Zinloos geweld

Beste Geert,

Afgelopen week een schietpartij in Garland, Texas, USA. In een voorstadje van Dallas nemen twee mafkezen de politie onder vuur. Hun doel: een tentoonstelling waar tekeningen van de profeet Mohammed tentoon worden gesteld. Dat doel halen ze niet; ze worden doodgeschoten nog vóór de überhaupt het parkeerterrein op komen. Jij was daarbij aanwezig. Jij sprak daar legendarische woorden over de vrijheid van meningsuiting. Jij vindt dat in een wereld van vandaag alles maar mogelijk moet zijn. Dus ook tekeningen van Mohammed vertonen. Voor jou zijn er geen grenzen meer. Toch was jij niet het doelwit, Geert. Jij was al lang weg toen die mafkezen begonnen te schieten. Jij zat alweer veilig in je hotel. Je bekeek de wereld alweer vanachter een SWAT team bestaande uit twaalf tot de tanden bewapende elitesoldaten. Zo bekijk je de wereld al tien jaar. Het heeft je doen vervreemden van de wereld.

Geert, in zekere zin bewoner ik je. Ik zie namelijk geen enkele politicus de wereld over gaan om zijn of haar verhaal te verkondigen. Ik zie geen enkele politicus naar Australië vliegen om daar volle zalen toe te spreken. Geen enkele politicus heeft een interview met BBC, CNN of Al Jazeera. Geen enkele politicus heeft zo vaak in de buitenlandse media gestaan als jij. Je bent een begenadigd politicus. Sluw en vasthoudend. Je hebt een enorme dossierkennis. Ik zie het Rutte niet nadoen. Ik zie het Pechtold niet doen. Zelfs mijn eigen partijleider Samsom doet het niet. Ik zie het zelfs Angela Merkel niet doen. Zelfs Barack Obama niet. Geert, wat dat betreft sta jij op eenzame hoogte. Waar jij komt gebeurt er iets. Jij doet mensen op hun knieën vallen. Jij hebt bewonderaars en mensen haten je. Een tussenweg is er simpelweg niet. En, Geert, in zekere zin bewoner ik je ook wel. Haten doe ik je zeker niet. Valt niet mee voor een schrijver met een links hart. Maar nee, Geert. Ik haat je niet. Ik wens je ook niet de dood toe. In tegendeel. Ik vind juist dat we met elkaar het debat moeten aangaan. We moeten met elkaar spreken. Zonder elkaar de dood toe te wensen.

En dat is precies waar jij de plank al tien jaar mis slaat, Geert. Je roept wat, je praat wat maar je provoceert vooral. Want Geert - en daar raken wij elkaar kwijt – er zijn nou eenmaal mensen in deze wereld (en dat zijn er zo’n kleine miljard mensen, dus geen kleine groep) die het niet leuk vinden als je hun profeet tekent. Het doet doe mensen gewoon pijn. Pijn alsof je ze recht in hun maag trapt met een enorme karatetrap. Die mensen vinden dat gewoonweg niet prettig. Dat laten ze jou merken door middel van verbaal protest. Een aantal van hen begint dan direct te schieten. Geweld verheerlijken is niet mijn ding, Geert. Toch snap ik het verbale protest wel: deze mensen vinden tekeningen van de profeet Mohammed gewoon niet prettig.

Maar jij hebt daar geen boodschap aan. In de zegetocht van de vrijheid van meningsuiting vindt jij dat dit gewoon moet kunnen. Die mensen vinden dat niet. Dit is gewoon een belediging voor hen. In hun cultuur is dit een zonde. Toch vindt jij dat dit een vorm van de vrijheid van meningsuiting is. Dat die mensen pijn beleven doet jou niets. Zij moeten zich maar aan jou aanpassen. Zij moeten zich maar aanpassen aan jouw normen en waarden. Maar waarom moeten zij zich wel aanpassen aan jouw waarden, maar weiger jij naar hen te luisteren? Je gaat ermee door. En verder. En nogmaals. In januari vielen er 12 doden door die vrijheid van meningsuiting, bij de redactie van het Franse tijdschrift Charlie Hebdo. Korte tijd later vielen er nog twee doden in Verviers, België. Nu weer twee doden in Garland, Texas. Geert, dat zijn zestien doden in minder dan een half jaar tijd. En dat allemaal voor de vrijheid ven meningsuiting? Is die vrijheid van meningsuiting je dat waard? Mensen de dood in jagen; is dat jouw doel? En als dat zo is, hoeveel mensen moeten er nog sterven omdat jij zo graag tekeningen van Mohammed wil laten zien? Hoeveel mensen moeten de dood vinden als jij straks je zin krijgt en er ook tekeningen in het gebouw van de Tweede Kamer te zien zijn? Wil je dan zo graag dat daar mafkezen op af komen die vervolgens in het wilde weg beginnen te schieten? Met nogmeel doden als gevolg. Is dat jouw doel, Geert?

De aanslag in Garland was niet tegen jou gericht. Zoveel was direct na de melding al duidelijk. Jij was al weg. Toch deden de Nederlandse media dagenlang alsof de aanslag wel op jou was gericht Maar dan nog, Geert: Hoeveel mensen moeten er nog gaan? Hoeveel levens moeten er nog worden geeist voordat jij inziet dat jou provocaties gewoon veel te ver gaan? Hoeveel zinloon geweld is er nog nodig om jou te doen inzien dat jij gewoon verkeerd bezig bent? Waarom doe je dit, Geert? Waarom zit er geen rem op jou?

Geert, wees een vent en ga in debat met mensen. Hoe moeilijk dat ook is vanachter twaalf man beveiligingspersoneel.

Kerstgedachte

Kerstmis maakt altijd toch weer de emotionele mens in ons los. Waar we elkaar het hele jaar door in de haren vliegen, uitschelden en tieren, worden we met kerstmis 2 dagen in het jaar ineens toch weer sentimenteel en meelevend met de minderbedeelden. Mensen, die van dit kerstfeest geen vreetfestijn kunnen maken simpelweg omdat ze het geld er niet voor hebben. Mensen, die dit kerstfeest, net als alle andere dagen van het jaar, hun kroost bijna niets te eten kunnen geven juist omdat de crisis en de daarmee samenhangende bezuinigingen hen extra hard treft. Als het Opperwezen ons één keer per jaar vraagt ook aan hen te denken, dan veranderen de doorgaans zo egoïstische en materialistische Nederlanders twee dagen per jaar in sociale wezens. Plotseling blijkt dat we toch wel wat voor elkaar over hebben. De actie Serious Request van 3FM haalde dit jaar het recordbedrag van 12,6 miljoen euro op. Het geld gaat rechtstreeks naar het Nederlandse Rode Kruis, die het zal inzetten om kindersterfte tegen te gaan. Vorig jaar ging het naar hun moeders, die 7,8 miljoen euro kregen.

Persoonlijk heb ik erg veel respect voor iedereen die de moed heeft getoond geld te geven voor dit project. Nu ben ik niet het monster dat vindt dat het geld niet naar buitenlandse kindjes moet gaan, maar naar binnenlandse en die buitenlandse kindjes maar laten sterven, zoals ik eerder deze weer hoorde van bekenden. Toch roepen dit soort bedragen ieder jaar weer het idee op waar het geld daadwerkelijk naar toe gaat. Voor wie gelooft dat elke eurocent van de opgehaalde 12,6 miljoen euro terecht komt bij de 19.000 hulpeloze kinderen, moet even uit de droom worden geholpen. Alleen al de directeur van het Rode Kuis in Nederland, Cees Breedveld gaat ieder jaar met 142.000 euro naar huis. Dat is weliswaar keurig onder de Balkenendenorm van 191.000 euro, maar nog rijkelijk veel voor een organisatie die van rijkssubsidies afhankelijk is. Hierbij is het wel opletten; feitelijk is elk salaris van boven de 100.000 euro rijkelijk veel, maar staat Breedveld wel aan het hoofd van een organisatie met een hoop personeel en dus veel verantwoordelijkheid. Of dat het hoge salaris rechtvaardigt, is een discussie waar we waarschijnlijk nooit uit zullen komen. Wat is veel; wat is weinig? Een haar in je soep is veel; een haar op je hoofd is weinig. In 2010 maakte toenmalig minister van EZ Maxime Verhagen zich al druk over de hoge salarissen bij de top van het Rode Kruis. Verhagen liet zijn linkse hart spreken en dreigde zelfs te korten op de jaarlijkse subsidie als de hoge salarissen niet naar een acceptabeler niveau zouden worden gebracht. Door het amateurisme van Geert Wilders viel het kabinet echter waar Verhagen in zat en heeft Nederland bijna een jaar zonder regering gezeten. De Nederlandse overheid is door Wilders’ populisme verworden tot een tandeloze tijger; veel grommen, maar niet bijten.

Eigenlijk zouden we met z’n allen voorwaarden moeten scheppen aan zo’n actie als Serious Request; de voorwaarde dat elke euro van het geschonken geld echt naar het doel gaat waar het voor is bestemd. Dat zou dat moeten worden gecontroleerd door een onafhankelijke accountant, niet door het Centraal Bureau Fondsenwerving (CBF), die andere tandeloze tijger. Het CBF is destijds in het leven geroepen om excessen als bij het Rode Kruis te voorkomen. Want het kan nog erger; één van de voorgangers van Breedveld, Dolph Pagano, kreeg voor een intermklusje omgerekend bijna 289.000 euro toegeschoven (destijds 600.000 gulden). Het fonds van het Rode Kruis, dat een CBF-keurmerk wil dragen, moest met officiële papieren aangeven hoeveel van hun inkomsten wordt besteed aan organisatorische kosten en hoeveel naar het beoogde doel gaat. Tot nu toe voldeed het Rode Kruis daar prima aan; een voor het CBF acceptabele hoeveelheid van het opgehaalde bedrag gaat naar het door het Rode Kruis beoogde doel. Daarmee is voor de tandeloze tijger CBF de kous af. En als het CBF het goed vindt, dan gaat er nóg een instantie naar kijken en dat is de Consumentenautoriteit. Hier ook weer; veel grommen, weinig actie ondernemen.

Dat de directie van het Rode Kruis zich fetteert met geld dat eigenlijk naar de armen moet, is niet goed te praten. Als ik de VVD hoor praten dat er minder geld moet naar ontwikkelingshulp, omdat de goede doelen dit zelf zouden kunnen bepalen. Onder het motto meer mensen zelfstandig heeft de VVD de marktwerking inde hand geholpen en dus excessen als torenhoge salarissen bij goede doelen als het Rode Kruis. Met twee PvdA-ministers die nu moeten toezien op de gang van zaken bij het Rode Kruis is er wellicht kans op verbetering, maar de vraag is hoeveel macht Plasterk (Binnenlandse Zaken) en Ploumen (ontwikkelingssamenwerking) eigenlijk hebben. Hoever kunnen deze twee ministers gaan om de lading BMW’s, iPhones en MacBooks aan banden te leggen?

Misschien moeten we ophouden met discussiëren en eens met een oplossing komen. Ik zal hierin een schotje voor de boeg geven: Misschien moeten we niet meer één keer per jaar over ons goede hart strijken en respectvol zijn, als Kerstmis nadert. Misschien zou het helpen om niet meer één keer per jaar voor moraalridder te spelen en/of delen van ons kerstpakket schenken aan de voedselbanken. Oproepen kerstpakketten te schenken aan de voedselbanken, zoals de PvdA bijna jaarlijks kraait, is een nobel streven, maar onnodig. De oplossing zou zijn om dit het hele jaar door te doen. Misschien zou het verstandiger zijn als we ons oor niet meer te luisteren leggen bij populistisch geleuter van partijen als SP en PVV, georkestreerd door een walgelijk blad als De Telegraaf.

Misschien moeten we vanaf nu een heel jaar respect tonen en delen met de minder bedeelden. En dat is een lastige opgave, maar misschien kan hierin de nieuwe Maya Kalender helpen. U weet wel, die Maya kalender, die ons eerder hel en verdoemenis beloofde afgelopen vrijdag 21 december 2012, wanneer de wereld zou vergaan. Er is inmiddels een nieuwe Maya kalender aangevangen; een tijdperk waarin we volgens de Maya’s wat meer respect voor elkaar zouden gaan tonen. Lijkt me een prima plan en ik neem hierin graag het voortouw.

Wie volgt?