EU heet. De bankdirecteuren en –managers van toen zijn ontslagen bij de ene bank en weer aangenomen bij de volgende. Zij hebben hun baan nog altijd omdat er niet veel van zijn en bovendien hebben zij een immens netwerk, waarvan de bank kan profiteren. Het zijn dus nog altijd dezelfde mensen die aan de knoppen zitten als destijds, alleen hebben die mensen nu een andere naam op hun visitekaartje staan.
Maar wie niet wil luisteren naar de smeekbedes van de pro-Europa partijen moet maar voelen. Hou dat referendum en maak een einde aan de zenuwslopende discussie, waarin voor- en tegenstanders elkaar nodeloos toeschreeuwen en uitschelden. Daarna stappen we als Nederland uit de Europese Unie. Daarna zien we wel weer verder, want dan is de PVV van het politieke strijdtoneel weggevaagd en kunnen VVD en PvdA de rommel opruimen met nieuwe bezuinigingsrondes.
Net als nu gebeurd.
De partijen die vóór Europa zijn zetten tegenover de anti-Europa houding van de PVV de voordelen van de open grenzen: overal met één en dezelfde munt betalen dus geen wisselkoersverlies meer. Belangrijker nog zijn de miljoenen banen die door de jaren heen zijn gecreëerd dankzij het lidmaatschap van de EU, voornamelijk in de logistieke sector. Inmiddels is 20% van alle producten die in welke winkel dan ook in Europa te koop zijn, vervoerd door Nederlandse transporteurs. Per jaar verdienen we met z’n allen zo’n slordige 100 miljard euro aan dit doorvoeren. Havens als Rotterdam, Ymuiden en Amsterdam danken hun bestaansrecht puur aan het lidmaatschap van de Europese Unie. Zonder dat lidmaatschap zou het ook niet meer lonen om de luchthavens van Amsterdam, Rotterdam en Eindhoven nog langer open te houden. Het hele industrieterrein in het anders zo nietige Moerdijk had nooit bestaan zonder het lidmaatschap van de Europese Unie. Alleen al op dat industrieterrein werken inmiddels méér mensen dan er woonachtig zijn in de hele gemeente waar Moerdijk onder valt.
Het voorstel van de PVV is bij voorbaat al kansloos. Een forse Kamermeerderheid van VVD, CDA, GroenLinks, D66, ChristenUnie maar ook mijn eigen Partij van de Arbeid zijn tegen en daarmee komt het referendum er niet. En dat is niet alleen jammer, maar ook een gemiste kans.
Laat het maar gebeuren. Laten we luisteren naar de kritiek van de PVV. Laten we luisteren naar de hulpkreten van meer dan driekwart van de Nederlandse bevolking, die uit de EU wil stappen. Geen massa immigratie. Geen moslims. Geen Polen. Geen Roemenen. Geen Bulgaren. We pakken niet de werkgevers aan die deze mensen uitbuiten en behandelen als moderne slaven, maar die mensen zelf zijn schuldig. Laten we dan zien wat er gebeurd als we de Gulden herinvoeren. Dan krijg je weer een nieuw prijswaarderingssysteem en dat houdt in dat de prijzen niet zullen dalen, maar juist stijgen. We zagen dat eerder bij de invoering van de euro en recentelijk nog bij de invoering van de OV-shitkaart (OV-Chipkaart). Laten de uit de EU stappen en laten we dan merken dat grote zeevrachtvervoerders als Maersk, ECT en MOL de Rotterdamse haven links laten liggen en doorvaren naar Antwerpen, dat vervolgens harder groeit dan Rotterdam. Shell zal zijn fabriek in Pernis sluiten en Moerdijk loopt leeg. Laten we zien hoeveel mensen bedrijven weer moeten aannemen om alle exportdocumentatie weer in orde te maken. Een tijdrovend en peperduur proces wat het voor bedrijven oninteressant maakt nog langer in Nederland te zijn gevestigd. Laten we de discussie voor eens en voor altijd beslechten door het referendum te houden en uit de EU te stappen. Het is de enige manier om het Nederlandse volk ervan te overtuigen dat de EU helemaal zo slecht nog niet is.
De huidige smeekbedes van VVD, CDA, GroenLinks, D66, ChristenUnie en de PvdA komen simpelweg gewoon niet aan. Het is tegen dovemansoren. Het gaat slecht in Nederland en daarvan is de EU de schuldige, vindt de PVV(-stemmer). De Nederlander snapt het gewoon niet meer: Grieken die er een puinhoop van maken en vervolgens honderden miljarden euro’s krijgen toegeschoven en in Nederland moeten we daardoor bezuinigen. Het plaatje ligt natuurlijk vele malen ingewikkelder, maar is tegelijkertijd ook voor kenners en volgers al bijna niet meer te volgen, laat staan uitleggen aan de PVV(-stemmers). Het komt er feitelijk op neer dat die honderden miljarden euro’s die “wij” aan de Grieken betalen worden doorgeschoven naar de banken, die er in de jaren ’90 van de vorige eeuw zo’n enorme puinhoop van hebben gemaakt dat wij daar met z’n allen er nu voor betalen. De banken leenden geld uit, dat er niet was, aan mensen die het eigenlijk niet konden (terug)betalen. Dat gebeurde in het klein met de DSB Bank, maar ook in het groot met landen als Spanje, Portugal en dus ook Griekenland. Maar de pech is dat de PVV (-stemmer) dat plaatje niet in ziet. De PVV(-stemmer) ziet niet in dat de banken en verzekeraars aan de leiband moeten worden gelegd. De banken en verzekeraars zijn in de jaren ’90 van de vorige eeuw veel te hard gegroeid en hebben daardoor veel te veel macht gekregen (en die macht hebben ze feitelijk nog steeds). Dat aan banden leggen is niet veel minder dan prima, maar het interesseert de PVV(-stemmer) helemaal niets. Die zien dat hele plaatje niet, want anders zou de woede zich wel richten op de bankdirecteuren en –managers die er destijds zo’n janboel van hebben gemaakt, en niet de machtsmachine die EU heet. De bankdirecteuren en –managers van toen zijn ontslagen bij de ene bank en weer aangenomen bij de volgende. Zij hebben hun baan nog altijd omdat er niet veel van zijn en bovendien hebben zij een immens netwerk, waarvan de bank kan profiteren. Het zijn dus nog altijd dezelfde mensen die aan de knoppen zitten als destijds, alleen hebben die mensen nu een andere naam op hun visitekaartje staan.
Maar wie niet wil luisteren naar de smeekbedes van de pro-Europa partijen moet maar voelen. Hou dat referendum en maak een einde aan de zenuwslopende discussie, waarin voor- en tegenstanders elkaar nodeloos toeschreeuwen en uitschelden. Daarna stappen we als Nederland uit de Europese Unie. Daarna zien we wel weer verder, want dan is de PVV van het politieke strijdtoneel weggevaagd en kunnen VVD en PvdA de rommel opruimen met nieuwe bezuinigingsrondes.
Net als nu gebeurd.
zaterdag 4 januari 2014
Lik op stuk
Voor veel hulpverleners is de jaarwisseling geen gelukkige tijd. Iedere jaarwisseling opnieuw worden zijn bekogeld met flessen, stenen en vuurwerk. Ook worden ze geschopt, geslagen en uitgescholden. Allemaal door dronkaards die zichzelf even niet in de hand hebben. De meesten van die dronkaards zijn zover heen dat ze niet door hebben wat ze aan het doen zijn. Zij worden opgepakt en mogen de rest van de jaarwisseling in de cel doorbrengen. De volgende dag worden ze wakker in een politiecel en hebben ze geen idee waarom. Ze zijn immers weer bij hun positieven en krijgen dan te horen wat ze die nacht ervóór hebben gedaan. Daarna mogen ze niet naar huis, maar moeten wachten op een proces. Dat houdt in nog eens een paar dagen de politiecel in, totdat het proces heeft plaatsgevonden. Dat kan niet direct op 1 januari, maar een paar dagen later. Op de dag van het proces spreekt de rechter direct vonnis, waartegen geen hoger beroep mogelijk is. De straffen zijn zwaar. Hoger dan normaal.
Geweld tegen hulpverleners is niet te tolereren, vindt de rechter en veroordeelt een man voor het gooien van een bierflesje tot 10 maanden cel. Een ander man heeft een trap uitgedeeld aan een agent en mag 4 maanden brommen. Een jonge vrouw van iets over de twintig heeft een bevel van de politie om te vertrekken niet opgevolgd en bleef de politie uitdagen haar te arresteren. Dat gebeurde ook en ook zij mocht een maand brommen. Allemaal hebben ze bij de volgende jaarwisseling een gebiedsverbod. Het is slechts en greep uit de tientallen vonnissen die deze week zijn uitgesproken naar geweldplegers. De rechters legden tijdens deze supersnelrecht procedures zware en hoge straffen op aan de daders.
Bij de vorige jaarwisseling ging dat wel anders. Toen legden de rechters lagere straffen op aan de vandalen. Het zorgde voor een storm aan verontwaardiging vanuit de maatschappij en kritiek vanuit de politiek. Er moest harder worden gestraft, want anders zouden de daders het nooit afleren. De meeste rechters volgden die kritiek en dus werden de daders nu extra hard gestraft. De politiek had de wet immers zo veranderd dat de rechters nu wel moesten volgen en dat gebeurde ook. De maatschappij was blij. De politiek was blij. De minister van Veiligheid en Justitie noemde het zelfs een succes. Advocaten waren minder blij, want zij hadden nauwelijks tijd om dossierstukken door te nemen en met hun cliënt te praten. Op deze manier konden ze hun cliënt nauwelijks verdedigen. Ook omdat er geen hoger beroep mogelijk is in supersnelrechtzaken staan zij buitenspel. Zij moeten machteloos toezien hoe hun cliënt wordt veroordeeld.
Het heeft bijna iets weg van een showproces. Vonnissen die aan de lopende band worden uitgesproken en advocaten die daar maar bijstaan alsof ze niet bestaan. Het zijn taferelen die we kennen uit politiek instabiele en onderontwikkelde landen, evenals geleide democratieën en dictatoriale regimes. Voor het oog van de wereld krijgt de verdachte een eerlijk proces, maar feitelijk is het vonnis al geveld. De verdachte staat erbij en kijkt ernaar. Advocaten roepen nog wel iets, maar de rechter is daar doof voor. De verdachte is geen verdachte. Hij is schuldig en dient per direct te worden opgesloten. Voor ondermijning van de staat. Voor de buitenwereld wordt daar ook nog eens een aanklacht aan toegevoegd waar de Westerse wereld tevreden mee zou zijn: belastingfraude, diefstal of terrorisme. Vooral die laatste aanklacht wordt te pas en te onpas toegevoegd aan aanklachten. Want de Westerse wereld heeft nou eenmaal besloten dat terroristen geen plaats hebben in de maatschappij. Zij dienen te worden opgesloten. Hoge straffen. Maar ook voor deze aanklacht wordt in die landen supersnelrecht gesproken. Camera’s en andere media mag daarbij aanwezig zijn.
Het gebeurde inmiddels talloze mensen; van de leden van Pussy Riot tot Julia Timosjenko. Zij werden allemaal uitgeschakeld en door ze voor langere- of korte tijd in de cel te zetten. Tot ontsteltenis van de Westerse wereld, waaronder ook Nederland. Het kon allemaal niet. Het ging tegen alle normen en waarden in. De Westerse wereld begon zelfs met mensenrechten te zwaaien. Die processen waren door de politiek georkestreerd. De rechters moeten onafhankelijk zijn en niet worden gestuurd door de dan heersende president. Een advocaat moest zijn cliënt kunnen verdedigen. De verdachten moesten – hoe erg hun daad ook – een eerlijk proces krijgen. Talloze wereldleiders liepen de deur plat in China, Rusland, Oekraïne en andere politiek nogal discutabele regimes of met een nogal discutabel rechtssysteem om ze te van te overtuigen deze mensen beter te berechten. De regimes antwoordde dat buitenlandse regeringen zich niet mochten bemoeien met binnenlandse aangelegenheden. Volgens hen waren de rechters echt onafhankelijk, maar in de Westerse wereld werd daaraan getwijfeld. Maar vooral Rusland en China wijzen de Westerse wereld dan maar al te graag op bijvoorbeeld Guantanamo Bay, een stukje niemandsland in het Caraïbisch gebied waar mensen zonder vorm van aanklacht of bewijsstukken al bijna twaalf jaar vast zitten. Voor hen nog altijd geen eerlijk proces. Geen advocaat die ze mag bijstaan. Ze zitten daar vast omdat de Westerse wereld ze verdenkt van terrorisme. Maar bewijs daarvoor is na twaalf jaar nog steeds niet geleverd.
De link met het supersnelrechtsysteem is zo gelegd. Zeker nu er deze jaarwisseling stevigere en hardere straffen zijn opgelegd: net als in landen met een nogal twijfelachtig rechtssysteem hebben ook hier geen kans om hun cliënt voldoende bij te staan. Nu het zo succesvol is zullen er binnenkort stemmen opgaan om het systeem uit te breiden. Dan worden niet alleen verdachten van de nieuwjaarsnacht opgepakt, gearresteerd, in de politiecel gezet en via supersnelrecht een aantal maanden de gevangenis ingesmeten. Dan worden ook andere vergrijpen die worden gepleegd gedurende het hele jaar via supersnelrecht veroordeeld. Lik op stuk beleid heet dat. Geweldig beleid, vindt de VVD. Ook de PVV zal dit toejuichen en het initiatief nemen tot een forse uitbreiding van het systeem. Nu het systeem succesvol is en zijn uitwerking heeft bewezen zal de maatschappij het met e PVV en VVD eens zijn en dus zal er over een paar jaar in veel meer zaken snel vonnis worden gesproken. Zonder advocaat, zonder aanklacht en zonder verdediging.
Maar een proces waarin een advocaat zijn cliënt niet of nauwelijks kan verdedigen is geen proces. Hoe erg het vergrijp ook is; een verdachte moet zichzelf altijd kunnen verdedigen. Wanneer dat niet meer mogelijk is, is het beroep van advocaat een uitstervend beroep. Immers bepaalt de politiek de strafmaat. Een verdachte is geen verdachte meer, maar al schuldig voordat de rechtszaak goed en wel is begonnen. Je bent schuldig totdat het tegendeel bewezen is. De verdenking is al genoeg. Bewijsmateriaal is niet meer nodig. Het is een juridische show vergelijkbaar met rechtszaken uit landen waar een nogal discutabel rechtssysteem heerst. Een systeem dat tot voor kort nog massaal werd veroordeeld door diezelfde Westerse wereld, waaronder dus ook Nederland! Nu doen we het zelf hier ook.
En dat is een zorgelijke ontwikkeling.
Geweld tegen hulpverleners is niet te tolereren, vindt de rechter en veroordeelt een man voor het gooien van een bierflesje tot 10 maanden cel. Een ander man heeft een trap uitgedeeld aan een agent en mag 4 maanden brommen. Een jonge vrouw van iets over de twintig heeft een bevel van de politie om te vertrekken niet opgevolgd en bleef de politie uitdagen haar te arresteren. Dat gebeurde ook en ook zij mocht een maand brommen. Allemaal hebben ze bij de volgende jaarwisseling een gebiedsverbod. Het is slechts en greep uit de tientallen vonnissen die deze week zijn uitgesproken naar geweldplegers. De rechters legden tijdens deze supersnelrecht procedures zware en hoge straffen op aan de daders.
Bij de vorige jaarwisseling ging dat wel anders. Toen legden de rechters lagere straffen op aan de vandalen. Het zorgde voor een storm aan verontwaardiging vanuit de maatschappij en kritiek vanuit de politiek. Er moest harder worden gestraft, want anders zouden de daders het nooit afleren. De meeste rechters volgden die kritiek en dus werden de daders nu extra hard gestraft. De politiek had de wet immers zo veranderd dat de rechters nu wel moesten volgen en dat gebeurde ook. De maatschappij was blij. De politiek was blij. De minister van Veiligheid en Justitie noemde het zelfs een succes. Advocaten waren minder blij, want zij hadden nauwelijks tijd om dossierstukken door te nemen en met hun cliënt te praten. Op deze manier konden ze hun cliënt nauwelijks verdedigen. Ook omdat er geen hoger beroep mogelijk is in supersnelrechtzaken staan zij buitenspel. Zij moeten machteloos toezien hoe hun cliënt wordt veroordeeld.
Het heeft bijna iets weg van een showproces. Vonnissen die aan de lopende band worden uitgesproken en advocaten die daar maar bijstaan alsof ze niet bestaan. Het zijn taferelen die we kennen uit politiek instabiele en onderontwikkelde landen, evenals geleide democratieën en dictatoriale regimes. Voor het oog van de wereld krijgt de verdachte een eerlijk proces, maar feitelijk is het vonnis al geveld. De verdachte staat erbij en kijkt ernaar. Advocaten roepen nog wel iets, maar de rechter is daar doof voor. De verdachte is geen verdachte. Hij is schuldig en dient per direct te worden opgesloten. Voor ondermijning van de staat. Voor de buitenwereld wordt daar ook nog eens een aanklacht aan toegevoegd waar de Westerse wereld tevreden mee zou zijn: belastingfraude, diefstal of terrorisme. Vooral die laatste aanklacht wordt te pas en te onpas toegevoegd aan aanklachten. Want de Westerse wereld heeft nou eenmaal besloten dat terroristen geen plaats hebben in de maatschappij. Zij dienen te worden opgesloten. Hoge straffen. Maar ook voor deze aanklacht wordt in die landen supersnelrecht gesproken. Camera’s en andere media mag daarbij aanwezig zijn.
Het gebeurde inmiddels talloze mensen; van de leden van Pussy Riot tot Julia Timosjenko. Zij werden allemaal uitgeschakeld en door ze voor langere- of korte tijd in de cel te zetten. Tot ontsteltenis van de Westerse wereld, waaronder ook Nederland. Het kon allemaal niet. Het ging tegen alle normen en waarden in. De Westerse wereld begon zelfs met mensenrechten te zwaaien. Die processen waren door de politiek georkestreerd. De rechters moeten onafhankelijk zijn en niet worden gestuurd door de dan heersende president. Een advocaat moest zijn cliënt kunnen verdedigen. De verdachten moesten – hoe erg hun daad ook – een eerlijk proces krijgen. Talloze wereldleiders liepen de deur plat in China, Rusland, Oekraïne en andere politiek nogal discutabele regimes of met een nogal discutabel rechtssysteem om ze te van te overtuigen deze mensen beter te berechten. De regimes antwoordde dat buitenlandse regeringen zich niet mochten bemoeien met binnenlandse aangelegenheden. Volgens hen waren de rechters echt onafhankelijk, maar in de Westerse wereld werd daaraan getwijfeld. Maar vooral Rusland en China wijzen de Westerse wereld dan maar al te graag op bijvoorbeeld Guantanamo Bay, een stukje niemandsland in het Caraïbisch gebied waar mensen zonder vorm van aanklacht of bewijsstukken al bijna twaalf jaar vast zitten. Voor hen nog altijd geen eerlijk proces. Geen advocaat die ze mag bijstaan. Ze zitten daar vast omdat de Westerse wereld ze verdenkt van terrorisme. Maar bewijs daarvoor is na twaalf jaar nog steeds niet geleverd.
De link met het supersnelrechtsysteem is zo gelegd. Zeker nu er deze jaarwisseling stevigere en hardere straffen zijn opgelegd: net als in landen met een nogal twijfelachtig rechtssysteem hebben ook hier geen kans om hun cliënt voldoende bij te staan. Nu het zo succesvol is zullen er binnenkort stemmen opgaan om het systeem uit te breiden. Dan worden niet alleen verdachten van de nieuwjaarsnacht opgepakt, gearresteerd, in de politiecel gezet en via supersnelrecht een aantal maanden de gevangenis ingesmeten. Dan worden ook andere vergrijpen die worden gepleegd gedurende het hele jaar via supersnelrecht veroordeeld. Lik op stuk beleid heet dat. Geweldig beleid, vindt de VVD. Ook de PVV zal dit toejuichen en het initiatief nemen tot een forse uitbreiding van het systeem. Nu het systeem succesvol is en zijn uitwerking heeft bewezen zal de maatschappij het met e PVV en VVD eens zijn en dus zal er over een paar jaar in veel meer zaken snel vonnis worden gesproken. Zonder advocaat, zonder aanklacht en zonder verdediging.
Maar een proces waarin een advocaat zijn cliënt niet of nauwelijks kan verdedigen is geen proces. Hoe erg het vergrijp ook is; een verdachte moet zichzelf altijd kunnen verdedigen. Wanneer dat niet meer mogelijk is, is het beroep van advocaat een uitstervend beroep. Immers bepaalt de politiek de strafmaat. Een verdachte is geen verdachte meer, maar al schuldig voordat de rechtszaak goed en wel is begonnen. Je bent schuldig totdat het tegendeel bewezen is. De verdenking is al genoeg. Bewijsmateriaal is niet meer nodig. Het is een juridische show vergelijkbaar met rechtszaken uit landen waar een nogal discutabel rechtssysteem heerst. Een systeem dat tot voor kort nog massaal werd veroordeeld door diezelfde Westerse wereld, waaronder dus ook Nederland! Nu doen we het zelf hier ook.
En dat is een zorgelijke ontwikkeling.
woensdag 18 december 2013
Politicus van het Jaar
Traditiegetrouw komen zo vlak voor de kerst de lijstjes weer tevoorschijn. De Ondernemer van het Jaar, de Taart van het Jaar, het TV programma van het Jaar, de Zakenman van het Jaar, de Zakenvrouw van het Jaar, de Sportman van het Jaar, de Sportvrouw van het Jaar, de Auto van het Jaar… noem het maar op. Het belangrijkste lijstje der lijstjes is echter de Politicus van het Jaar. Hierin kiezen pers en publiek de belangrijkste man of vrouw die iets voor ze heeft kunnen betekenen in Den Haag. De pers koos unaniem voor minister van Financiën Jeroen Dijsselbloem. Hem wordt degelijkheid, vastberadenheid en vasthoudendheid toegeworpen. Dijsselbloem straalde rust en karakter uit. Het publiek koos voor Geert Wilders, omdat hij wil vasthouden aan de in de afgelopen veertig jaar opgebouwde verworvenheden. Tweede bij het publiek werd Jeroen Dijsselbloem. Daarmee is het lijstje nog niet af. Wie viel er op? Wie viel er zwaar tegen? Wie krijgt de lofzang en wie moet zo snel mogelijk afzwaaien? Een lijstje:
Tegenvallers/floppen:
Ronald Plasterk (minister van Binnenlandse Zaken, PvdA) (Rapportcijfer: 5) Plasterk was eerder Minister van Onderwijs en dat paste hem als een maatpak. Hij kwam persoonlijk op voor de homo emancipatie, waarmee hij veel lof oogstte onder zowel homo’s als niet homo’s. Bij studenten en leraren was hij mateloos populair. Hij sprak hun taal. Hun niveau. Als minister van Binnenlandse Zaken bakt Plasterk er echter helemaal niets van. Hij stuntelt en heeft geen idee waarover hij praat. Het ziet er naar uit dat hij de 12 provincies niet krijgt omgevormd tot 5 landsdelen (een wens van de VVD). Plasterk komt ook over alsof hij hier duidelijk zelf ook geen zin in heeft. Plasterk oogt ongemotiveerd en heeft geen kennis van zaken. Onvoldoende voor Plasterk.
Emile Roemer (fractievoorzitter, SP) (Rapportcijfer: 4,5) Na de verkiezingen van 2012 was Emile Roemer de eerste partijleider die hand in eigen boezem stak en toegaf dat hij teveel had blindgevaren op de peilingen van Maurice de Hond. De SP was daarin mateloos populair en dat maakte van Roemer een arrogante betweter. Roemer gaf de fout toe en oogstte daarmee respect. Één van de weinige politici die zijn fout durfde toe te geven, gaven vriend en vijand hem na. Maar gaandeweg 2013 verstomde Roemer en de enige woorden die in het woordenboek van Roemer staan zijn ‘NEE’ en ‘TEGEN’. Het maakt de SP niet veel populairder dan aartsrivaal PvdA. Sterker nog: de SP stijgt alleen maar door de impopulariteit van de PvdA en niet omdat ze oplossingen of een degelijk alternatief biedt. Het had niet veel gescheeld of Roemer mocht hetzelfde doen wat de PvdA nu doet: VVD beleid uitvoeren. Roemer stemde mee in een motie van wantrouwen tegen dit Kabinet. Logisch, maar die motie was geïnitieerd door de PVV. Alleen al daarom krijgt de voormalige schoolmeester en goedlachse Brabander een onvoldoende. Maar is ruimte voor verbetering, als Roemer ook nu weer de hand in eigen boezem steekt. Maar dat is nog maar de vraag.
Ivo Opstelten (minister van Veiligheid en Justitie, VVD) (Rapportcijfer: 4) Als burgemeester één van de besten ter wereld, achter zijn PvdA collega Job Cohen. Waar Ivo kwam, keerde de rust weder. Als minister van het voor de VVD zo belangrijke ministerie van Justitie stelt brombeer Opstelten ('ome Ivo' voor intimi) zwaar teleur. Eerst werd nog gedacht omdat hij onder de plak van Geert Wilders zat en daarom geen vrijheid had om zijn taken uit te voeren. Nu de druk van Wilders weg is, heeft Opstelten het nog altijd erg moeilijk. Ivo is dik in de zeventig als hij klaar is met zijn ministerschap. Hij straalt ook uit dat hij aan een welverdiende rust toe is. Het ministerschap is duidelijk teveel gevraagd voor hem. Zonde, want als burgemeester was het een kei.
Jetta Klijnsma (staatssecretaris van Sociale Zaken, PvdA) (Rapportcijfer: 3) Ooit het sociale gezicht van de Partij van de Arbeid, maar nu een loopjongetje van VVD beleid. Een nette vrouw, die vriendelijk en aimabel over komt. Mateloos populair onder PvdA kiezers. Na Diederik Samsom kreeg zij de meeste voorkeurstemmen. De verwachtingen waren dus hoog gespannen toen ze terugkeerde op de plek waar ze eerder furore maakte: als staatssecretaris van Sociale Zaken. Het aanscherpen van de bijstandswet (3 maanden geen bijstand als je de Nederlandse taal niet spreekt) en het afschaffen van sociale werkplaatsen is niet wat haar kiezers voor ogen hadden. Jetta, krijg je sociale gezicht weer terug of het is afgelopen met je voorkeurstemmen.
Fred Teeven (staatssecretaris van Veiligheid en Justitie, VVD) (Rapportcijfer: 3) Teeven deed een meesterlijke carrière zet en verruilde op tijd het zieltogende LPF voor de VVD. Als man met kennis en ervaring (hij was eerder Officier van Justitie in Haarlem) werd veel van hem verwacht, maar Teeven hobbelt van blunder naar blunder. Van Dolmatov naar een gesprek van de van corruptie verdachte partijgenoot Jos van Rey, een telefoongesprek dat stom toevallig ook niet was opgenomen. Alle gesprekken worden namelijk altijd opgenomen, maar deze toevallig niet. De stroom viel namelijk uit. He, wat stom! En er was ook geen backup systeem? Ook was er geen transcriptie van het gesprek. Fred krijgt een dikke onvoldoende.
Sybrand van Haersma Buma (fractievoorzitter, CDA) (Rapportcijfer: 1) Sybrand van Haersma Buma (‘Buma’ voor intimi) heeft misschien wel de zwaarste taak waar een CDA-leider ooit voor heeft gestaan: het CDA weer laten meetellen in de Nederlandse politiek. Het gaat hem slecht af. Ondanks de teleurgestelde kiezer lukt het de Fries niet de kiezer terug te halen naar het CDA. Daar bovenop komt dat het CDA financieel nagenoeg aan de grond zit, dus het kan ook niet zoveel. In de peilingen stijgt het CDA wel, maar staat nog altijd op een teleurstellende 22 zetels; een verdubbeling van het huidige aantal maar nog altijd te weinig om de christendemocraten weer te laten meetellen. Van Haersma Buma komt totaal niet over, heeft geen charisma en geen kennis van zaken. Met zijn VVD betogen over lagere belastingen en een kleinere overheden staat hij eigenlijk alleen maar aan de zijlijn. Van Haersma Buma zou prima functioneren als burgemeester van een middelgrote gemeente, maar slaat een pleefiguur als leider van wat decennia lang de grootste partij van Nederland was.
De toppers:
Lodewijk Asscher (minister van Sociale Zaken, PvdA) (Rapportcijfer: 9) Ooit de beste wethouder van Nederland en dan is het nog maar een kwestie van tijd voordat je minister wordt. Als wethouder van Amsterdam oogstte de dertiger veel lof met zijn sociale beleid en woon daarom verkiezingen na verkiezingen. Asscher is niet alleen het sociale gezicht van de Partij van de Arbeid, maar zeker ook staatsman waardig. Als hij de minister president vervangt, dan staat daar toch wel een staatsman de pers wekelijks te woord. Asscher is intelligent en beheerst. Hij straalt rust uit en komt over als een kundig man. Asscher komt uit de talent pool van de PvdA; een lijstje dat op het partijbureau circuleert waarop talentvolle partijgenoten staan die in de gaten moeten worden gehouden. Binnen de PvdA gaan al zachtjes stemmen op dat hij de opvolger zou moeten worden van Mark Rutte en niet driftkikker Diederik Samsom. Zelf ontkent Asscher en blijft bescheiden, rustig en beheerst. Zoals altijd. En dat siert hem.
Jeroen Dijsselbloem (minister van Financiën, PvdA) (Rapportcijfer: 8) Vriend en vijand zingt de lofzang over Jeroen Dijsselbloem. Rustig, beheerst, netjes, instemmend maar zeker ter zake kundig. Dijsselbloem past zonder meer in het rijtje van lovenswaardige ministers van Financiën, tussen Wim Duijsenberg, Wim Kok, Gerrit Zalm en Wouter Bos. Dijsselbloem voerde in Europa de regie bij het aanpakken van de banken en de doorgeslagen bonuscultuur. Bij het omvallen van Cyprus liet hij de banken opdraaien voor de kosten en in Nederland pakte hij de brievenbusfirma's aan. Bij het bijna failliet van SNS Reaal liet hij de aandeelhouders voor het grootste deel van de kosten opdraaien. In Europa werd hij in het diepste geheim in het zadel gehesen als voorzitter van de Eurogroep, ruim vóór de verkiezingen van 2012 al bekokstooft door Finland en Duitsland. Eerder deze maand reconstrueerde het Britse tijdschrift The Economist zijn stormachtige opkomst in de Europese politiek. Maar zijn belangrijkste opdracht blijft het op orde brengen van de Nederlandse staatskas en deze rol vervult hij met verve. Krachtig en recht op zijn doel af. Dijsselbloem gaat een glorieuze toekomst tegemoet. Zeker in Europa.
Alexander Pechtold (fractievoorzitter, D66) (Rapportcijfer: 7,5) Als er iemand een bedrijfspoedel is, dan is dat D66 voorman Alexander Pechtold. Veel genoemd als opvolger van de zwaar beschadigde burgemeester van Utrecht, Aleid Wolfsen. Pechtold bedankte voor de eer omdat hij vond dat zijn missie in Den Haag lag. Onder leiding van Pechtold kwamen het Woonakkoord en het Pensioenakkoord tot stand. En er ligt nog méér in het verschiet. Pechtold waarschuwde de andere deelnemende partijen er namelijk voor dat als dit kabinet zou vallen, er nieuwe verkiezingen zouden komen en de kans dan groot zou zijn dat Geert Wilders die glansrijk zou winnen. Voor deze regierol verdient de D66 voorman alle lof. Hij houdt het Kabinet in stand en zorgt er hoogstpersoonlijk voor, dat de 4 jaar worden vol gemaakt. Het zorgt voor rust en stabiliteit in de Nederlandse politiek en, niet onbelangrijk: Hierdoor wordt de PVV politiek uitgeschakeld. Door deze steun en regie kan een volgend kabinet bijna niet meer om D66 heen. Zeker als in dat Kabinet PvdA of VVD of beiden zijn vertegenwoordigd.
Arie Slob (fractievoorzitter, ChristenUnie) (Rapportcijfer: 7,5) De ChristenUnie is één van de laatste partijen in Nederland die vasthoudt aan haar idealen en echt luistert naar haar achterban. Toch durft de ChristenUnie risico’s te nemen en dat siert ze. Het is geen streng-Christelijke partij, maar een kopie van de PvdA, overgoten met een christelijk sausje. Het helpt de PvdA de winter door, want anders zouden alle akkoorden wel erg rechts worden. Slob had de zware taak de mateloos populaire André Rouvoet op te volgen, maar doet dit met verve. Slob is samen met Pechtold de regisseur van dit Kabinet. Slob doet wat Samsom na laat en vervult die taak alsof het zijn levenswerk is.
Geert Wilders (partijleider, PVV) (Rapportcijfer: 6) Geert heeft geen oplossingen. Wat hij zegt is feitelijk oude wijn in nieuwe zakken. Geert is tegen Europa, tegen Moslims, tegen dit Kabinet en tegen de euro. Tegen. Tegen. Tegen. Maar dan is er die keerzijde van de blonde Limburger: waar Geert komt is iets aan de hand. Geert Wilders heeft magnifiek en haast onnavolgbaar taalgebruik. Wat hij zegt wordt 3 weken nadien nog steeds herhaald en geanalyseerd. Daarmee haalt hij zetels en is populair in de peilingen. Het probleem is dat de hele PVV is opgehangen aan Geert. Geert heeft de regie en deelt de lakens uit. Tweede probleem is dat Wilders het voor zichzelf vrijwel onmogelijk heeft gemaakt om nog aan welke regering dan ook deel te nemen, omdat hij wel roept, maar geen verantwoordelijkheid wil nemen voor wat hij zegt. Hij roept wat en duikt vervolgens weg. Wilders is geen talent voor de toekomst. Maar het is wel een entertainer. En wat voor één!
Bram van Ojik (fractievoorzitter, GroenLinks) Rapportcijfer: 5,5 - Bram van Ojik werd partijleider van een partij in verval. Jolande Sap had gezorgd voor een mega nederlaag en partijleider Heleen Weenink had gezorgd voor rommel in de partij. GroenLinks duikelde van 12 naar 3 zetels. Door een lijstverbinding met bloedbroeder PvdA kwam daar nog één zetel bij, waar die bij de PvdA eraf ging. Van Ojik mocht de rommel opruimen en doet dat naar behoren. Constructief en meewerken is de voormalige topambtenaar echter niet. Een uitgestoken hand blijft uit en GroenLinks kent eigenlijk net als de SP alleen maar de woorden ‘NEE’ en ‘TEGEN’. Van Ojik wil meepraten, maar geen spijkers met koppen slaan. Het zou hem sieren als GroenLinks de PvdA wat meer ondersteunt, omdat GroenLinks hun huidige voortbestaan feitelijk aan de sociaaldemocraten te danken hebben. Was er geen lijstverbinding geweest, dan bestonden ze alleen nog maar lokaal. Het wordt tijd dat Van Ojik zich dat beseft.
Tegenvallers/floppen:
Ronald Plasterk (minister van Binnenlandse Zaken, PvdA) (Rapportcijfer: 5) Plasterk was eerder Minister van Onderwijs en dat paste hem als een maatpak. Hij kwam persoonlijk op voor de homo emancipatie, waarmee hij veel lof oogstte onder zowel homo’s als niet homo’s. Bij studenten en leraren was hij mateloos populair. Hij sprak hun taal. Hun niveau. Als minister van Binnenlandse Zaken bakt Plasterk er echter helemaal niets van. Hij stuntelt en heeft geen idee waarover hij praat. Het ziet er naar uit dat hij de 12 provincies niet krijgt omgevormd tot 5 landsdelen (een wens van de VVD). Plasterk komt ook over alsof hij hier duidelijk zelf ook geen zin in heeft. Plasterk oogt ongemotiveerd en heeft geen kennis van zaken. Onvoldoende voor Plasterk.
Emile Roemer (fractievoorzitter, SP) (Rapportcijfer: 4,5) Na de verkiezingen van 2012 was Emile Roemer de eerste partijleider die hand in eigen boezem stak en toegaf dat hij teveel had blindgevaren op de peilingen van Maurice de Hond. De SP was daarin mateloos populair en dat maakte van Roemer een arrogante betweter. Roemer gaf de fout toe en oogstte daarmee respect. Één van de weinige politici die zijn fout durfde toe te geven, gaven vriend en vijand hem na. Maar gaandeweg 2013 verstomde Roemer en de enige woorden die in het woordenboek van Roemer staan zijn ‘NEE’ en ‘TEGEN’. Het maakt de SP niet veel populairder dan aartsrivaal PvdA. Sterker nog: de SP stijgt alleen maar door de impopulariteit van de PvdA en niet omdat ze oplossingen of een degelijk alternatief biedt. Het had niet veel gescheeld of Roemer mocht hetzelfde doen wat de PvdA nu doet: VVD beleid uitvoeren. Roemer stemde mee in een motie van wantrouwen tegen dit Kabinet. Logisch, maar die motie was geïnitieerd door de PVV. Alleen al daarom krijgt de voormalige schoolmeester en goedlachse Brabander een onvoldoende. Maar is ruimte voor verbetering, als Roemer ook nu weer de hand in eigen boezem steekt. Maar dat is nog maar de vraag.
Ivo Opstelten (minister van Veiligheid en Justitie, VVD) (Rapportcijfer: 4) Als burgemeester één van de besten ter wereld, achter zijn PvdA collega Job Cohen. Waar Ivo kwam, keerde de rust weder. Als minister van het voor de VVD zo belangrijke ministerie van Justitie stelt brombeer Opstelten ('ome Ivo' voor intimi) zwaar teleur. Eerst werd nog gedacht omdat hij onder de plak van Geert Wilders zat en daarom geen vrijheid had om zijn taken uit te voeren. Nu de druk van Wilders weg is, heeft Opstelten het nog altijd erg moeilijk. Ivo is dik in de zeventig als hij klaar is met zijn ministerschap. Hij straalt ook uit dat hij aan een welverdiende rust toe is. Het ministerschap is duidelijk teveel gevraagd voor hem. Zonde, want als burgemeester was het een kei.
Jetta Klijnsma (staatssecretaris van Sociale Zaken, PvdA) (Rapportcijfer: 3) Ooit het sociale gezicht van de Partij van de Arbeid, maar nu een loopjongetje van VVD beleid. Een nette vrouw, die vriendelijk en aimabel over komt. Mateloos populair onder PvdA kiezers. Na Diederik Samsom kreeg zij de meeste voorkeurstemmen. De verwachtingen waren dus hoog gespannen toen ze terugkeerde op de plek waar ze eerder furore maakte: als staatssecretaris van Sociale Zaken. Het aanscherpen van de bijstandswet (3 maanden geen bijstand als je de Nederlandse taal niet spreekt) en het afschaffen van sociale werkplaatsen is niet wat haar kiezers voor ogen hadden. Jetta, krijg je sociale gezicht weer terug of het is afgelopen met je voorkeurstemmen.
Fred Teeven (staatssecretaris van Veiligheid en Justitie, VVD) (Rapportcijfer: 3) Teeven deed een meesterlijke carrière zet en verruilde op tijd het zieltogende LPF voor de VVD. Als man met kennis en ervaring (hij was eerder Officier van Justitie in Haarlem) werd veel van hem verwacht, maar Teeven hobbelt van blunder naar blunder. Van Dolmatov naar een gesprek van de van corruptie verdachte partijgenoot Jos van Rey, een telefoongesprek dat stom toevallig ook niet was opgenomen. Alle gesprekken worden namelijk altijd opgenomen, maar deze toevallig niet. De stroom viel namelijk uit. He, wat stom! En er was ook geen backup systeem? Ook was er geen transcriptie van het gesprek. Fred krijgt een dikke onvoldoende.
Sybrand van Haersma Buma (fractievoorzitter, CDA) (Rapportcijfer: 1) Sybrand van Haersma Buma (‘Buma’ voor intimi) heeft misschien wel de zwaarste taak waar een CDA-leider ooit voor heeft gestaan: het CDA weer laten meetellen in de Nederlandse politiek. Het gaat hem slecht af. Ondanks de teleurgestelde kiezer lukt het de Fries niet de kiezer terug te halen naar het CDA. Daar bovenop komt dat het CDA financieel nagenoeg aan de grond zit, dus het kan ook niet zoveel. In de peilingen stijgt het CDA wel, maar staat nog altijd op een teleurstellende 22 zetels; een verdubbeling van het huidige aantal maar nog altijd te weinig om de christendemocraten weer te laten meetellen. Van Haersma Buma komt totaal niet over, heeft geen charisma en geen kennis van zaken. Met zijn VVD betogen over lagere belastingen en een kleinere overheden staat hij eigenlijk alleen maar aan de zijlijn. Van Haersma Buma zou prima functioneren als burgemeester van een middelgrote gemeente, maar slaat een pleefiguur als leider van wat decennia lang de grootste partij van Nederland was.
De toppers:
Lodewijk Asscher (minister van Sociale Zaken, PvdA) (Rapportcijfer: 9) Ooit de beste wethouder van Nederland en dan is het nog maar een kwestie van tijd voordat je minister wordt. Als wethouder van Amsterdam oogstte de dertiger veel lof met zijn sociale beleid en woon daarom verkiezingen na verkiezingen. Asscher is niet alleen het sociale gezicht van de Partij van de Arbeid, maar zeker ook staatsman waardig. Als hij de minister president vervangt, dan staat daar toch wel een staatsman de pers wekelijks te woord. Asscher is intelligent en beheerst. Hij straalt rust uit en komt over als een kundig man. Asscher komt uit de talent pool van de PvdA; een lijstje dat op het partijbureau circuleert waarop talentvolle partijgenoten staan die in de gaten moeten worden gehouden. Binnen de PvdA gaan al zachtjes stemmen op dat hij de opvolger zou moeten worden van Mark Rutte en niet driftkikker Diederik Samsom. Zelf ontkent Asscher en blijft bescheiden, rustig en beheerst. Zoals altijd. En dat siert hem.
Jeroen Dijsselbloem (minister van Financiën, PvdA) (Rapportcijfer: 8) Vriend en vijand zingt de lofzang over Jeroen Dijsselbloem. Rustig, beheerst, netjes, instemmend maar zeker ter zake kundig. Dijsselbloem past zonder meer in het rijtje van lovenswaardige ministers van Financiën, tussen Wim Duijsenberg, Wim Kok, Gerrit Zalm en Wouter Bos. Dijsselbloem voerde in Europa de regie bij het aanpakken van de banken en de doorgeslagen bonuscultuur. Bij het omvallen van Cyprus liet hij de banken opdraaien voor de kosten en in Nederland pakte hij de brievenbusfirma's aan. Bij het bijna failliet van SNS Reaal liet hij de aandeelhouders voor het grootste deel van de kosten opdraaien. In Europa werd hij in het diepste geheim in het zadel gehesen als voorzitter van de Eurogroep, ruim vóór de verkiezingen van 2012 al bekokstooft door Finland en Duitsland. Eerder deze maand reconstrueerde het Britse tijdschrift The Economist zijn stormachtige opkomst in de Europese politiek. Maar zijn belangrijkste opdracht blijft het op orde brengen van de Nederlandse staatskas en deze rol vervult hij met verve. Krachtig en recht op zijn doel af. Dijsselbloem gaat een glorieuze toekomst tegemoet. Zeker in Europa.
Alexander Pechtold (fractievoorzitter, D66) (Rapportcijfer: 7,5) Als er iemand een bedrijfspoedel is, dan is dat D66 voorman Alexander Pechtold. Veel genoemd als opvolger van de zwaar beschadigde burgemeester van Utrecht, Aleid Wolfsen. Pechtold bedankte voor de eer omdat hij vond dat zijn missie in Den Haag lag. Onder leiding van Pechtold kwamen het Woonakkoord en het Pensioenakkoord tot stand. En er ligt nog méér in het verschiet. Pechtold waarschuwde de andere deelnemende partijen er namelijk voor dat als dit kabinet zou vallen, er nieuwe verkiezingen zouden komen en de kans dan groot zou zijn dat Geert Wilders die glansrijk zou winnen. Voor deze regierol verdient de D66 voorman alle lof. Hij houdt het Kabinet in stand en zorgt er hoogstpersoonlijk voor, dat de 4 jaar worden vol gemaakt. Het zorgt voor rust en stabiliteit in de Nederlandse politiek en, niet onbelangrijk: Hierdoor wordt de PVV politiek uitgeschakeld. Door deze steun en regie kan een volgend kabinet bijna niet meer om D66 heen. Zeker als in dat Kabinet PvdA of VVD of beiden zijn vertegenwoordigd.
Arie Slob (fractievoorzitter, ChristenUnie) (Rapportcijfer: 7,5) De ChristenUnie is één van de laatste partijen in Nederland die vasthoudt aan haar idealen en echt luistert naar haar achterban. Toch durft de ChristenUnie risico’s te nemen en dat siert ze. Het is geen streng-Christelijke partij, maar een kopie van de PvdA, overgoten met een christelijk sausje. Het helpt de PvdA de winter door, want anders zouden alle akkoorden wel erg rechts worden. Slob had de zware taak de mateloos populaire André Rouvoet op te volgen, maar doet dit met verve. Slob is samen met Pechtold de regisseur van dit Kabinet. Slob doet wat Samsom na laat en vervult die taak alsof het zijn levenswerk is.
Geert Wilders (partijleider, PVV) (Rapportcijfer: 6) Geert heeft geen oplossingen. Wat hij zegt is feitelijk oude wijn in nieuwe zakken. Geert is tegen Europa, tegen Moslims, tegen dit Kabinet en tegen de euro. Tegen. Tegen. Tegen. Maar dan is er die keerzijde van de blonde Limburger: waar Geert komt is iets aan de hand. Geert Wilders heeft magnifiek en haast onnavolgbaar taalgebruik. Wat hij zegt wordt 3 weken nadien nog steeds herhaald en geanalyseerd. Daarmee haalt hij zetels en is populair in de peilingen. Het probleem is dat de hele PVV is opgehangen aan Geert. Geert heeft de regie en deelt de lakens uit. Tweede probleem is dat Wilders het voor zichzelf vrijwel onmogelijk heeft gemaakt om nog aan welke regering dan ook deel te nemen, omdat hij wel roept, maar geen verantwoordelijkheid wil nemen voor wat hij zegt. Hij roept wat en duikt vervolgens weg. Wilders is geen talent voor de toekomst. Maar het is wel een entertainer. En wat voor één!
Bram van Ojik (fractievoorzitter, GroenLinks) Rapportcijfer: 5,5 - Bram van Ojik werd partijleider van een partij in verval. Jolande Sap had gezorgd voor een mega nederlaag en partijleider Heleen Weenink had gezorgd voor rommel in de partij. GroenLinks duikelde van 12 naar 3 zetels. Door een lijstverbinding met bloedbroeder PvdA kwam daar nog één zetel bij, waar die bij de PvdA eraf ging. Van Ojik mocht de rommel opruimen en doet dat naar behoren. Constructief en meewerken is de voormalige topambtenaar echter niet. Een uitgestoken hand blijft uit en GroenLinks kent eigenlijk net als de SP alleen maar de woorden ‘NEE’ en ‘TEGEN’. Van Ojik wil meepraten, maar geen spijkers met koppen slaan. Het zou hem sieren als GroenLinks de PvdA wat meer ondersteunt, omdat GroenLinks hun huidige voortbestaan feitelijk aan de sociaaldemocraten te danken hebben. Was er geen lijstverbinding geweest, dan bestonden ze alleen nog maar lokaal. Het wordt tijd dat Van Ojik zich dat beseft.
zondag 1 december 2013
Beste Ivo,
Beste Ivo, als burgemeester excelleerde je. Met je zware, ingehouden stem bracht je rust overal waar ellende en onrust te kop op stak. Je regeerde met ijzeren hand de linkse stad Utrecht; traditioneel de bakermat van PvdA’ers of GroenLinksers. Ivo, jij liet ziet dat het ook anders kan. Dat VVD’ers de mouwen echt op konden stropen en tot actie konden overgaan. Ivo, je dwong respect af bij vriend en vijand. Je verdiende die plaats als burgervader van Rotterdam. In deze stad excelleerde je zo goed, dat je wereldwijd naam en faam kreeg. Indertijd moest je alleen je collega Job Cohen van die verdomde socalisten nog vóór je dulden als beste burgemeester ter wereld. Maar daar had je lak aan, Ivo. Je pakte de criminaliteit in de havenstad hard aan. Ook hier weer vriend en vijand die steeds meer respect voor je kregen. Waar Ivo kwam keerde de rust terug. Ivo wist wat leidinggeven was. Een VVD in verval bloeide weer op onder Ivo. Een ruziede Tilburgse gemeenteraad kwam weer bij elkaar door Ivo. Eindhovense wethouders die rollebollend met elkaar over straat gingen werden weer vriendjes dankzij de inspanningen van Ivo. Gemeenteambtenaren die elkaar de hersenen insloegen sloten de Vrede van Ivo. Ivo, als lokaal bestuurder was je een verademing. Jouw naam klonk in één moeite met gerespecteerde lokaal bestuurders zoals Job Cohen, Gerd Leers en… Ivo. Ivo Opstelten. Je deed vrouwenharten sneller kloppen met je zware stem. Als kleine jongen wilde je maar één ding: burgemeester worden. Ivo, je werd burgemeester en wát voor burgemeester!
Ivo, als één van de weinige VVD’ers dwong je ook respect af bij de schrijver van dit stukje. Dat is zo’n verdomde socialist. Zo gaat dat bij de socialisten. Die kijken niet naar ras, afkomst of geslacht. Maar Ivo, die socialisten kijken naar individuele kwaliteiten en die kwaliteiten heb jij, Ivo!
Je verdiende een plekje in Den Haag, waar je je meer dan imposante carrière mocht afsluiten met een ministerspost. Veiligheid en Justitie. Een typische VVD post die helemaal voor jou was gemaakt. In de nadagen van je politieke carrière kon je nog één keer excelleren, voordat je voorgoed afscheid nam van het politieke leven. Het politieke leven waarvan je als kleine jongen zo van had gedroomd. Wat je lokaal al had laten zien kon je nu landelijk op de kaart zetten. De VVD haalde je omdat je een gerespecteerd man was. Je was één van de beste ministers van het kabinet Rutte-Wilders I.
Maar Ivo, je excelleerde niet. Je liet het na. Je stelde teleur. Jij gooide de eigen naam te grabbel. Die naam die je in al die jaren als burgemeester van Utrecht, Rotterdam, Tilburg en Eindhoven had opgebouwd was binnen een paar maanden weg. Je bewonderaars – waaronder de schrijver van dit stukje – schreven dit toe aan het juk van Wilders, waaronder zo ongeveer alle ministers en staatssecretarissen van dat kabinet zaten. Zij konden niets zonder dat ze eerst bij de Koning Geert waren langsgegaan en om toestemming hadden gevraagd. Mark Rutte, jouw politieke baas, ging elke vrijdagochtend bij Koning Geert langs om te vragen wat hij nou weer moest doen om het land niet weer in de zoveelste politieke crisis te storten die het sinds 1998 al kende. Sinds 1998 heeft namelijk geen enkel kabinet haar regeerperiode volgemaakt. Ook het eerste kabinet Rutte-Wilders I lukte dat niet. Ivo, het was niet jouw schuld. Het was de schuld van Koning Geert.
Ivo, je kreeg een tweede kans in het eerste Kabinet Rutte-Assher. Nu jouw VVD samenwerkte met die verdomde socialisten van de PvdA kon je excelleren. Dit was jouw kans. Jij kon je naam en faam als crimefighter nu echt waarmaken. Jij en je maatje Fred. Fred Teeven. Ook zo’n man die respect afdwong bij vriend en vijand. Jullie hoefden nu niet meer langs bij Koning Geert, Ivo. Ook niet bij prins Lodewijk I. Nee, jij en je maatje kregen de vrije hand van Mark en Diederik. Jullie kregen je podium en nu konden jullie gas geven. Jullie konden en vol tegenaan. Criminaliteit bestrijden was jullie speerpunt. Aanpakken en de gevangenis in. Geen halfslachtige zeurderige linkse oplossingen, maar actie. Pistool op de neus en criminelen afschieten. Keihard straffen was jullie devies.
Maar wat viel het tegen dat de criminaliteit van binnenuit kwam. Onder jouw eigen VVD gelederen bevond de grootste crimineel uit de recente politieke geschiedenis. Jos van Rey, de Koning van Roermond, kocht politici om en nam grote sommen geld aan van lokale aannemers en projectontwikkelaars. Toegegeven, het zijn verdenkingen, Ivo… Het zijn verdenkingen! Jos van Rey is nog nergens voor veroordeeld. Maar er komt steeds meer ellende uit die beerput die Jos van Rey heet. Dat moet je toegeven, Ivo. Corruptie, aannemen van steekpenningen, het onder druk zetten van fractieleden en dat befaamde telefoontje. Ivo, waar zijn de opnames of de transcriptie van dat ene telefoontje? Dat telefoontje van Van Rey, waarin de Roermondse koning het heeft over de benoeming van de nieuwe burgemeester . Die is er niet, he, Ivo? Die is er niet, omdat precies op het moment dat Van Rey met jouw maatje Fred Teeven belde, de stroom uitviel. Geen seconde eerder, geen seconde later. Nee, precies op het moment dat het befaamde telefoontje werd gepleegd waarin informatie werd gedeeld die helemaal niet gedeeld mocht worden en waarop keiharde en hoge straffen staan… precies toen dat telefoontje werd gepleegd Ivo… viel de stroom uit. Je verontschuldigde je voor de microfoons van de vaderlandse pers:”Zo gaat dat nou eenmaal met apparaten. Die werken op stroom en die stroom viel uit en dus kon het gesprek niet worden opgenomen”.
Ivo, beste Ivo… geloof je nou echt dat de vaderlandse bevolking dit slikt? Sterker noch Ivo: geloof je het zelf? Vind je deze verklaring plausibel? Denk je nou echt, dat er van de honderdduizenden minuten aan transcriptie die op jouw ministerie liggen, dat ene belangrijke gesprek niet gewoon is gewist? Gewoon: delete. Weg ermee. Doodzwijgen. Niet meer over hebben. Alle telefoontjes op jouw ministerie worden opgenomen. Alles. Werkelijk alles. Behalve deze. Ivo, eind jaren ’90 van de vorige eeuw verdwenen er fotorolletjes van Joegoslavische ellende. Bosniërs die Serviërs gewoon kapot maakten waar VN soldaten bij stonden. Gewoon letterlijk dood trapten. Dit was bewijsmateriaal voor het Joegoslavië Tribunaal in Den Haag. Hiermee konden mensen worden opgepakt en de gevangenis in draaien. Holocaust, Ivo. Op die foto’s stonden dingen waarvan we na 1945 met elkaar hadden afgesproken: “DIT NOOIT MEER!!!”. Maar de foto’s verdwenen op raadselachtige wijze. Het mysterie is tot op de dag van vandaag onopgelost. En dat telefoontje hoort sinds deze week in datzelfde rijtje, Ivo. Voor jouw gevoel is dat telefoontje nooit gepleegd, om jouw maatje Fred uit de wind te houden. Geen bewijsmateriaal, dus het heeft nooit voorgevallen. Maar zo simpel ligt het niet meer in 2013, Ivo. Dat zul jij toch moeten weten. Jij, crimefighter van het eerste uur. Jij, voor wie heel crimineel Nederland wegduikt als je voorbij komt.
Mysterieus dat precies op het moment dat een van corruptie verdachte partijgenoot belt met een andere partijgenoot, om informatie uit te wisselen die niet uitgewisseld had mogen worden… precies op dat moment valt de stroom uit. En precies dat gesprek is verdwenen uit de transcripties. Zou het echt, Ivo? Zou het echt zo zijn? Zou het domme Nederlandse volk het geloven, Ivo? Nee, Ivo. Nee.
Ivo, jouw reputatie als degelijk politicus is voorgoed de grond ingeboord. Ik vertrouw je niet meer. Je bent net zo slecht als al die andere schuinsmarcheerders. Als burgemeester steeg je tot grote hoogten, maar je als minister weet je niet te excelleren. Ga met pensioen Ivo. Deze taak is te zwaar voor je.
Met vriendelijke groet, Je grootste bewonderaar
Ivo, als één van de weinige VVD’ers dwong je ook respect af bij de schrijver van dit stukje. Dat is zo’n verdomde socialist. Zo gaat dat bij de socialisten. Die kijken niet naar ras, afkomst of geslacht. Maar Ivo, die socialisten kijken naar individuele kwaliteiten en die kwaliteiten heb jij, Ivo!
Je verdiende een plekje in Den Haag, waar je je meer dan imposante carrière mocht afsluiten met een ministerspost. Veiligheid en Justitie. Een typische VVD post die helemaal voor jou was gemaakt. In de nadagen van je politieke carrière kon je nog één keer excelleren, voordat je voorgoed afscheid nam van het politieke leven. Het politieke leven waarvan je als kleine jongen zo van had gedroomd. Wat je lokaal al had laten zien kon je nu landelijk op de kaart zetten. De VVD haalde je omdat je een gerespecteerd man was. Je was één van de beste ministers van het kabinet Rutte-Wilders I.
Maar Ivo, je excelleerde niet. Je liet het na. Je stelde teleur. Jij gooide de eigen naam te grabbel. Die naam die je in al die jaren als burgemeester van Utrecht, Rotterdam, Tilburg en Eindhoven had opgebouwd was binnen een paar maanden weg. Je bewonderaars – waaronder de schrijver van dit stukje – schreven dit toe aan het juk van Wilders, waaronder zo ongeveer alle ministers en staatssecretarissen van dat kabinet zaten. Zij konden niets zonder dat ze eerst bij de Koning Geert waren langsgegaan en om toestemming hadden gevraagd. Mark Rutte, jouw politieke baas, ging elke vrijdagochtend bij Koning Geert langs om te vragen wat hij nou weer moest doen om het land niet weer in de zoveelste politieke crisis te storten die het sinds 1998 al kende. Sinds 1998 heeft namelijk geen enkel kabinet haar regeerperiode volgemaakt. Ook het eerste kabinet Rutte-Wilders I lukte dat niet. Ivo, het was niet jouw schuld. Het was de schuld van Koning Geert.
Ivo, je kreeg een tweede kans in het eerste Kabinet Rutte-Assher. Nu jouw VVD samenwerkte met die verdomde socialisten van de PvdA kon je excelleren. Dit was jouw kans. Jij kon je naam en faam als crimefighter nu echt waarmaken. Jij en je maatje Fred. Fred Teeven. Ook zo’n man die respect afdwong bij vriend en vijand. Jullie hoefden nu niet meer langs bij Koning Geert, Ivo. Ook niet bij prins Lodewijk I. Nee, jij en je maatje kregen de vrije hand van Mark en Diederik. Jullie kregen je podium en nu konden jullie gas geven. Jullie konden en vol tegenaan. Criminaliteit bestrijden was jullie speerpunt. Aanpakken en de gevangenis in. Geen halfslachtige zeurderige linkse oplossingen, maar actie. Pistool op de neus en criminelen afschieten. Keihard straffen was jullie devies.
Maar wat viel het tegen dat de criminaliteit van binnenuit kwam. Onder jouw eigen VVD gelederen bevond de grootste crimineel uit de recente politieke geschiedenis. Jos van Rey, de Koning van Roermond, kocht politici om en nam grote sommen geld aan van lokale aannemers en projectontwikkelaars. Toegegeven, het zijn verdenkingen, Ivo… Het zijn verdenkingen! Jos van Rey is nog nergens voor veroordeeld. Maar er komt steeds meer ellende uit die beerput die Jos van Rey heet. Dat moet je toegeven, Ivo. Corruptie, aannemen van steekpenningen, het onder druk zetten van fractieleden en dat befaamde telefoontje. Ivo, waar zijn de opnames of de transcriptie van dat ene telefoontje? Dat telefoontje van Van Rey, waarin de Roermondse koning het heeft over de benoeming van de nieuwe burgemeester . Die is er niet, he, Ivo? Die is er niet, omdat precies op het moment dat Van Rey met jouw maatje Fred Teeven belde, de stroom uitviel. Geen seconde eerder, geen seconde later. Nee, precies op het moment dat het befaamde telefoontje werd gepleegd waarin informatie werd gedeeld die helemaal niet gedeeld mocht worden en waarop keiharde en hoge straffen staan… precies toen dat telefoontje werd gepleegd Ivo… viel de stroom uit. Je verontschuldigde je voor de microfoons van de vaderlandse pers:”Zo gaat dat nou eenmaal met apparaten. Die werken op stroom en die stroom viel uit en dus kon het gesprek niet worden opgenomen”.
Ivo, beste Ivo… geloof je nou echt dat de vaderlandse bevolking dit slikt? Sterker noch Ivo: geloof je het zelf? Vind je deze verklaring plausibel? Denk je nou echt, dat er van de honderdduizenden minuten aan transcriptie die op jouw ministerie liggen, dat ene belangrijke gesprek niet gewoon is gewist? Gewoon: delete. Weg ermee. Doodzwijgen. Niet meer over hebben. Alle telefoontjes op jouw ministerie worden opgenomen. Alles. Werkelijk alles. Behalve deze. Ivo, eind jaren ’90 van de vorige eeuw verdwenen er fotorolletjes van Joegoslavische ellende. Bosniërs die Serviërs gewoon kapot maakten waar VN soldaten bij stonden. Gewoon letterlijk dood trapten. Dit was bewijsmateriaal voor het Joegoslavië Tribunaal in Den Haag. Hiermee konden mensen worden opgepakt en de gevangenis in draaien. Holocaust, Ivo. Op die foto’s stonden dingen waarvan we na 1945 met elkaar hadden afgesproken: “DIT NOOIT MEER!!!”. Maar de foto’s verdwenen op raadselachtige wijze. Het mysterie is tot op de dag van vandaag onopgelost. En dat telefoontje hoort sinds deze week in datzelfde rijtje, Ivo. Voor jouw gevoel is dat telefoontje nooit gepleegd, om jouw maatje Fred uit de wind te houden. Geen bewijsmateriaal, dus het heeft nooit voorgevallen. Maar zo simpel ligt het niet meer in 2013, Ivo. Dat zul jij toch moeten weten. Jij, crimefighter van het eerste uur. Jij, voor wie heel crimineel Nederland wegduikt als je voorbij komt.
Mysterieus dat precies op het moment dat een van corruptie verdachte partijgenoot belt met een andere partijgenoot, om informatie uit te wisselen die niet uitgewisseld had mogen worden… precies op dat moment valt de stroom uit. En precies dat gesprek is verdwenen uit de transcripties. Zou het echt, Ivo? Zou het echt zo zijn? Zou het domme Nederlandse volk het geloven, Ivo? Nee, Ivo. Nee.
Ivo, jouw reputatie als degelijk politicus is voorgoed de grond ingeboord. Ik vertrouw je niet meer. Je bent net zo slecht als al die andere schuinsmarcheerders. Als burgemeester steeg je tot grote hoogten, maar je als minister weet je niet te excelleren. Ga met pensioen Ivo. Deze taak is te zwaar voor je.
Met vriendelijke groet, Je grootste bewonderaar
VVD bepaalde coalitiekeuze met PvdA
Soms is politiek gelijk aan hogere wiskunde. Het is een intrigerend maar voor buitenstaanders onbegrijpelijk schaakspel waarbij de spelers haast verlicht zijn al enkele zetten vooruit te denken. De beste schakers ooit zijn niet Karpov, Kasparov, Jan Timman of Hans Böhm, maar die politici die het politieke schaakspel het beste beheersen. Voor de rest van Nederland rest het analyseren van het spel als alle zetten zijn gedaan en er een patstelling of een schaakmat is behaald. Schaken is dermate interessant omdat het denken in de toekomst is. Behalve het dagelijkse weerpraatje komt niet zo dichtbij in de toekomst kijken als het schaakspel. Het is de basis van zo ongeveer alles wat met het kijken in de toekomst te maken heeft: wat gaat ik doen als de tegenspeler dat stuk verzet op het bord? Wat zijn de mogelijkheden om tot een schaakmat te komen? Schakers zijn intelligente mensen. Ze beschikken over een uitzonderlijk hoog IQ omdat ze de hele tijd moeten nadenken over de volgende zet van hun tegenstander, waarop zij dan weer hun zet moeten formuleren. Schakers hebben doorgaans dan ook weinig moeite met hogere wiskunde, veruit het moeilijkste vak op school. Politiek is ook hogere wiskunde.
Ik neem u mee naar iets meer dan 1,5 jaar geleden, midden in de verkiezingstijd. De SP stond er erg goed voor in de wekelijkse peilingen van Maurice de Hond. Zó goed zelfs, dat de verkiezingswinst ze eigenlijk niet meer kon ontlopen. In september 2012 waren er weliswaar nog Tweede Kamerverkiezingen, maar de Socialistische Partij van Emile Roemer vond het tijd om te gaan praten met de VVD. Volgens de SP stond het vast dat er ná de verkiezingen een coalitie zou ontstaan van SP en VVD, waarbij de SP de grootste zou worden. Bij de SP waren ze zich we wel van doordrongen dat de standpunten van beide partijen mijlenver uiteen lagen. Om coalitiebesprekingen ná de verkiezingen niet te laten mislukken begon de SP al coalitiebesprekingen vóór de verkiezingen. Maar de VVD gaf niet thuis. Ze weigerden met de SP te praten. Officieel omdat ze eerst de officiële verkiezingsuitslag wilden afwachten. Maar schijn bedriegt: de VVD had haar keuze al gemaakt.
Dat de VVD haar keuze al had gemaakt vóór er verkiezingen werden gehouden, blijkt uit een reconstructie van het Britse tijdschrift The Economist. Daaruit blijkt dat in augustus 2012 een bijeenkomst is geweest in Helsinki, tussen de ministers van Financiën van Duitsland, Finland en Nederland. Tijdens deze ontmoeting werd de huidige situatie in Slovenië besproken, dat waarschijnlijk het volgende land zou zijn dat steun zou moeten krijgen van het Europese steunprogramma. Dat kon niet en dus moest er een oplossing worden bedacht. Destijds was dat nog Jan Kees de Jager. Maar De Jager was niet in Helsinki; dat was Jeroen Dijsselbloem. Dijsselbloem werd kort ná de verkiezingen plotseling voorzitter van de Eurogroep; een belangrijke groep financiële knappe koppen, die de Europese eenheidsmunt staande moet houden. Steunprogramma’s aan Griekenland, Spanje, Ierland en Portugal worden gecoördineerd van uit deze schaakclub. Het stond toen al vast dat de PvdA zou meedoen in een coalitie met de VVD en dus Dijsselbloem minister van Financiën zou worden. Niemand in Europa vroeg zich af hoe het toch kon, dat Dijsselbloem zó kort na de verkiezingen al voorzitter werd van die belangrijkste stuurgroep. De Nederlandse pers was alleen maar verguld dat het een Nederlander werd en dan ook nog eens de huidige minister van Financiën. Doorgaand wordt er hel leng gepraat over de bezetting van dergelijke belangrijke posten. Zie maar hoeveel tijd het in beslag neemt om de nieuwe post van EU Buitenlandcoördinator te bezetten (zeg maar: de Europese Minister van Buitenlandse Zaken). In de wandelgangen wordt daarvoor de naam van Frans Timmermans genoemd. Maar de benoeming van Dijsselbloem kwam plotseling: als een duvel uit een doosje was hij daar ineens. Zonder vooraankondiging. Zonder besprekingen van Europese regeringsleiders. Terwijl het toch een belangrijke Europese functie is. In veel landen is het immers crisis.
Regeringscoalities worden niet geformeerd ná de verkiezingen. Niet op de verkiezingsavond en niet op de dag erna. Ze worden geformeerd vóór de verkiezingen überhaupt plaatsvinden. In vakjargon heet dat ‘elkaars nieren proeven’. De coalitie met VVD/CDA en PVV was al geformeerd op het moment dat CDA-leider Maxime Verhagen aankondigde dat de missie in Uruzgan best wel kon worden verlengd. Verhagen wist dat de Partij van de Arbeid daar mordicus tegen was maar gooide de knuppel in het hoenderhok omdat hij wilde samenwerken met de destijds mateloos populaire Geert Wilders. Wilders, die in de pers ook nog eens werd afgeschilderd als een soort messias: hij zou Nederland radicaal gaan veranderen. Op de verkiezingsavond waarop het CDA het grootste verlies in haar geschiedenis incasseerde, wist Verhagen al dat dit geen enkel probleem zou zijn. Het CDA zou weer aan een regering deelnemen, met VVD en PVV. Dat was al bekend. Nog niet bekend was hoeveel zetels die nieuwe regering zou krijgen. Dat bepaalden de kiezers in het stemhokje.
Niet alleen de coalitie met VVD, CDA en PVV was al vóór de verkiezingen van 2010 gevormd; ook de huidige coalitie met VVD en PvdA was al een maand vóór de verkiezingen op 12 september 2012 gevormd. De VVD wilde na he mislukte avontuur met de PVV niet wéér een experiment, in dit geval met de SP. Hoewel de SP er goed voor stond in de peilingen en de winst ze bijna niet meer kon ontgaan koos de VVD ervoor om met die andere linkse partij zaken te gaan doen. Met die andere linkse partij die wel regeringsverantwoordelijkheid durfde te nemen en die wist wat het was om besluiten te nemen. Met die partij werden vooraf al afspraken gemaakt: de PvdA.
Ik neem u mee naar iets meer dan 1,5 jaar geleden, midden in de verkiezingstijd. De SP stond er erg goed voor in de wekelijkse peilingen van Maurice de Hond. Zó goed zelfs, dat de verkiezingswinst ze eigenlijk niet meer kon ontlopen. In september 2012 waren er weliswaar nog Tweede Kamerverkiezingen, maar de Socialistische Partij van Emile Roemer vond het tijd om te gaan praten met de VVD. Volgens de SP stond het vast dat er ná de verkiezingen een coalitie zou ontstaan van SP en VVD, waarbij de SP de grootste zou worden. Bij de SP waren ze zich we wel van doordrongen dat de standpunten van beide partijen mijlenver uiteen lagen. Om coalitiebesprekingen ná de verkiezingen niet te laten mislukken begon de SP al coalitiebesprekingen vóór de verkiezingen. Maar de VVD gaf niet thuis. Ze weigerden met de SP te praten. Officieel omdat ze eerst de officiële verkiezingsuitslag wilden afwachten. Maar schijn bedriegt: de VVD had haar keuze al gemaakt.
Dat de VVD haar keuze al had gemaakt vóór er verkiezingen werden gehouden, blijkt uit een reconstructie van het Britse tijdschrift The Economist. Daaruit blijkt dat in augustus 2012 een bijeenkomst is geweest in Helsinki, tussen de ministers van Financiën van Duitsland, Finland en Nederland. Tijdens deze ontmoeting werd de huidige situatie in Slovenië besproken, dat waarschijnlijk het volgende land zou zijn dat steun zou moeten krijgen van het Europese steunprogramma. Dat kon niet en dus moest er een oplossing worden bedacht. Destijds was dat nog Jan Kees de Jager. Maar De Jager was niet in Helsinki; dat was Jeroen Dijsselbloem. Dijsselbloem werd kort ná de verkiezingen plotseling voorzitter van de Eurogroep; een belangrijke groep financiële knappe koppen, die de Europese eenheidsmunt staande moet houden. Steunprogramma’s aan Griekenland, Spanje, Ierland en Portugal worden gecoördineerd van uit deze schaakclub. Het stond toen al vast dat de PvdA zou meedoen in een coalitie met de VVD en dus Dijsselbloem minister van Financiën zou worden. Niemand in Europa vroeg zich af hoe het toch kon, dat Dijsselbloem zó kort na de verkiezingen al voorzitter werd van die belangrijkste stuurgroep. De Nederlandse pers was alleen maar verguld dat het een Nederlander werd en dan ook nog eens de huidige minister van Financiën. Doorgaand wordt er hel leng gepraat over de bezetting van dergelijke belangrijke posten. Zie maar hoeveel tijd het in beslag neemt om de nieuwe post van EU Buitenlandcoördinator te bezetten (zeg maar: de Europese Minister van Buitenlandse Zaken). In de wandelgangen wordt daarvoor de naam van Frans Timmermans genoemd. Maar de benoeming van Dijsselbloem kwam plotseling: als een duvel uit een doosje was hij daar ineens. Zonder vooraankondiging. Zonder besprekingen van Europese regeringsleiders. Terwijl het toch een belangrijke Europese functie is. In veel landen is het immers crisis.
Regeringscoalities worden niet geformeerd ná de verkiezingen. Niet op de verkiezingsavond en niet op de dag erna. Ze worden geformeerd vóór de verkiezingen überhaupt plaatsvinden. In vakjargon heet dat ‘elkaars nieren proeven’. De coalitie met VVD/CDA en PVV was al geformeerd op het moment dat CDA-leider Maxime Verhagen aankondigde dat de missie in Uruzgan best wel kon worden verlengd. Verhagen wist dat de Partij van de Arbeid daar mordicus tegen was maar gooide de knuppel in het hoenderhok omdat hij wilde samenwerken met de destijds mateloos populaire Geert Wilders. Wilders, die in de pers ook nog eens werd afgeschilderd als een soort messias: hij zou Nederland radicaal gaan veranderen. Op de verkiezingsavond waarop het CDA het grootste verlies in haar geschiedenis incasseerde, wist Verhagen al dat dit geen enkel probleem zou zijn. Het CDA zou weer aan een regering deelnemen, met VVD en PVV. Dat was al bekend. Nog niet bekend was hoeveel zetels die nieuwe regering zou krijgen. Dat bepaalden de kiezers in het stemhokje.
Niet alleen de coalitie met VVD, CDA en PVV was al vóór de verkiezingen van 2010 gevormd; ook de huidige coalitie met VVD en PvdA was al een maand vóór de verkiezingen op 12 september 2012 gevormd. De VVD wilde na he mislukte avontuur met de PVV niet wéér een experiment, in dit geval met de SP. Hoewel de SP er goed voor stond in de peilingen en de winst ze bijna niet meer kon ontgaan koos de VVD ervoor om met die andere linkse partij zaken te gaan doen. Met die andere linkse partij die wel regeringsverantwoordelijkheid durfde te nemen en die wist wat het was om besluiten te nemen. Met die partij werden vooraf al afspraken gemaakt: de PvdA.
Abonneren op:
Posts (Atom)