De Tesla Model 3 is een ramp voor de VVD

Wat een gave auto is die Tesla Model 3. Schitterend ontwerp en dat interieur is helemaal fantastisch. Het complete dashoard zoals we die nu kennen met lampjes en metertjes is helemaal weggestopt in een soort extra grote tablet PC op de middenconsole. Een scherm waarmee je door middel van aanrakingen simpel en eenvoudig de hele auto kan bedienen. En, alsof dat nog niet genoeg is, maakt de auto regelmatig contact met het internet om updates op te halen. Niet alleen besturingssoftware, maar – en dat is een absolute noviteit – ook fouten te herstellen die andere Tesla modellen maken. De computer aan boord van de Model 3 leert dus vanzelf. En dan heeft de schrijver van dit stukje het nog niet gehad van de absolute noviteit van dit model: een gangbare middenklasser van om en nabij de USD 35.000,= die 100% op elektriciteit rijdt. Geen druppel benzine nodig om een magistrale reikwijdte van 475 kilometer te halen. Dat is dus een half uur aan de stekker om bijna 500 kilometer zorgeloos te touren. Het valt moeilijk vol te houden dat Tesla hier geen standaard heeft gezet.

De hele wereld stond letterlijk in de rij om het apparaat aan te schaffen. Binnen 24 uur na de introductie had Tesla al 180.000 stuks verkocht. Na een week stond die teller al op 325.000. Concurrenten als Volkswagen (met de e-Golf, reikwijdte 175 kilometer), BMW (met z’n i3 en i8), Renault (Zoe), Nissan (Leaf) en Ford (e-Focus) kunnen alleen nog maar van deze aantallen dromen. Voornamelijk omdat de reikwijdte van hun modellen met nog geen 200 kilometer nogal te wensen over laat.  Bovendien kunstelt BMW er in de i3 en i8 nog een kleine benzinemotor bij, de zogenaamde ‘range extender’. Met deze optie kun je nog een paar kilometer extra uit je elektromotor persen mocht je het eerst volgende oplaadpunt niet halen. De e-Golf redt die 200 kilometer met pijn en moeite en de elektrische Focus is feitelijk nog niet te koop. Ford biedt ‘m wel aan, maar daarmee is ook alles gezegd.

325.000 stuks loopt de concurrentie nu al achter op Tesla. Goed, kopers moesten vorige week alvast USD 1.000,00 in aanbetaling neerleggen en kopers kunnen tot een jaar voor de Europese introductie in 2018 nog afzien van hun aankoop. Maar de concurrentie haalt deze schade nooit meer in. Wat ze ook doet. Van de grootste vijf autoproducenten ter wereld (Toyota, GM, Fiat-Chrysler, Volkswagen en Ford) geloofde tot nu toe alleen Toyota in een semi-elektrische variant. Afgezien van de Aygo en 4x4 modellen biedt Toyota van alle personenauto's zowel een 100% benzine versie als een 50% elektrisch/50% benzine versie (de zogenaamde 'hybride') aan. De Japanse autoproducent maakte eerder al bekend geel heil meer te zien inde dieselmotor. Onder druk van het kleine Tesla moeten de Japanners nu een stuk verder gaan; ook de benzinemotor heeft zijn langste tijd gehad.

Het succes van de Model 3 moet een nachtmerrie zijn voor de auto-industrie die tot nu toe heilig geloofde in de toekomst van de verbrandingsmotor. Vermoedelijk - nooit aangetoond - speelde het daarmee onder één hoedje met olieproducenten. Noorwegen nam vorig jaar al het moedige besluit dat er vanaf 2025 geen personenauto’s en –busjes mogen worden verkocht met een verbrandingsmotor. Het initiatief werd overgenomen in Nederland. Het was een moedig voorstel van de PvdA die het haalde dankzij een kamerbrede steun met de VVD als enige voorvechter van de benzine slurpende verbrandingsmotor. Het moet een hard gelach zijn geweest voor de liberalen, die tot op de dag van vandaag protesteren tegen de invoering van de elektrische auto op de vaderlandse snelwegen. Het past simpelweg niet in het pretpakket van VVD-minister van Verkeer en Infrastructuur (en corpsbal) Melanie Schulz van Heagen. Zo dreigde VVD minister Henk Kamp de subsidiekraan voor de aanschaf van elektrische auto’s dicht te draaien omdat de Model 3 ook in Nederland mateloos populair is. Barbara Visser, VVD woordvoerder voor Verkeer, dreigde zelfs met het opzeggen van het energie akkoord.

Het mag allemaal niet baten. De markt is de VVD al vóór. Onder druk van Tesla komen in 2017 als eerste Volvo, Mercedes-Benz, BMW, Audi en zelfs Porsche met 100% elektrische modellen (toegegeven, Volvo heeft al een hybride model en BMW heeft de i3 en i8); in 2018 gevolgd door Toyota, GM, Fiat-Chrysler, Volkswagen en Ford  die met middenklassers komen. Ze moeten wel, want Tesla vreet die markt anders helemaal op. De door de VVD zo omarmde marktwerking werkt de liberalen nu dus tegen; want onder druk van het dieselschandaal bij Volkswagen eist de consument schonere motoren. Van de Europese Commissie kregen de autoproducenten tot en met 2022 om hun verbrandingsmotoren aan te passen; de consument geeft ze nog minder tijd. Benzinestations zijn een uitstervend ras aan het worden. Oliemaatschappijen als Shell, BP en Total dreigen hun belangrijkste klant te verliezen. Niet voor niets is Shell gestopt met het oppompen van olie en verlegt het zijn focus naar windmolenparken. Dat heeft niet alleen te maken met de lage olieprijs (die de laatste weken overigens alweer aan het stijgen is) of met oorlogen waarbij honderdduizenden doden vallen zoals in Syrië, Irak, Libië en de Oekraïne, omdat strijdende de partijen aldaar de macht willen hebben over (de distributie van) olie en gas. Maar het heeft zeker ook te maken met het weglopen van haar belangrijkste klant: de automobilist. De zwakkere in de samenleving waar de VVD nog wel voor op komt.

De Tesla Model 3 is een ramp voor de VVD.

Aanfluiting

Het einde van het jaar nadert en dus is het lijstjes seizoen weer geopend. Wie was de beste politicus van het jaar (die prijs zal wel naar Alexander Pechtold gaan)? Zakenman van het jaar? Zakenvrouw van het jaar? Wat was het leukste TV-moment van het jaar? Wat was de best bezochte film van het jaar? Allemaal belachelijke lijsten waar niemand echt iets aan heeft. Al was het alleen maar omdat de keuze voor iedereen persoonlijk is. De meest belachelijke, totaal overbodige en ridicule lijst van allemaal is toch wel: de machtigste vrouw van het jaar. PostNL topvrouw Herna Verhagen, D66'er Sophie in 't Veld en presentatrice Linda de Mol zijn door het feministische tijdschrift Opzij verkozen tot machtigste vrouwen van Nederland 2014. Op deze jaarlijkse lijst staan 100 vrouwen die volgens het feministische tijdschrift 'bakens hebben verzet voor vrouwen'. Deze 100 vrouwen zijn trendsettend en bepalend, volgens de redactie. Andere vrouwen zien hen als voorbeeld voor wat zij willen. Hun carrière. Hun toekomst. Het zijn idolen. Zij hebben de weg geplaveid waar anderen weg doken. Ze toonden lef, durf en doorzettingsvermogen. Alleen al daarom verdienden zij deze prijs. Aldus de redactie tenminste. Want de schrijver van dit stukje vindt het niet meer of minder dan een lachertje. Nergens goed voor. Een aanfluiting.

Anno 2014 worden vrouwen weer weggezet als zielige wezentjes. Deze keer door zichzelf. Vrouwen kunnen zich weer even in hun slachtofferrol manoeuvreren. Vrouwen voelen zich (blijkbaar) nog steeds achtergesteld en onderdrukt. Ze denken nog steeds dat mannen hen zien als lustobject. Daarom stromen ze samen om te vechten tegen die grote boze mannenwereld. Protestmarsen! Op de barricades met je tuinbroek. Vuist omhoog en megafoon in de andere hand. Schreeuwen dat die vreselijke mannen de vrouwen onderdrukken. En dat in een tijd en in een land waar gelijkheid tussen mannen en vrouwen in de grondwet is vastgelegd. Daar waar de overheid jaarlijks miljoenen investeert in de gelijke rechten van mannen en vrouwen. De redactie van Opzij komt nog net niet met die dikke vette directeur op de proppen die zijn jonge secretaresse even onderhanden neemt. Dat weerloze meisje dat slachtoffer wordt van zijn seksuele lusten. Dat meisje dat niet beter weet. Dat meisje dat iedere maand weer moet bikkelen voor dat schamele loontje waarmee ze haar armetierige leventje moet bekostigen. Je zou er bijna bij gaan huilen, zo zielig is dat angstbeeld van de redactie van Opzij. Het is een stereotiepe beeld dat in veel films, series en boeken nog altijd wordt geschapen en... die films, series en boeken vinden nog altijd gretig aftrek. Toegegeven, er zijn nog steeds landen waar vrouwen worden onderdrukt, maar Nederland hoort daar niet (meer) bij. In Nederland tellen vrouwen gewoon volwaardig mee. Punt.

Maar de werkelijke reden waarom de schrijver van dit stukje de lijst van machtige vrouwen niet veel meer dan een lachertje vindt is, omdat de vrouwen die erop staan op zichzelf al een lachertje zijn. Op een lijst van machtige vrouwen verwacht je op z'n minst vrouwen die in dat betreffende jaar trendsettend zijn geweest voor het publieke debat. Vrouwen die hun stempel hebben gedrukt. op de maatschappij. Vrouwen die voorop lopen in een bepaalde ontwikkeling. Uitvinders. Grondleggers. Vechtersbazen. Als zo'n lijst al bestaansrecht heeft dan zou je op z'n minst moeten kiezen voor vrouwen die op een bepalende manier langdurig in het nieuws zijn geweest. Vrouwen die invloed hebben op de maatschappij. Vrouwen die van betekenis zijn geweest. Vrouwen die een leidinggevende rol hebben in een publieke kwestie. Kwesties die ons allemaal aangaan. Vrouwen die de geschiednisboekjes ingaan. Emma Goldman, Mina Kruseman, Joke Smit, Marga Klompé, Aletta Jacobs. Dat soort vrouwen! Als je dan komt met Jetta Klijnsma, Linda de Mol, Herna Verhagen of die godvergeten Sophie in 't Veld dan ben je echt het spoor helemaal bijster. Dan heb je als opsteller geen idee waarom je eigen lijst totaal overbodig en niet veel meer dan ridicuul is.

Wat heeft Herna Verhagen gedaan om het publieke debat te beïnvloeden? Hoe heeft Europarlementariër In 't Veld zich gemanifesteerd waardoor ze überhaupt een plekje op die lijst verdient? Waarom Linda de Mol? Het wekt de indruk dat Verhagen de nummer één positie op de lijst alleen maar heeft verdiend omdat ze de enige topvrouw is van een in Nederland beursgenoteerde onderneming. Verhagen heeft niets gedaan om bijvoorbeeld de producten van PostNL beter te verkopen, of zich ingezet voor een grote overname in het buitenland waardoor PostNL trendsettend of leidinggevend in de markt werd. En dan Sophie in 't Veld? Waarom die? Is dat alleen maar op dat D66 het zo goed doet in de peilingen? Is dat háár verdienste, of is dat Alexander Pechtold de naar boven likt en naar onderen trapt? Vijf seconden geleden was hij het helemaal eens met de regering, terwijl hij vijf seconden later overal tegen is en daar nog mee weg komt ook. Is dat omdat ze zulke goede resultaten heeft behaald tijdens de Europese verkiezingen eerder dit jaar? Is dat haar verdienste of of is dat de kiezer die ontevreden is over de PvdA? Is dat omdat D66 zo populair is onder twintigers en dertigers? Wat heeft Sophie in 't Veld hierin voor aandeel gehad? Waarom Linda de Mol? Omdat ze de onbetwiste kijkcijferkoningin is? Maar was ze dat in 2013 dan niet? En in 2012? 2011? 2010?

Vrouwen die eerder een plek verdienen op zo'n lijst (als die al bestaansrecht heeft) moeten ook echt macht en invloed hebben. Ze moeten het publieke debat beheersen en in staat zijn er leiding aan te geven. Een voortrekkersrol vervullen. Ze moeten zich ook kunnen verdedigen tegen aanvallen van populistische groepen en scherp kunnen reageren. Zij moeten in staat zijn regelmatig in de media te komen. Pas als je als vrouw aan al deze eisen voldoen verdien je een kansje een plekje in te nemen op deze totaal waanzinnig belachelijke en ridicule lijst. Een lijst die per omgaande te worden verboden dient te worden.

MERTHE WUESTHUIS IS AANSPRAKELIJK VOOR DE RAMP IN HAREN

De 15-jarige Merthe Wuesthuis uit het Groningse Haren organiseerde afgelopen week een feestje bij haar thuis. Ze nodigde hiervoor al haar vrienden op Facebook uit, maar vergat daarbij aan te geven dat het om een privé feestje ging, waardoor één van die Facebook-vrienden weer andere vrienden uitnodigde en die weer andere vrienden, enzovoorts. Zo kwam het dat het erop leek, alsof 24.000 mensen naar Groningen zouden afreizen. Bestuurlijk Groningen was in rep en roer. Haren was slechts 9.000 inwoners groot en 24.000 bezoekers zou het dorpje niet aan kunnen. De gemeente deed een persbericht naar buiten en dat werd weer opgepakt door de immer sensatie zoekende media; zowel landelijk als internationaal. Merthe zal zich deze verjaardag nog lang blijven herinneren.

Op Facebook verschenen allerlei wilde berichten, die door het sensatie zoekende journaille nauwelijks werden onderzocht op waarheid. Daar, waar men wel tot diep in een ziekenhuis in Libië weet door te dringen als daar een 9-jarig jongetje ligt als enige overlevende van een vliegramp, of de gevaren van de dood trotseert om verslag te doen van de Arabische lente. Gevolg van dat niet nagaan op waarheid is een week lang ophitsende berichten op zowel televisie, radio, internet als in kranten, waardoor niet meer duidelijk werd wat nu wel waar was, en wat niet. Gevolg hiervan: mensen die kwaadwillende bedoelingen hadden, reisden eveneens af naar Groningen. En waar iedereen bang voor was, gebeurde dan ook: Haren veranderde in een oorlogsgebied. Het gevolg waren wereldschokkende beelden van plunderende jongen, die auto’s in de fik staken, in bomen gingen hangen, de straten vervuilden en alles afbraken wat op hun weg kwam. Schokkende televisiebeelden, waar het sensatie zoekende journaille bovenop zat, maar waar niemand wat mee deed. Beelden, die rechtstreeks uit de Arabische lente afkomstig hadden kunnen komen, waar de VN normaliter ruimte voor maakt in haar toch overvolle vergaderagenda. Het altijd zo rustige Haren was veranderd in een slagveld, waar zelfs mensen in elkaar werden geslagen.

Al dagen gaat het om de schuldvraag en inmiddels heeft iedereen daar een mening over. Hierbij valt op dat niemand eigenlijk de hand in eigen boezem wil steken: niemand wil echt aangeven dat zij hebben meegewerkt aan het ophitsen van berichten, waardoor journalisten over elkaar heen tuimelden om nog sensationelere berichten te publiceren. Logisch, want als de sensatiemedia de hand in eigen boezem steken, dan zullen zij moeten opdraaien voor de schade. Want mede door deze opruiende berichten werden jongeren met verkeerde bedoelingen onnodig geïnformeerd en op de verkeerde ideeën gebracht. RTL noch NOS willen toegeven aan hun opruiende berichtgeving; nee, volgens hen was het nieuws en hun beroep is nieuws verslaan. En die zin is geheel correct: hun beroep is nieuws verslaan, niet nieuws maken. In deze casus hebben de immer sensatie zoekende Nederlandse media zich verlaagd tot het bedenkelijke niveau van de voormalige Engelse tabloid News of the World, dat er ook niet voor terug deinsde haar eigen nieuws te maken, om vervolgens net te doen alsof het dit nieuws slechts verslaat. Niet voor niets filmden tientallen televisiecamera’s hoe op hol geslagen jongeren het hele dorp kort en klein sloegen, ramen ingooiden en een immens kabaal maakten. En het erge was, iedereen stond erbij en keek ernaar. Niemand stak een poot uit, waardoor het tuig gewoon haar gang kon gaan. Zelfs niet, toen een groep jongeren de lokale Albert Heijn in ramden en de hele winkel leeg plunderden; met name sigaretten en drank. En nog steeds voelt niemand zich verantwoordelijk; ook niet Facebook, die nu al meer dan 10 evenementen op haar naam heeft staan, waar mensen samenkomen en waar grote schade werd aangericht. Facebook wast zijn handen in onschuld; net als politie, justitie en het Nederlandse journaille. De gemeente blijft volhouden alles te hebben gedaan om de raddraaiers weg te houden c.q. tegen te gaan. Toch heeft de gemeente misschien wel onbedoeld meegeholpen aan deze mediahype. Want anders kan ik het ook niet omschrijven: het is een mediahype.

Mediahype, omdat in vergelijkbare gevallen in Duitsland, Frankrijk, Spanje en het Verenigd Koninkrijk ook hele wijken eraan moeste geloven. Ook hier kwamen duizenden feestgangers af op een ogenschijnlijk onschuldig verjaardagsfeestje, aangekondigd op Facebook. Ook hier maakten de organisatoren de ‘fout’ het feest niet als ‘besloten’ aan te merken, waardoor er een run ontstond op de sociale mediawebsite en heel veel mensen op het feest af kwamen. Gevolg van de massale feestgangers waren tientallen miljoenen euro’s schade, tientallen gewonden en honderden arrestaties. In alle gevallen werden de organisatoren echter voor de rechter gebracht en oordeelde diezelfde rechter dat de organisatoren aansprakelijk werden gesteld. Immers, zonder hun aankondiging was er niets aan de hand geweest. Zo mochten de organisatoren in Spanje opdraaien voor de schade aangericht in een villawijk, waarbij ook de villa van een Nederlands echtpaar volledig werd vernield. In Frankrijk en het Verenigd Koninkrijk ging de rechter een stapje verder: hier werden de organisatoren veroordeeld tot 6 maanden gevangenisstraf, vanwege de ongenode gasten. Hier luidde het oordeel dat de organisatoren beter hadden moeten opletten, omdat ze redelijkerwijs hadden kunnen weten dat hun feestje door noch al wat gebruikers kon worden gezien. Facebook telt wereldwijd meer dan 900 miljoen gebruikers en dan is het vrij simpel om te worden opgemerkt. Jouw feestje komt namelijk voor al jouw Facebook-volgers in de agenda te staan en het is relatief eenvoudig om mensen toe te voegen aan dit evenement. Ook in Australië en de VS werden de organisatoren om deze reden hoofdelijk aansprakelijk gesteld; zij mochten persoonlijk opdraaien voor de aangerichte schade, die soms tot in de miljoenen beliep. In dat geval zouden ze wel twee keer nadenken voordat ze weer een bericht op internet zouden plaatsen.

En dit is nou juist de kern van het probleem: iedereen smijt maar wat op het wereldwijde web, zonder na te denken over de gevolgen. Blijkbaar moeten er extreem zware straffen worden uitgedeeld, alvorens de organisatoren gaan nadenken over wat ze hebben aangericht. De definitie van ‘vriend’ is de laatste jaren zeker met de komt van sociale media als Hyves, Facebook en Twitter een rekbaar begrip geworden. Op Facebook heb je geen vrienden. Vrienden zijn namelijk mensen die je ’s nachts op één uur kunt bellen met een probleem en die dan ook willen luisteren. Op Facebook heb je alleen maar namaak vrienden, want volgens de definitie van mijn oude opa kun je honderden vrienden hebben, maar is er slechts een handjevol daarvan een echte vriend. Echte vrienden kun je op één hand tellen, zei mijn oude opa (geb. 1901, overleden in 1995) altijd en hij had gelijk. Sterker nog: tot op de dag van vandaag heeft hij gewoon nog steeds gelijk. Facebook-vrienden zijn nepvrienden en het wordt tijd dat gebruikers zich dat gaan realiseren.

Verder gaande op voorgaande is er helaas maar één conclusie mogelijk en die is dat Merthe Wuesthuis op haar 16de verjaardag een cadeautje krijgt van het Openbaar Ministerie: zij is verantwoordelijk voor de aangerichte schade en zal deze moeten vergoeden. Natuurlijk is dit geen populair standpunt, want driekwart van Nederland is er inmiddels van overtuigd dat de relschoppers moeten opdraaien voor de aangerichte schade. Op zich een volkomen terecht punt, maar die raddraaiers waren er niet geweest als er geen bericht was geplaatst op Facebook en als de immer sensatie zoekende media er geen aandacht aan hadden besteed. Merthe moet leren wat voor gevolgen haar actie heeft gehad en dat kan alleen maar door haar aansprakelijk te stellen voor de geleden schade. Probleem hierbij is dat Merthe 16 jaar is en geen volwassene is. In dit geval worden dus haar ouders aansprakelijk gesteld voor de aangerichte schade. Een dergelijke straf zal een afschrikwekkende werking hebben op nieuwe initiatieven, want via Facebook kan het Openbaar Ministerie vrij eenvoudig achterhalen wie de organisatoren zijn en hen op deze manier opsporen en aanpakken. Alleen dan kan een herhaling van de ramp die zich afgelopen vrijdag in Haren voltrok, worden voorkomen.