Problemen bij GroenLinks belichamen de problemen van heel links

GroenLinks wordt door de parlementaire pers gezien als de grootste verliezer van de afgelopen Tweede Kamerverkiezingen. De Groenen konden geen vuist maken tegen de linkse ruzie, tussen SP en PvdA, die uiteindelijk glansrijk werd gewonnen door de PvdA. Partijleider Jolande Sap kwam met haar boodschap bijna niet tussen de twee kemphanen Roemer en Samsom, terwijl ze bij tijd en wijlen best een goed verhaal had. Het leek de kiezer allemaal niet te boeien en dus schoot GroenLinks omlaag van 10 naar 3 zetels, waarna het uiteindelijk door de linkse lijstverbinding toch nog een zetel van de PvdA kreeg, zodat de schade nog een klein beetje beperkt bleef. Toch is het verlies groot bij de Groenen en partijleider Sap verbond hier haar conclusie aan; moedig bood ze aan op te stappen, maar de partijleiding gaf haar het vertrouwen. Gisteren werd dat vertrouwen omgezet in een duwtje buiten de boot; door een smerig spelletje met de parlementaire pers lekte zogenaamd een persbericht naar buiten, dat de partijleiding helemaal geen vertrouwen meer had in Sap en ze kon alsnog het pand verlaten. Hoofdverantwoordelijke voor dit spel was GroenLinks-voorzitter Heleen Weening; brokkenpiloot van het eerste uur en eigenlijk niet capabel om leiding te geven aan welke organisatie dan ook. Weening verbond uiteindelijk haar conclusies aan de hele poppenkast en vertrok vandaag alsnog; ze nam het hele bestuur van GroenLinks mee.

GroenLinks maakte de laatste tijd veel fouten: meedoen aan de missie naar Kunduz, meedoen aan het Kunduzakkoord waarmee het feitelijk het rechtse rampkabinet Rutte-Wilders steunde en het inperken van de mediavrijheden (GroenLinks steunde de PVV in een voorstel de NOS te verbieden om haar websites te exploiteren) vielen niet goed bij de achterban. Gekibbel om de tweestrijd tussen Sap en Tofik Dibi deden GroenLinks uiteindelijk de das om. Ook hier weer een discutabele rol voor Heleen Weening, die Dibi tot op de grond toe afbrandde. Daar, waar zowel PvdA als CDA meteen over gingen op het houden van lijsttrekkersverkiezingen: laat de leden maar speken. Weening bepaalde anders: zij wees Sap aan als partijleider en vond zichzelf daarmee belangrijker dan de 25.000 leden.

Kijkend naar het spel bij GroenLinks deed me herinneren aan het vuile spel dat is gespeeld met de meest fatsoenlijke man van Nederland: Job Cohen. Ook rond hem werd een val opgebouwd. Het spel rond Cohen is net zo fout gespeeld als het spel rond Sap; het lukte Cohen niet om minister-president te worden. Voor die functie had de PvdA hem nu juist uit Amsterdam naar Den Haag gehaald, waarna ze hem volledig onvoorbereid de politieke arena in smeten. De afloop is bekend: Cohen redde het niet en moest onder druk van zijn fractie, aangevoerd door het gefrustreerde konijn Frans Timmermans, vertrekken. Timmermans was hevig verbouwereerd nadat door toedoen van de PVV diverse hoge functies aan zijn neus voorbij waren gegaan: commissaris van de Koningin in Limburg (ging naar het CDA), burgemeester van Maastricht (ging naar de VVD) en een hoge post bij de EU (ging uiteindelijk naar en Fin). Ook de burgemeesterpost van de meest linkse stad van Nederland, Nijmegen, ging niet naar de PvdA’er Sharon Dijksma, maar naar het CDA. Volgens Timmermans moest Cohen hiervoor bloeden en hij lekte een e-mail, waarin hij zijn zorgen uitte over de staat van de PvdA in de peilingen. Timmermans zag blijkbaar ook zijn baantje als Kamerlid aan zijn neus voorbij gaan en dat liet hij toch niet gebeuren. Als beloning maakt de Limburger nu wel kans op de post van minister van Buitenlandse Zaken.

Voor mij is GroenLinks nou juist niet de verliezer van de afgelopen Tweede Kamerverkiezingen. De grootste verliezer van de afgelopen Tweede Kamerverkiezingen is met afstand de SP; die waanden zich al in hogere sferen. Emile Roemer dacht al minister-president te zijn en de SP dacht al de grootste partij van Nederland te zijn, voordat de verkiezingen goed en wel waren gehouden. De wedstrijd was al gewonnen, voordat het goed en wel was begonnen. Het was Emile Roemer, die al buitenlandse gasten ontving en het was Renske Leijten, die zich al minister van Economische Zaken waande, terwijl de verkiezingen nog moesten worden gehouden. Ondertussen kon geestelijk vader Jan Marijnissen niet hard genoeg trappen tegen de PvdA, waarna de SP-leiding een inschattingsfout maakten en die fout heette Diederik Samsom. De SP stortte ineen en van de 38 zetels in de peilingen bleven er maar 15 over. Geen minister-president, geen minister. Niet de SP, maar de PvdA ging onderhandelen met de VVD. De enige reactie van Roemer was als een verwend krijsend kind uithalen naar die vervloekte PvdA; dezelfde PvdA waarmee hij een half jaar eerder nog gebroederlijk op een podium in Nijmegen stond. Maar het was de SP, die in juni onder druk van diezelfde peilingen al de VVD belde, om diezelfde onderhandelingen te starten, nog vóór dat de verkiezingen goed en wel waren begonnen. Het was Roemer, die al ministerslijstjes begon samen te stellen.

De problemen bij GroenLinks staan niet op zichzelf. Ze belichamen de problemen op de gehele linker flank van het politieke spectrum. Het lukt links maar niet om een vuist te maken; het lukt links niet om samen te werken en zichzelf te organiseren tegen het steeds verder oprukkende rechts in Nederland. Goed, de stormachtige opkomst van de PVV, c.q. het populisme is even gestopt, maar als Rutte en Samsom de komende regeerperiode net als Bos en Balkenende rollebollend over straat gaan en/of hun periode van 4 jaar niet helemaal en volledig tot op de laatste dag afmaken, dan komt de PVV, c.q. het populisme net zo hard weer terug. De kiezers die nu massaal op de PvdA hebben gestemd, rennen dan weer terug naar de populistische SP en dan is de PvdA voorlopig klaar. Dat probleem wordt op links onvoldoende onderkend, omdat het op links barst van de ego’s. Niet alleen Heleen Weening heeft zo’n enorm ego, dat ze het partijkantoor in Utrecht bijna niet meer in past; ook Roemer en Samsom kunnen maar niet met elkaar door een deur. Het lukt niet om samen acties te organiseren; de bijeenkomsten in Leeuwarden en Nijmegen eerder dit jaar werden een flop, omdat PvdA’ers en GroenLinksers nauwelijks kwamen opdagen; de zalen waren overbevolkt met enthousiaste SP-leden. Een kleine twee maanden na het evenement in Nijmegen schoten de leden van GroenLinks het initiatief al af en weg was wederom die gedroomde linkse samenwerking.

Veel GroenLinksers grijpen nu naar het fusiemiddel: GroenLinks moet als ‘groen’ deel onderdeel uit gaan maken van de PvdA. Op zich geen slechte gedachte, gezien de beide partijprogramma’s, die vrij dichtbij elkaar liggen. Het probleem alleen is dat een fusie (ofwel een overname van GroenLinks door de PvdA) een noodgreep is en een noodgreep heeft zelden een positieve uitwerking. Daarnaast zou GroenLinks als onderdeel van de PvdA helemaal wegvallen tussen het geruzie tussen PvdA en SP; er zou geen aandacht meer zijn voor ‘groene’ politiek. Aan de andere kant moet GroenLinks in diezelfde 'groene agenda' steeds vaker haar meerdere erkennen in de Partij voor de Dieren, die een veel duidelijker boodschap heeft dan de Groenen. PvdA en SP zijn ongeveer uit hetzelfde hout gesneden, maar weigeren door de grootte van hun ego samen te werken. Geen SP’er zal ooit het partijkantoor van de PvdA in Amsterdam van binnen zien; geen PvdA’er past met zijn ego in het nieuwe partijkantoor van de SP in Amersfoort. De linkse samenwerking was er nooit geweest, is er niet en zal er op deze manier ook nooit komen. Het lukt links maar niet om het eens te worden en zolang ze het niet eens kunnen worden met elkaar, is de VVD de lachende derde.

Ik wens onze linkse broeders veel sterkte en succes toe met hun wederopstanding.

Wie stak Emile Roemer met een mes?

Vandaag verschenen de eerste peilingen van Maurice de Hond weer op nieuwssite nu.nl. Tot aan de verkiezingen van 12 september peilde de opiniepeiler iedere week de mening van Nederland en op 12 september bleek dat zowel hij als zijn collega-opiniepeilers weer mijlenver naast de uiteindelijke uitslag zaten. Dat was niet voor het eerst: De Hond en de zijnen zaten er wel vaker behoorlijk naast, maar toch laten we ons als kiezer nog steeds door hen leiden. Onze politieke mening is niet meer gebaseerd op partijprogramma’s, maar louter op hoe de massa denkt over de huidige politieke situatie in het land. Er is tegenwoordig geen mens meer, die een eigen mening heeft, behoudens die paar procent van de bevolking die lid is van een politieke partij. Zij zijn bedreven met hun partijprogramma, omdat ze ook weten wat erin staat. Maar het overgrote deel van de Nederlandse bevolking laat zich leiden door opiniepeilers als Maurice de Hond. Maurice de Hond en andere opiniepeilers hanteren zelf een foutmarge van 2 zetels naar boven en naar beneden; bij de laatste twee verkiezingen peilden ze er maar liefst 6 zetels te weinig voor de VVD en 4 te weinig voor de PvdA. De VVD haalde 41 zetels en de PvdA uiteindelijk 38. In totaal zaten de grote opiniepeilers maar liefst 30 zetels naast de uiteindelijke uitslag. In opinieland is dit een onvergeeflijke foutmarge, maar een fout die snel wordt vergeten. Geen opiniepeiler die deze uitslag had voorspeld.

Ondanks de fouten die De Hond en zijn collega’s maakten (en nog steeds maken), liet de partijtop van de SP zich wel degelijk beïnvloeden door die peilingen. Blijkbaar is de SP de enige politieke partij die zelf geen marktonderzoek doet, want alle andere partijen, van CDA tot GroenLinks, hebben een aparte afdeling die de hele dag niets anders doet dan meningen verzamelen op sociale media, radio en televisie. Ook gaan ze de straat op, deuren langs en vragen marktonderzoekers om willekeurig mensen te bellen. Zo werken vrijwel alle politieke partijen; bij de PvdA en VVD hebben ze er zelfs een aparte stichting voor: De Wiardi Beckmannstichting bij de PvdA en bij de VVD heet die afdeling de Tellerstichting. Het zijn afdelingen die de koers van de partij goeddeels bepalen, omdat ze weten wat er onder hun kiezers leeft. Alleen de PVV en nu blijkbaar ook de SP ontberen deze afdelingen. Kleine tip voor de SP zou misschien zijn om als de bliksem een dergelijke afdeling op te zetten.

De SP heeft zich bij de laatste verkiezingen duidelijk laten leiden door de peilingen, zo gaf ook SP-voorman Emile Roemer gisteren ruiterlijk toe. Eigenlijk zei de socialistische voorman gisteren dat, wat het hele land eigenlijk al maanden vermoedde. Niet verwonderlijk, want de SP stond meer dan driekwart jaar bovenaan in de peilingen. Tijdens het spektakelstuk Een Ander Nederland, in januari dit jaar in Nijmegen, stal de SP-leider de show van GroenLinks en PvdA’er Job Cohen. In een oneman show toonde de SP-voorman zich een ware staatsman. Lang leek het een tweestrijd tussen Roemer en VVD’er Rutte te worden en de hele SP stelde zich daar ook op in. Zelfs aan VVD-zijde wisten ze niet beter, dan dat hun grootste concurrent de socialistische SP was. De SP zag het probleem van een lange formatie al hangen en formeerde al een groep mensen, die zich bezig ging houden met het verdelen van ministersposten en er waren ook al lijstjes met namen. Renske Leijten, nummer twee op de SP-lijst, liet in het zondagnachtprogramma Echte Jannen weten dat ze wel in was voor de post van minister van Economische Zaken. Leijten liet zich steeds naar voren schuiven als de spreekbuis van Roemer, die het vanwege de gunstige peilingen vertikte te verschijnen op het festival Lowlands (wat toch wel redelijk links publiek is, dus je doelgroep!) en in het eerste TV-debat bij de NOS verscheen zelfs helemaal geen SP’er. Dat is niet alleen naast je schoenen lopen van verwaandheid en arrogantie, maar zeker ook met je kop in de wolken lopen en los zijn van alle realiteit. Doorgewinterde politici als SP’ers zijn, zouden ze zich toch moeten realiseren dat ze zich hadden moeten laten leiden door hun eigen partijprogramma en juist niet door de peilingen van opiniepeilers als Maurice de Hond, die er tot nu toe altijd naast hebben gezeten (en hoe!). Blijkbaar moet dat nog doordringen tot het hoofdkantoor van de SP. De SP heeft zich laten misbruiken door De Telegraaf en Elsevier, die de groei van de SP geweldig vonden. Een grote SP zou namelijk een kleine PvdA betekenen en daar dromen ze bij De Telegraaf al een jaar of honderd van.

Feitelijk is niet het CDA, maar de SP de grootste verliezer van de afgelopen verkiezingsstrijd. Zeker na het gedrag van Roemer van de afgelopen week. Roemer toont zich een slecht verliezer, terwijl de kiezer toch duidelijk was. Roemer waande zich achter de schermen al minister-president, want na meer dan driekwart jaar de grootste in de peilingen zijn geweest, kon het 3 weken voor de verkiezingen voor de SP eigenlijk niet meer fout lopen. Zijn voorganger, geestelijk vader Jan Marijnissen (Agnes Kant even links laten liggen), verscheen een paar weken vóór de verkiezingen zelfs op nieuwssite Nu.nl met de gewaagde uitspraak dat de SP nog wel eens naar de 45 zetels zou kunnen schieten. De SP dacht duidelijk de wedstrijd al te hebben gewonnen, voordat deze goed en wel was begonnen. Menig Nederlandse sporter of sportclub denkt er ook zo over en daarom werden dit jaar zowel het EK-voetbal, de Tour de France als de Olympische Spelen voor Nederland een fiasco. Tijdens het EK-voetbal lag Nederland er in de poulefase al uit, bij de Tour de France haalde geen enkele Nederlander ook maar de top-20 en na de Olympische Spelen eindigde Nederland op de 13de plaats, waar NOC-NSF toch had gedacht minstens bij de 10 beste sportlanden ter wereld te horen. Toen bleek dat de dertiende plaats het hoogst haalbare was, werd minister Schippers (VVD’er en die hebben weer nauwe banden met het NOC-NSF) gevraagd om meer geld. Schippers weigerde dit, maar sprak over betere efficiency. Dat was natuurlijk flauwekul, want er moet geen geld bij, er moet mentaliteit af. In dit geval sprak de kiezer; de kiezer wilde geen experimenten meer met partijen die nog nooit in de regering hadden gezeten. Dat experiment was met de PVV nogal slecht afgelopen en de kiezer wilde geen herhaling van zetten. Geen populisme meer, maar partijen die ervaring hadden met het regeren. Roemer kan zich daar blijkbaar maar slecht bij neerleggen.

De zelfreflectie van Roemer gisteren tijdens de SP-ledenraad in Amersfoort wordt door veel mensen inmiddels gezien als moedig. Weinig partijleiders doen aan deze zelfreflectie. Toch moet de SP zich rap een andere houding aanmeten, want op dit moment doen ze zich voor als gebeten hond en beledigde onschuld. Met hun uitspraken dat ze zich hebben laten afbluffen door de PvdA meten ze zich een houding aan van de beledigde majesteit. Roemer gedroeg zich als een verwend klein kind, toen hij afgelopen week zijn linkse broeder Samsom aanviel op diens samenwerking met de VVD, de eeuwige rivaal van de socialisten. Gisteren sprak hij zelfs van een mes in de rug, gestoken door de ware aard van de PvdA, waarin de socialisten zich naar eigen zeggen zo hadden vergist. Maar eigenlijk moet Roemer heel blij zijn, dat hij niet hoeft samen te werken met de liberalen, want in dat geval had de SP een forse ruk naar rechts moeten maken. In het geval de SP net zo groot wat geworden als de PvdA nu, dan had Roemer hoogstwaarschijnlijk hetzelfde gedaan als de PvdA nu ook doet: onderhandelen met de VVD. Alleen was de SP door die onderhandelingen fors naar rechts opgeschoven (als de twee er al uit kwamen), en dan was de SP een kopie geworden van de PvdA. Een fors naar rechts opgeschoven SP zou de kiezers weer massaal in de armen van de PvdA drijven en dan is de SP helemaal weg. Nu houden ze nog 15 zetels over. De PvdA houdt overigens de deur nog steeds open voor Roemer en zijn SP, maar die weigeren daaraan toe te geven. Nee, mompelen en je gedragen als een klein kind brengen de SP echt verder.

Als er iemand Emile Roemer een mes in de rug heeft gestoken, dan is dat Maurice de Hond en zijn opinievriendjes en niet de PvdA. Maar maak dat Roemer maar eens wijs. Succes…

Een intrigerend schaakspel: Cohen for president!

He, he… eindelijk! De linkse samenwerking begint eindelijk vorm te krijgen. Het zal tijd worden! Werd na de laatste Kamerverkiezingen vooral de PvdA verweten, dat ze hun rol als grootste oppositiepartij wel erg slecht invulden; afgelopen weekeinde zette Job Cohen tijdens het tweedaagse congres in ’s-Hertogenbosch zich met ferme woorden af tegen de huidige ultra superrechtse kabinet Rutte-Wilders. Een week eerder organiseerden PvdA, SP en GroenLinks in hun thuisstad Nijmegen de manifestatie “Een Ander Nederland”, waarbij ze oplossingen aangaven hoe de huidige economische malaise door een linkse bril zouden kunnen worden opgelost. Emile Roemer, Jolande Sap en Job Cohen presenteerden onder de bezielende leiding van nogal wat VARA-coryfeeën (Pieter Hilhorst, Astrid Joosten) hun eigen plan, om de crisis op te lossen. Een crisis die, in hun ogen, is veroorzaakt door het marktkapitalisme; de casino-economie, die vooral de VVD voorstaat. Maar de manifestatie “Een Ander Nederland” was niet zomaar de presentatie van een simpel suf en voorgekauwd links plannetje. Nee, voor wie goed oplette, was de manifestatie de aftrap voor het kabinet Cohen I.

SP en PvdA; het zijn twee partijen op links, die elkaar tot voor kort niet konden luchten of zien. Tot en met het aantreden van de huidige leiders, respectievelijk Emile Roemer en Job Cohen, waren de twee partijen op links elkaars gezworen vijanden. Reden: de PvdA heeft de SP geen ruggensteun gegeven in het laatste kabinet Balkenende, het kabinet Balkenende MCMXVII. Voorafgaand aan de vorming van het kabinet, wilde Wouter Bos van geen linkse samenwerking weten en, zo blijkt uit documenten van Wikileaks, was Wouter Bos ook geen voorstander van een samenwerking met de SP. Uit angst voor gezichts- maar vooral zetelverlies. Uiteindelijk werd de ChristenUnie er maar bijgehaald, die voor spek en bonen mee deed. De rol, die in huidige kabinet voor het CDA is weggelegd. Want feitelijk delen Wilders en Rutte de lakens uit en het CDA heeft daar maar naar te luisteren. Het is niet voor niets, dat uw Opinie Paultje steeds spreekt van het kabinet Rutte-Wilders, want feitelijk is de PVV gewoon een bijwagen van de VVD.

Onder druk van het huidige super ultrarechtse kabinet moest de linkse samenwerking wel van de grond komen. Er was gewoon geen andere keus. Wat Jan Marijnissen, Femke Halsema en Wouter Bos niet lukten, lukten hun opvolgers Emile Roemer, Jolande Sap en Job Cohen wel. Misschien was het wel het eeuwige gescheld van Wilders op Job Cohen; misschien was het wel, omdat Wilders steeds meer aan geloofwaardigheid verliest; misschien was het wel de steun die de PvdA aan diverse plannen van Rutte gaf; misschien was het wel de trainerswissel bij GroenLinks. Wie zal het zeggen? Vast staat, dat Roemer, Sap en Cohen dichterbij elkaar staan dan ooit tevoren. Vast staat, dat de arrogantie van D66 en ChristenUnie om zich niet aan te sluiten bij de Een Ander Nederland-groep deze partijen wel eens duur zou kunnen komen staan. Vast staat dat, als Pechtold en zijn mensen zich niet snel aansluiten bij het trio Roemer, Sap en Cohen, ze de trein zullen missen. Ze zijn dan mosterd na de maaltijd.

Maar de druk van het huidige ultra superrechtse kabinet maakt slechts een klein deel uit van de nieuw ontstane situatie. Gebleken is, dat Cohen totaal niet is opgewassen tegen de scheldkanonnades van PVV-leider Geert Wilders. Dat niet alleen; de hele PvdA heeft er eigenlijk tot op de dag van vandaag eigenlijk geen goed antwoord op. Gebleken is wel, dat Job Cohen door vriend en vijand wordt geprezen als een prima bestuurder. Eigenlijk heeft niemand wat aan te merken op de tijd die Cohen diende als burgemeester van Amsterdam (op Wilders na, dan), als rector-magnificus van de Universiteit van Maastricht of als staatssecretaris van Justitie in het kabinet Kok II. Als Cohen een opdracht krijgt, dan zal hij deze met verve uitvoeren. Cohen is een slecht debater, maar is daarentegen een integer en aimabele man. Het is geen welbespraakte man, die het vuurgevecht aan gaat en begint aan scheldpartijen. Het is geen man, die tegen het establishment aan trapt. Het is geen straatvechter.

Roemer is dat wel. Roemer is wel een straatvechter, omdat Roemer nergens voor hoeft te vrezen. De welbespraakte Emile Roemer deelt met gemak links maar vooral rechts tikken uit, neemt het voortouw en haalt met alle soorten van genoegen de hete kooltjes uit het vuur. Hij voelt er niets van en het doet ‘m ook helemaal niets. Hij voelt zich er lekker bij. Roemer past doe straatvechtersrol als een jas; als een maatpak. Roemer gaat graag op de vuist met Geert Wilders en als Roemer spreekt, zwijgt Geert Wilders als het graf. Zelfs als de SP in de peilingen een straatlengte voor staat op de PVV, heeft Wilders geen goed antwoord op Roemer (eigenlijk het omgekeerde van de clash PvdA - PVV). Misschien wel, omdat de PVV en de SP erg veel op elkaar lijken, als het om de sociaal-economische paragraaf gaat. De PVV heeft Henk & Ingrid geposteerd; bij de SP hebben ze geen naam, maar de doelen zijn hetzelfde. Het probleem van de PVV is echter, dat ze samenwerken met een partij, die lak heeft aan die sociaal-economische paragraaf (VVD). De PVV is feitelijk niet veel meer dan een populistische partij op rechts, met een sterk anti-Islamverhaal. Dat weten de kiezers niet; de kiezers zien de PVV eigenlijk alleen maar als Islamhaters. Haters tegen alles wat niet-Westers is. Maar feitelijk is de PVV overal op tegen. Wat dat betreft kan de PVV goed doorgaan voor de Tegenpartij van Jacobsen en Van Es; “Geen gezeik, iedereen rijk”. De PVV zal na het ferme NEE van Job Cohen kleur moeten bekennen. Tenminste, als Cohen woord en vooral zijn rug recht houdt. Hierin zal de PVV het nog lastig krijgen, omdat het nu niet meer zomaar alles op Job Cohen kan afschuiven. Deed de PVV in het recente verleden alleen nog maar mee als er leuke onderwerpen aan bod kwamen – uitzetten van Mauro, boerkaverbod, 35% Nederlandstalige muziek op de radio, 130 km/u rijden –, nu moet de PVV ook meedenken over minder leuke onderwerpen tijdens de nieuwe bezuinigingsronde. Geert Wilders kan nu niet meer fluitend de andere kant op kijken.

Het gerommel binnen de PVV heeft ervoor gezorgd dat de kiezer massaal overloopt van de populistische PVV op rechts, naar de even populistische SP op links. Van het ene uiterste naar het andere. Blijkbaar is de kiezer klaar met de scheldpartijen van Wilders en de handtastelijkheden van zijn mensen. De laatste maanden gaat er geen week voorbij, of er is een PVV’er, die iemand een klap heeft uitgedeeld, heeft gescholden of stomdronken is betrapt in een bar of achter het stuur van een auto. De kiezer verwacht daden van de PVV, maar alles wat ze ervoor terug krijgt, is een Geert Wilders, wier zinnen nooit langer zijn dan 140 tekens. Het doet de PVV allemaal geen goed; raadsfracties in Den Haag en Almere vallen als los zand uiteen en in de Provinciale Staten zijn sinds de laatste verkiezingen al 15 PVV’ers vertrokken of vervangen. Steeds meer oud-PVV’ers doen een boekje open over de sfeer binnen de partij, die op z’n zachtst gezegd dictatoriaal mag worden genoemd. Terwijl iedere partij graag een boekje open doet, over de financiering, wil de PVV hier niet aan meewerken. Het doet het gerucht, dat de PVV wordt financieel gesteund door rijke ultrarechtse orthodoxe Joden uit New York en Tel Aviv, alleen maar verder aanwakkeren. De anti-Islambeweging ontkent die aantijgingen, maar wil tegelijkertijd geen openheid van zaken geven. Terwijl je, als je die openheid geeft en het blijkt niet waar te zijn, te an alle gezeur af bent. Het is een unieke kans om aan al die geruchten een einde te maken. In de Kamer heeft de PVV momenteel 24 zetels, maar dat is duidelijk de top. Meer zullen het er echt niet worden. Sterker nog, in zes weken tijd is de PVV in de peilingen liefst 10 zetels kwijt geraakt. Stond de PVV eind vorige jaar virtueel nog op 31 zetels en was het de tweede partij van het land (de VVD was nog nummer één met 35 zetels); heeft de ultra rechtse partij van Wilders nu nog 21 zetels. Daarmee is het voor het eerst sinds de start van de anti-Islambeweging, dat het in de peilingen minder zetels heeft, dan het nu in de Kamer bezet. De PVV is duidelijk over haar hoogtepunt heen. Zoals Jolande Sap het tijdens de manifestatie in de linkse thuisstad Nijmegen geheel terecht verwoordde:”Dichterbij de macht komt Geert Wilders niet”. Maar profiteren van al deze onrust binnen de PVV doet de PvdA allerminst. Terwijl de PvdA blijft steken op ongeveer 18 zetels in de peilingen, worden het er bij de SP alleen maar meer. De SP is nu in de peilingen de grootste partij van het land, met 32 zetels. Vandaar dat Wilders nu de aanval heeft geopend op Roemer en de SP. Cohen is voor Wilders blijkbaar niet meer interessant. Dat, terwijl de SP misschien te vroeg piekt.

Hier is mijn theorie van dit intrigerende schaakspel met PvdA/GroenLinks en SP aan de ene kant, en VVD/PVV en CDA aan de andere kant: Roemer pakt die bokshandschoen met liefde en plezier op. Roemer betreedt die boksring maar al te graag. Hij doet niets liever dan klappen uitdelen aan rechts is het algemeen en Wilders in het bijzonder. Wilders kan ook geen vat krijgen op Roemer en dat doet Roemer alleen maar goed. Op die manier kan Cohen zich tijdens deze titanenstrijd voorbereiden op zijn aanstaande premierschap. Want in Nijmegen is een monsterverbond gesloten; PvdA, SP en GroenLinks hebben elkaar trouw beloofd bij de komende verkiezingen. Dat is wat er feitelijk is gebeurd in Nijmegen. Niet het presenteren van een suf aloud voorgekauwd links plannetje; er is een kabinet Cohen I gesmeed. Er is een gedoogkabinet gesmeed tussen SP, PvdA en GroenLinks. Een dag vóór aanvang van de manifestatie in Nijmegen nam Roemer zijn linkse broeder Cohen nog in bescherming, tijdens een interview in dagblad Trouw. In dat interview legt Roemer uit dat (citaat:), ”als Cohen de prijs van een brood niet weet, heel Nederland over hem heen valt. Tegelijkertijd schijnt niemand in Nederland het erg te vinden, als de minister-president van VVD-huize zich 50 miljard euro verrekent”. In datzelfde interview gaf Roemer te kennen, dat hij geen ambities heeft om minister-president te worden. “Ze hebben me harder nodig in de fractie”, zo luidde het citaat. Tijdens het weekeinde van het PvdA-congres in ’s-Hertogenbosch vielen Roemer en Cohen elkaar niet aan. Wel was er een onnozele uitspraak van PvdA-Europarlementariër Thijs Berman, die de SP wel aanviel. Berman heeft het spel blijkbaar nog niet helemaal door. Een dag later (maandag 23 januari 2012) maakte Cohen zich geen enkele zorgen, toen tijdens het programma Pauw & Witteman werd aangegeven, dat de verlieszetels van de PVV overgaan naar de SP en niet naar de PvdA. Cohen liet weten, dat die zetels beter naar de SP konden gaan, dan naar de PVV. Het is heel simpel: de twee hebben een monsterverbond gesloten. Roemer is de vooruitgeschoven man; hij gaat het gevecht aan met rechts en neemt en houdt Cohen de wind uit de zeilen. Het gevecht, dat Cohen niet kan en wil leveren. Roemer neemt overal het voortouw en Cohen volgt, op zijn beurt geflankeerd door Jolande Sap van GroenLinks. Het trio heeft het kunstje afgekeken van het CDA, dat in 2002 heel knap (en dat meen ik oprecht!) Jan Peter Balkenende lanceerde, met Donner, Verhagen en De Vries als adjudanten, die Balkenende de wind uit de zeilen namen. Piet-Hein Donner, Maxime Verhagen en Jack de Vries namen het op voor de slappeling Jan Peter Balkenende, die niet in staat was het gevecht aan te gaan met straatvechter Wouter Bos. Diezelfde rol is nu weggelegd voor Job Cohen; Cohen is de Balkenende van nu en Sap en Roemer zijn zijn adjudanten.

Een kabinet Cohen I is in de maak; PvdA, D’66, GroenLinks en ChristenUnie… met de zege van de SP. En het is maar beter dat D66 en ChristenUnie zich heel snel aansluiten bij dat monsterverbond, ook al gaat het ze nog zo voor de wind.