Waarom nog stemmen als deze wereld door de banken wordt geregeerd?

Het Griekse parlement stemde deze week in met het twee weken geleden afgedwongen… sorry... afgesproken spartaanse noodprogramma. In ruil voor extra bezuinigingen en privatiseringen krijgen de Grieken 84 miljard euro extra steun van de Europese landen, verspreid over een periode van 3 jaar. Dat geld komt er alleen als de Grieken precies doen wat de banken… sorry... het IMF en de Europese landen hen opdragen.

En daarmee komt een definitief einde aan de democratie. Nog wel in het land waar de democratie twee duizend jaar geleden is uitgevonden. Sterker nog: het land waar het woord ‘democratie’ vandaan komt. Het betekent letterlijk “volksheerschappij”, het volk heerst. Het volk heeft het voor het zeggen. Het volk bepaalt. Regeringsleiders over de hele wereld gebruiken het woord te pas en te onpas, maar hebben geen idee wat het betekent. Het betekent namelijk ‘de wil van het volk uitvoeren’ en niet dat van de banken. Het Griekse volk stemde tot twee keer toe tegen deze barbaarse maatregelen die niet veel meer of minder dan voor een totale afslachting van de Griekse economie zullen zorgen. De enigen die hier echt beter van worden zijn banken en durfinvesteerders, die tot nu toe al vorstelijk hebben geleefd op koste van de Europese belastingbetaler.

Want wie in de veronderstelling leeft dat de 460 miljard euro die tot nu toe aan steun is verworven in de Griekse de Griekse economie is gestoken komt echt van een koude kermis thuis. Van die in totaal 460 miljard euro is geen eurocent – maar dan ook helemaal niets! – geïnvesteerd in de Griekse economische motor, waardoor er ook maar één baan bij kwam. Integendeel: het geld is één op één doorgesluisd naar banken en durfinvesteerders, die dankzij dit casinokapitalisme vorstelijk leeft op dure jachten, in reusachtige villa’s en zich verteert op extreem dure feestjes. Terwijl de gewone Griek krom ligt om iedere eurocent bij elkaar te sprokkelen en de media de pijlen richten op die verschrikkelijke vent van een Yanis Varoufakis spelen de banken mooi weer. Hen valt niets te verwijten. Hun naam is haas. Nee, het zijn de Grieken die er een rommeltje van hebben gemaakt en de banken helpen hen alleen maar. Leuk pianomuziekje eronder en een vrolijke commentaarstem van de Rabobank die vertelt hoe ze midden in de samenleving staan. Maar tegelijkertijd zijn de banken meedogenloze nietsontziende geldwolven die zichzelf alleen maar verrijken. Ze nemen steeds grote happen uit de ruif met geld en kopen van dat geld spullen waarvan u en ik alleen maar kunnen dromen. Laat staan de gewone Griek, die extra BTW kan betalen, later met pensioen gaat en moet toezien hoe buitenlandse investeerders havens  en eilanden opkopen om ze vervolgens tot bezet gebied te verklaren. De Chinese rederij COSCO heeft zich de haven van Pireus al voor de komende tien jaar toegeëigend en de Deense rederij Maersk wil de haven van Thessaloniki kopen. Dat kan voor een prikkie, want de Grieken hebben er niets meer over te zeggen. Onder het nieuwe akkoord krijgt Europa in ruil voor 84 miljard euro extra steun de zeggenschap over alle Griekse staatsbedrijven en staatsdeelnemingen. En het ergste moet nog komen: de Griekse regering vindt dit goed. 253 Kamerleden hebben dit goedgekeurd; 64 waren tegen en 5 onthielden zich van stemmen.

Met de acceptatie van het derde steunprogramma is Griekenland overgeleverd aan de goden. Niet aan de Griekse goden, maar aan de wil van de banken. Dat geld wordt nooit meer terugbetaald. Helemaal nooit meer. Niet vóór 2050, zoals politici van onder andere PvdA (Diederik Samsom) en D66 (Sophie in ’t Veld) ons voorspiegelen. Sterker nog: tegen de tijd dat de Grieken ook maar aan terugbetalen denken zet de mens voet op de deze week ontdekte Kepler 452b. Over 14 miljoen lichtjaren dus. Tot die tijd vullen de Grieken het ene gat met het andere en vullen de banken en durfinvesteerders hun zakken. Tot die tijd is er geen enkele politieke partij in Nederland die hardop durft te roepen dat het geld aan de Grieken nooit meer terug komt. Al wordt de BTW verhoogd naar 130% en gaan de Grieken op hun 180^ste met pensioen. VVD, PvdA, CDA, D66, GroenLinks en zelfs de SP blijven volhouden dat het geld terugkomt. Ooit.

Met dit derde steunpakket heeft Europa definitief een einde gemaakt aan de democratie. Het toont aan dat het niet uitmaakt hoe de Grieken stemmen: de wil van de banken is wet. De wil van het casinokapitalisme regeert. Banken en durfinvesteerders die geld hebben geleend aan de Grieken tegen woekerrentes en dat geld nu terugkrijgen via de Europese belastingbetaler. Zij hebben het geld. Zij hebben de politici in hun zak, want bijna alle voormalige ministers, premiers of Kamerleden hebben inmiddels belangrijke posities bij die banken. Zij werken slechts een paar dagen per week (2, hoog uit 3) en strijken daarvoor 2 tot 3 miljoen euro per jaar op. Hoe tekenend is het dat het CDA voormalig minister van Onderwijs Maria van der Hoeven graag burgemeester zag worden in Maastricht. Van der Hoeven weigerde, want ze zit voor bijna een miljoen per jaar een paar dagen per week in het bestuur van ABN AMRO.

Niemand die de banken aanspreekt op hun verantwoordelijkheden. Niemand die boos wordt als blijkt dat banken in grote aantallen als leeuwen op een prooi springen en Griekenland verslonzen. Niemand die agressief wordt als dat verschrikkelijke reclamefilmpje van de Rabobank voorbij komt met dat irritante pianomuziekje en die violen op de achtergrond. Het is onvoorstelbaar dat de media haar pijlen niet richt op dat stelletje uitgehongerde geldwolven, die de Grieken alleen nog maar armer maken.

Dus: dus waarom eigenlijk nog stemmen als de wereld toch door de banken wordt geregeerd?

Oxi Action

Eurogroep voorzitter Jeroen Dijsselbloem maakte gisteren een gigantische blunder door aan de PvdA achterban te schrijven dat Griekenland eigenlijk niet bij de euro had gemogen. “Precies in het jaar dat de Europese landen werden getoetst op de normen hadden de Grieken ineens goede cijfers. Daarvóór en daarna niet meer”,zo schreef Dijsselbloem in deze zogenaamde ‘zondagsbrief’. Daarmee blameerde Dijsselbloem zich voor de zoveelste keer. Want de waarheid moet gezegd worden en die is harder dan Dijsselbloem doet voor komen. Op de peildatum van 1 januari 2000 mochten namelijk maar 3 van de huidige 18 landen die nu de euro hebben, die munt ook daadwerkelijk invoeren. De drie landen die volgens de regels van het Verdrag van Maastricht de euro mochten invoeren waren op de peildatum Ierland, Luxemburg en Nederland. Alle andere landen die nu de euro hebben ingevoerd mochten dan helemaal niet. Griekenland mocht dat inderdaad niet. Daar heeft Dijsselbloem gelijk in. Maar ook Frankrijk, België, Italië en een hele hoop andere landen waaronder dus ook Duitsland begaven zich ver boven het afgesproken begrotingstekort afgezet tegen het bruto nationaal product. Dat mocht volgens de regels en richtlijnen 60% bedragen. Nederland zat op een krappe 58%. Dus de bewering van Dijsselbloem dat Griekenland op dat moment mooie cijfers had en daarvóór en daarna niet, klopt. Maar hij vergeet de rest van het verhaal te vertellen.

Dijsselbloem was één van de felste tegenstanders van het gisteren gehouden Griekse referendum. Hij riep zelfs dat als de Grieken ‘oxi’ (‘nee’) zouden stemmen het einde van de Griekse deelname aan de euro nabij was. We hebben het dan over de veel gehoorde maar in politieke kringen veel gevreesde uittreding van Griekenland uit de eurozone, een ‘Grexit’. Of het zover gaat komen wordt nog spannend. De Duitsers willen Griekenland eruit. Gewoonweg omdat er onder de Duitse bevolking geen draagvlak meer is voor nóg een steunoperatie. Zeker niet nadat de Grieken er niet voor terug deinsden om vergelijkingen te trekken met de rol van de Duitsers in Griekenland tijdens de Tweede Wereldoorlog. Angela Merkel vindt in Den Haag een trouwe bondgenoot. Maar die andere machtsfactor in Europa, Parijs, denkt daar heel anders over: Parijs wil Griekenland in de eurozone houden. Want, zo denkt de regering-Hollande, zou Griekenland wel eens in de handen kunnen vallen van de Russen en dat is pas echt slecht nieuws. En daar zouden ze in Parijs nog best wel eens gelijk in kunnen hebben.

Feit is dat Athene het spel tot nu toe heel slim heeft gespeeld. Athene zette de Europese leiders steeds schaakmat in de plaats van omgekeerd. Op het laatste moment kwamen ze met voorstellen om tijd te kopen. Ze waren altijd bereid tot een gesprek en het gisteren gehouden referendum is natuurlijk een huzarenstukje. De regering Tsipras gokte en won glansrijk: iets meer dan 60% (60,1% om precies te zijn) van alle stemgerechtigde Grieken gaf een big fat oxi aan een nieuw bezuinigingsprogramma. Dat is een uitspraak die in Brussel al werd gevreesd. Daarom waren de Europese regeringsleiders ook zo faliekant tegen dit referendum. Ze kenden de uitslag immers al.

Maar misschien is het ergste van vandaag nog wel dat zowel links- als rechts Europa de big fat ‘oxi’ van de Grieken weer in haar eigen voordeel uitlegt. Rechts roept dat de Grieken ‘oxi’ (‘nee’) hebben gestemd tegen een nieuw bezuinigingspakket. Logisch, roept rechts, want de Grieken willen er niet nog verder op achteruit. Links roept dat de Grieken ‘oxi’ (‘nee’) hebben gestemd tegen de macht van Brussel en tegen de macht van het Europese grootkapitaal. Tegen de macht van de banken, die iedere eurocent van de bijna 400 miljard die Brussel de afgelopen zes jaar aan Athene schonk, weer direct opslokten. Van die 400 miljard euro is geen eurocent in de Griekse economie gepompt. Alles is naar banken en investeerders gegaan, die nu schathemeltje rijk zijn geworden dankzij de Griekse misère.

De waarheid ligt een beetje in allebei. Natuurlijk willen de Grieken er niet nog verder op achteruit gaan en natuurlijk zijn banken en durfinvesteerders schathemeltje rijk geworden door tegen woekerrentes geld te lenen aan de Grieken. En natuurlijk is er van die 400 miljard geen eurocent in de Griekse economie gepompt. En natuurlijk heeft de Griekse overheid grond en bedrijven verkocht aan durfinvesteerders, die vervolgens weer geld verdienden aan hun eigen leningen.

Is een Grexit nabij? Hoogstwaarschijnlijk wel. Al zullen de Europese regeringsleiders dit ten alle tijden proberen te te voorkomen. De regeringsleiders staan voor de keuze of ze Griekenland nóg meer geld willen geven (zo’n 30 miljard euro, die dan vervolgens ook weer één op één naar de banken gaat) of de stekker uit elk hulpprogramma trekken, waardoor Nederland alleen al 25 miljard euro armen er is nooit meer terug ziet. Maar welk scenario je ook neemt; het kost de Europese belastingbetaler altijd weer geld. En welk scenario je ook neemt: banken en durfkapitalisten zullen er altijd nog rijker van worden dan ze nu al zijn.

'Give a man a gun and he can rob a bank. Give a man a bank and he can rob the world.’ 

Oxi

Vandaag houdt Europa zijn adem in. Want vandaag stemmen de Grieken vóór of tegen het Europese steunprogramma. Het programma waarmee de afgelopen 7 jaar iets minder dan 400 miljard euro in de Griekse economie is gepompt maar de Griekse motor blijft haperen. Om het laatste beetje van die 400 miljard euro aan Griekenland te schenken (zo’n 7,3 miljard euro) en eventueel te praten over een nieuw steunprogramma moeten de Grieken hervormen van Europa. De BTW moet omhoog, de pensioenleeftijd moet omhoog en het aantal ambtenaren moet omlaag. Het aantal uitkeringen moet omlaag. Dat vindt de Griekse regering te ver gaan, want die maatregelen zouden vooral de lagere sociale klasse treffen. Kortom: de mensen die het toch al zwaar hebben zouden het nog zwaarder krijgen. De rijke Grieken – daar waar het grote geld zit – zouden niets van de maatregelen voelen omdat deze groep het kan betalen en (niet onbelangrijk) deze groep hun geld elders in Europa heeft gestald. Kortom: de Griekse premier Tsipras en zijn partner in crime Varoufakis komen op voor hun kiezers. Zelf hebben Tsipras en Varoufakis gedreigd af te treden als de Griekse kiezer vandaag vóór een nieuw Europees steunprogramma stemt. Logisch, want ze kunnen hun verkiezingsbeloften hierdoor nier meer waarmaken. Hun missie heeft in dat geval gefaald.

In de Europese media wordt het referendum ‘nai (‘ja´) of ‘oxi' (‘nee’) daarom uitgelegd als een stem vóór of tegen de regering rondom Tsipras en Varoufakis. Het wordt niet uitgelegd als een ‘nai (‘ja´) of ‘oxi' (‘nee’) tegen het waanzinnig strenge beleid van de Europese Unie. Een beleid dat wordt gedicteerd door de banken. Van die 400 miljard die de afgelopen 7 jaar aan de Grieken is gegeven is alles tot op de laatste eurocent rechtstreeks door gesluisd naar de banken. De banken, die tussen 2008 en 2012 met bijna 2.000 miljard euro aan belastinggeld zijn gered krijgen daar nu nog eens 400 miljard euro belastinggeld bij via Griekenland. Europese leiders als Juncker, Schulz en Dijsselbloem die roepen dat Griekenland bij de Europese Unie moet blijven doen dat dus namens de banken. Want een ´oxi´ (tegenstem) vandaag vanuit Griekenland zou betekenen dat het land afstevent op een uittreding uit de Euro (een ‘Grexit’). Dat houdt in dat Griekenland binnenkort officieel failliet gaat en dus de boel klapt. De Griekse schulden verdwijnen in één keer als sneeuw voor de zon en het land kan opnieuw beginnen door onder andere de Drachme opnieuw in te voeren.

Maar de belangen om Griekenland binnen de eurozone te houden zijn vele malen groter. Een uittreding van Griekenland uit de Euro zou een absolute blamage voor het Europese project zijn (maar ook voor de carrière van Jeroen Dijsselbloem). Het is misschien ook wel een eerste stap naar een totaal faillissement van het hele Europese project. Het project waarin vrij verkeer van geld , goederen en personen is gegarandeerd. Een samenwerkingsverband dat in 1959 begon met de oprichting van de Europese Gemeenschap voor Kolen en Staal. Een project die het Europese volk al sinds het einde van de Tweede Wereldoorlog vrede, vrijheid en voorspoed heeft gebracht. Maar ook een Europees project waarin Brussel is verworden tot een machtsvacuüm waarin grote bankiers en belangrijke politici elkaar baantjes, projecten en grote sommen geld toeschuiven. Ook een project dat niet in staat is het hoofd te bieden aan echt grote problemen zoals de immense toestroom van asielzoekers via de Middellandse Zee, de oorlog in Oost Oekraïne, het beteugelen van de macht van banken en andere financiële instellingen en een definitieve oplossing voor de ellende in Griekenland. Islamistische Staat klopt op de deur. Aan de grens tussen de EU en Rusland vormen zich duizenden Russische manschappen samen. Klaar om de grens over te trekken en eventueel een Derde Wereldoorlog te beginnen. Tegen al die gebeurtenissen kunnen de Europese regeringsleiders geen vuist maken. Echte oplossingen blijven uit. Men praat alleen maar en wacht eigenlijk op de grote broer Amerika, die hopelijk met geld en manschappen te hulp schiet. Dan hoeven de Europese leiders geen manschappen de dood in te sturen en houden ze het geld voor zichzelf. Daarentegen vinden de Europese politici het reuze interessant om in de wet laten vastleggen hoe groot een Europese hamburger of wat de maximale zuigkracht van een stofzuiger moet zijn. Totaal ridicule ideeën waar echt helemaal niemand iets mee kan.

Een uittreden van Griekenland uit de Europese Unie zou niet alleen een totaal failliet zijn van het Europese project, maar geeft ook nog eens de kans aan de Russen om zich definitief in het Westen te vestigen. De Russen staan klaar om een oliepijpleiding aan te leggen vanuit Rusland via Turkije en Griekenland naar Europa. Hiermee hoeven de Russen niet meer over Oekraïens grondgebied. Maar de Russen willen meer: in ruil voor die pijpleiding en een zak geld zullen de Russen invloed eisen in Griekenland. Er komen Russische militaire bases in Griekenland en het geld dat de Griekse banken ontvangen, is afkomstig van Poetin en zijn maffiamaatjes. Maar en eventueel uittreden van de Grieken uit de Euro zou ook grote gevolgen hebben voor nog te houden referenda in Groot-Brittannië en Denemarken. Een eventueel 'oxi' vandaag zou de Denen en de Britten kunnen motiveren ook tegen verdere Europese integratie te stemmen. Iets wat Nederland al in 2005 deed, toen het massaal tegen de Europese Grondwet stemde. Dat werd destijds uitgelegd als een stem tegen de toenmalige regering Balkenende. Maar het was wel degelijk een 'oxi' tegen het Europese project, waarin grote banken en belangrijke politici elkaar baantjes en geld toeschuiven.